Σύνδεση συνδρομητών

Γνώμες

Salbador Dali, Η επιμονή της μνήμης, 1931. Λάδι σε καμβά, 24 × 33 εκ.

Ο χρόνος είναι ο πιο μεγάλος καλλιτέχνης.

05 Απριλίου 2024
«Ο δημαγωγός», ζωγραφιά του  μεξικανού ζωγράφου Χοσέ Κλεμέντε Ορόσκο.

Ο Στέλιος Ράμφος, εδώ και χρόνια, υποστηρίζει ότι η ιστορική ευκαιρία για την καθ’ ημάς Ανατολή χάθηκε με το «σχίσμα» τον 11ο αιώνα. Όταν δηλαδή οι Δυτικοί, επιλέγοντας «την τόλμη του γνωρίζειν», αποφάσισαν ότι το πνεύμα εκπορεύεται και εκ του υιού (filioque). Εφόσον λοιπόν ο υιός ήταν «θεάνθρωπος», αυτό σήμαινε ότι και οι άνθρωποι μπορούν να σκέφτονται και όχι μόνον ο «πατέρας».

03 Απριλίου 2024
Πανό για τα Τέμπη στα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ. Το κόμμα του λαϊκισμού, χρησιμοποιώντας τον ανθρώπινο πόνο ως εργαλείο, αντιγράφει τη στρατηγική κατά των αντιπάλων του που χρησιμοποίησε στην υπόθεση Novartis.
Παράδοξες ομοιότητες:
Στην υπόθεση Νοvartis, ο ΣΥΡΙΖΑ γνώριζε το προφανές: Ότι υπήρχε τρομακτική διαφθορά. Ότι οι δράστες ήταν πολλοί. Ήταν δηλαδή χιλιάδες γιατροί, οι οποίοι υπερσυνταγογραφούσαν ασύστολα, για να πάρουν τη μίζα τους. Με τεράστια ζημιά για το Dημόσιο. Το σκάνδαλο δηλαδή, από άποψη αριθμού δραστών και ζημιάς για όλους μας, ήταν πρωτοφανές.
31 Μαρτίου 2024
To σκεπτόμενο ρομπότ. Εμπνευσμένο από τον Σκεπτόμενο, το γνωστό μπρούντζινο άγαλμα του Ροντέν, μια ιδέα του Helder Nakaya που σχεδίασε ο Allan Rodrigo Nascimento de Carvalho.

Μερικές άβολες σκέψεις που αφορούν και το δυστύχημα των Τεμπών

30 Μαρτίου 2024
Ένας γέρων με άσπρα γένια μέσα σε έναν λαβύρινθο. Εικόνα που παρήχθη μέσω της Τεχνητής Νοημοσύνης. Το μηχάνημα, μάλιστα, "νόμιζε" ότι μιμείται το ύφος του Νταλί.

Δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι ήμουν από τους πρώτους που ανέβηκαν στο ψηφιακό τρένο. Θυμάμαι, ωστόσο, την εποχή όπου θηριώδη modem έκαναν εκείνον τον διαστημικό ήχο  «πιινγκ, πιινγκ» μέχρι να συνδεθώ. Δεν δυσκολεύτηκα πολύ να ξεκινήσω, αλλά πάντα ταξίδευα δεύτερη θέση. Όμως, κάπου στην διαδρομή άρχισα να νιώθω πως το επόμενο τρένο θα το χάσω. Με καταλαβαίνετε: Για όσους έχουν μια ορισμένη ηλικία, το Διαδίκτυο σήμερα μπορεί να μοιάζει με λαβύρινθο -με ακατάληπτα  σύμβολα και μπερδεμένη ορολογία- αφήνοντας πολλούς 60χρονους να αισθάνονται σαν να έχουν πέσει σε ένα παράλληλο σύμπαν, όπου η γλώσσα είναι τόσο εξώκοσμη όσο τα Klingon του Star Trek και τα κοινωνικά έθιμα τόσο απόκρυφα όσο τα αρχαία ιερογλυφικά.

