Γνώμες
Ένα πολύ συνηθισμένο πρόβλημα κατά την άσκηση της ψυχανάλυσης είναι το γεγονός πως ο θεραπευτής, σε αντίθεση με οποιαδήποτε άλλη ιατρική θεραπεία η οποία προσπαθεί να απαλλάξει τον ασθενή από το πρόβλημά του, έχει να απαλλάξει τον άνθρωπο όχι από το πρόβλημα αλλά από τη λύση που αυτός επινόησε γι’ αυτό. Η φαινομενολογική ασθένεια όπως αυτή εκδηλώνεται, φερ’ ειπείν με ένα διωκτικό παραλήρημα, όπως για παράδειγμα το επίκαιρο διωκτικό παραλήρημα εναντίον του εμβολιασμού για τον κορονοϊό, όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, είναι η λύση του πραγματικού προβλήματος το οποίο είναι κάποια άλλη, οδυνηρή για τη συνείδηση παρόρμηση του ασυνειδήτου. Γι’ αυτό και κανείς όχι μόνον δεν θέλει να απαλλαγεί απ’ ό,τι καλύτερο βρήκε ως λύση, αλλά κάθε προσπάθεια παροχής αγάπης διά της θεραπείας έχει μεγάλες πιθανότητες να ενταχθεί στο διωκτικό σύστημα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση της πανδημίας του κορονοϊού, οι γιατροί, πολιτειακοί και άλλοι θεσμικοί φορείς, ακόμα και ιερείς που προτείνουν τον εμβολιασμό, καθίστανται «πληρωμένοι», έως και «εντεταλμένοι δολοφόνοι του συστήματος».
Αυτό που ενδεχομένως να έχει ανάγκη ο τόπος να είναι ένας νέος «βενιζελισμός» -αναγκαστικά, δυστυχώς, χωρίς Ελευθέριο Βενιζέλο-, δηλαδή μια νέα παράταξη που, στο οικονομικό πεδίο, θα είναι πραγματικά φιλελεύθερη, ενώ, στο κοινωνικό πεδίο, θα ’ναι αποτελεσματική υποστηρίκτρια της ποιοτικής εμβάθυνσης της δημοκρατίας, του κοινωνικού κράτους και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών.
Ας ξεκαθαρίσω κάτι: θεωρώ πως ο Κώστας Μπακογιάννης είναι σε γενικές γραμμές καλός δήμαρχος Αθηναίων. Οι υπηρεσίες του Δήμου επί των ημερών του δίνουν μεγάλη αν και άνιση μάχη στο πεδίο της καθαριότητας, σιγά σιγά προχωρούν πράγματα που είχαν μείνει για πάνω από μια δεκαετία πίσω, και γενικότερα, φρονώ πως σε πολλά γίνεται δουλίτσα, θα μπορούσε -και θα έπρεπε- να γίνεται σε περισσότερα.
Όταν η Χάννα Άρεντ ήθελε να περιγράψει τον «επιτυχημένο ψεύτη» -πρόκειται γι’ αυτόν που πιστεύει και ο ίδιος στο ψέμα του- έλεγε ένα μεσαιωνικό ανέκδοτο: ο νυχτερινός φρουρός (βιγλάτορας) κάποιου χωριού, θέλοντας να κάνει φάρσα στους συγχωριανούς του, σήμανε μέσα στη νύχτα συναγερμό. Πήραν τα όπλα τους οι συγχωριανοί και έτρεξαν στο φρούριο, για να αντιμετωπίσουν τους εχθρούς. Και τότε συνέβη το εξής εκπληκτικό: βλέποντας τους συγχωριανούς του να τρέχουν οπλισμένοι προς το φρούριο, ο χωρατατζής φρουρός πίστεψε και ο ίδιος στο ψέμα του, οπότε άρχισε να τρέχει και αυτός πίσω τους, για να συμμετάσχει στη μάχη!