27 Μαρτίου 2024
Μισέλ Φάις (1900-1943).

Κάποιες στιγμές νιώθεις ότι πεθαίνεις στη θέση ενός άλλου. Υφασματέμπορα εκ Δράμας, σαραντατριάχρονε Μισέλ Φ.,  ουγγροεβραϊκής φύτρας, πλέον γελάω για σένα, τρώω για σένα, πίνω για σένα (ροζέ που σου άρεσε), παίζω χαρτιά για σένα (πόκα που σου άρεσε), χορεύω για σένα (βαλς που σου άρεσε), φοράω κουστούμια για σένα (κασμιρένια γκρι σουρί που σου άρεσαν με ροζ γαρίφαλο στην μπουτονιέρα),  ταξιδεύω για σένα (Βιέννη και Τεργέστη που σου άρεσαν), διαβάζω Φραντς Κάφκα, Ισαάκ Μπάσεβιτς Σίνγκερ και Πρίμο Λέβι για σένα, κοιμάμαι για σένα, ξαγρυπνώ για σένα, κλαίω για σένα, χύνω για σένα, φιλάω τα πράσινα μάτια της τριανταοκτάχρονης λατρεμένης σου Κλάρας, γονατίζω και φιλώ τα χέρια της μητέρας σου και γιαγιάς μου Ρίβκα, ενώ ο επτάχρονος γιος μου Μάρκος παίζει κρυφτό και κυνηγητό με τη δεκαεπτάχρονη Νταίζη σου, τον δεκαεξάχρονο Ίνο σου και τον ενδεκάχρονο Σιμαντόφ σου. Κάποια βράδια στον ύπνο μου ξυπνάω στον σκοτεινό βυθό του Δούναβη. Εκεί που κατέληξες οικογενειακώς με ομογάλακτους από τη Δράμα και την υπόλοιπη κεντρική Μακεδονία. Τα υπόλοιπα είναι γνωστά. Άγρια. Αποδελτιωμένα. Αμετάκλητα. Τσεκάρω τις στάσεις από το περιφερόμενο λούνα παρκ του τρόμου.

25 Μαρτίου 2024
Η πρώτη σελίδα της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως, φύλλο της 25ης Μαρτίου 1844, όπου δημοσιεύτηκε ο Νόμος περί εκλογής των βουλευτών.

Στις 25 Μαρτίου 1844 δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως (ΦΕΚ 7/1844) ο πρώτος εκλογικός νόμος στην ιστορία της σύγχρονης Ελλάδος.  O νόμος ψηφίστηκε από τη συντακτική συνέλευση ταυτόχρονα (18/3/1844) με την επικύρωση του πρώτου συντάγματος της χώρας, ως αποτέλεσμα της Συνταγματικής Επανάστασης της 3ης Σεπτεμβρίου 1843.

Ο εκλογικός νόμος του 1844, εκείνη τη στιγμή, έκανε την Ελλάδα την πιο δημοκρατική χώρα του κόσμου. Γιατί επέκτεινε το δικαίωμα του εκλέγειν ουσιαστικά σε όλους τους άρρενες Έλληνες. Καμία άλλη χώρα του κόσμου τότε δεν παραχωρούσε σε όλους τους πολίτες της το δικαίωμα της ψήφου. Οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες θα προχωρούσαν στη θεσμοθέτηση καθολικού δικαιώματος ψήφου ύστερα από περίπου μισό αιώνα.  Άλλες θα περίμεναν μέχρι το τέλος του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Στον υπόλοιπο κόσμο, η καθολική ψηφοφορία χωρίς περιορισμούς έπρεπε να περιμένει ώς τη δεκαετία του 1960 για να γίνει μέρος του πολιτεύματος των χωρών αυτών. Η Ελλάδα έφτασε σε αυτή τη γραμμή τερματισμού πρώτη και πριν από 120 χρόνια.

Ο εκλογικός νόμος του 1844 προέβλεπε ότι το δικαίωμα της ψήφου έχουν «όλοι οι γεννηθέντες εντός της Ελληνικής επικράτειας», που «έχουν συμπληρώσει το 25ο έτος της ηλικίας τους», διαθέτουν «ιδιοκτησία τινά εντός της επικράτειας» ή «ασκούν οιονδήποτε επάγγελμα ή ανεξάρτητον επιτίδευμα».

Σε αντίθεση με τους εκλογικούς νόμους σχεδόν όλων των άλλων χωρών της εποχής που είχαν εκλεγμένα Κοινοβούλια, η προϋπόθεση ύπαρξης περιουσίας που έθετε ο ελληνικός εκλογικός νόμος δεν αφορούσε μόνο την ακίνητη περιουσία (κάτι που θα περιόριζε το δικαίωμα του εκλέγειν αποκλειστικά σε γαιοκτήμονες και εύπορους κατοίκους πόλεων οι οποίοι είχαν μεγάλη ακίνητη περιουσία) αλλά σε «ιδιοκτησία τινά», δηλαδή σε μετρητά, ζώα, εργαλεία κ.λπ. Επίσης, για να είναι όσο το δυνατόν πιο γενικό, το δικαίωμα του εκλέγειν αφορούσε και όσους δεν είχαν κανενός είδους περιουσιακό στοιχείο αλλά ασκούσαν κάποιο –οποιοδήποτε– επάγγελμα ή «ανεξάρτητο επιτίδευμα». Με άλλα λόγια, αφορούσε σχεδόν όλους τους Έλληνες.

Οι μόνοι που δεν απέκτησαν δικαίωμα ψήφου ήταν οι λεγόμενοι «οικόσιτοι υπηρέτες», οι υπηρέτες δηλαδή που ζούσαν στα σπίτια των αφεντικών τους, καθώς και οι μαθητευόμενοι σε διάφορες τέχνες και επαγγέλματα.  Η πρώτη κατηγορία εργαζομένων αποτελούνταν, όμως, κυρίως από γυναίκες, που ούτως ή άλλως δεν είχαν δικαίωμα ψήφου, και η δεύτερη ήταν ολιγάριθμη. Η αιτία για τον αποκλεισμό των οικόσιτων υπηρετών από το δικαίωμα ψήφου, όπως φαίνεται από τα πρακτικά της σχετικής συζήτησης στη συνταγματική συνέλευση του 1843-44, ήταν για να αποφευχθεί η αλλοίωση του εκλογικού αποτελέσματος από τις πιέσεις τις οποίες μάλλον θα τους ασκούσαν οι εργοδότες τους για να ψηφίσουν ό,τι και εκείνοι.

Ο εκλογικός νόμος του 1844 και η επέκταση του δικαιώματος ψήφου σε όλους τους άρρενες Έλληνες προηγήθηκε κατά τέσσερα χρόνια του κύματος επαναστατικών κινημάτων που συγκλόνισαν την Ευρώπη το 1848, ένα από τα βασικά αιτήματα των οποίων ήταν η δημοκρατική εκπροσώπηση των λαών της Ευρώπης στη διακυβέρνηση των χωρών τους – δηλαδή το καθολικό δικαίωμα ψήφου.

 

Οι επαναστάσεις του 1848 και το δικαίωμα ψήφου στην Ευρώπη

Αρχής γενομένης από το 1839, η Ευρώπη γνώρισε τρεις καταστροφικές σοδειές, με κατάρρευση της παραγωγής σιταριού, κριθαριού και πατάτας. Ο Μεγάλος Λιμός που χτύπησε την Ιρλανδία το 1845-52 ύστερα από την καταστροφή της σοδειάς πατάτας από τοξικά παθογόνα είχε αποτέλεσμα τη μαζική μετανάστευση Ιρλανδών προς τις ΗΠΑ. Στην Ευρώπη, το αποτέλεσμα ήταν η μετακίνηση αγροτικών πληθυσμών προς τα αστικά κέντρα, η πτώση των καθαρών αποδοχών των εργαζομένων και η αύξηση των τιμών των τροφίμων. Το εύφλεκτο αυτό μείγμα εξερράγη το χειμώνα του 1847-48.

Το 1848 είναι η χρονιά ορόσημο που ορίζει την έναρξη της σύγχρονης ιστορίας της Ευρώπης.  Ήταν η χρονιά που σημειώθηκε το μεγαλύτερο κύμα εξέγερσης στην ιστορία της ευρωπαϊκής ηπείρου, που εκδηλώθηκαν σε 50 κράτη και κρατίδια. Το αποτέλεσμα της επαναστατικής δραστηριότητας ήταν η κατάργηση της δουλοπαροικίας, όπου αυτή υπήρχε ακόμη (κυρίως στην Αυστροουγγαρία), η γέννηση του κομμουνιστικού κινήματος με την έκδοση του Κομμουνιστικού Μανιφέστου (21 Φεβρουαρίου 1848) και, ουσιαστικά, η έναρξη των διαδικασιών που κατέληξαν στην ενοποίηση της Ιταλίας και της Γερμανίας μερικά χρόνια μετά.

Η Ελλάδα παρακολούθησε τις κοσμοϊστορικές και αιματηρές ταραχές που συγκλόνισαν την Ευρώπη τη διετία 1848-49 από μακριά και εν ειρήνη. Όχι γιατί ήταν ένα καθυστερημένο κρατίδιο στις παρυφές της Ευρώπης που υστερούσε σε πολιτική ανάπτυξη και δημοκρατική συνείδηση σε σύγκριση με ανεπτυγμένες χώρες όπως η Γαλλία, η Βαυαρία, η Λομβαρδία, κλπ. 

Αλλά επειδή η Ελλάδα βρέθηκε στην πρωτοπορία των εξελίξεων, 14 χρόνια μετά την ανεξαρτησία της, υιοθετώντας δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις και καθολικό δικαίωμα ψήφου ειρηνικά και αναίμακτα. Αυτά που απαιτούσαν οι διαδηλωτές στα οδοφράγματα του Παρισιού, οι πρόγονοί μας τα είχαν κατακτήσει χωρίς οδοφράγματα και νεκρούς, προ τεσσάρων ετών.

Πριν από το 1848, δικαίωμα ψήφου στη Γαλλία είχε το 1% των πολιτών και στη Δανία το 3%  – οι γαιοκτήμονες.  Στη Φινλανδία, ώς το 1906, δικαίωμα ψήφου είχε το 9%.  Στην Ιταλία, ώς το 1912, δικαίωμα ψήφου είχε το 32% του πληθυσμού.  Η Ισπανία ενέκρινε καθολικό δικαίωμα ψήφου για τους άρρενες Ισπανούς το 1868: ώς τότε δικαίωμα ψήφου είχε το 11% του πληθυσμού.

Στα γερμανικά κρατίδια και πριγκιπάτα, συμπεριλαμβανόμενης της Πρωσίας, πριν από το 1848 το δικαίωμα ψήφου περιοριζόταν στο 0,5 - 17% του πληθυσμού.  Μετά τις επαναστάσεις του 1848 ψηφίστηκαν συντάγματα σε πολλά κρατίδια που θεσμοθέτησαν καθολικό δικαίωμα ψήφου στους άρρενες κατοίκους των κρατιδίων αυτών.  Όμως, ώς τα τέλη του χρόνου εκείνου, οι επαναστάσεις είχαν καταπνιγεί, ο αυτοκράτορας είχε επανέλθει στο Βερολίνο και είχε ψηφιστεί νέος εκλογικός νόμος ο οποίος καθιέρωσε σύστημα τριών επιπέδων ψήφων, όπου το 80% του πληθυσμού (αγρότες, μικροαστοί κ.ά.) είχαν το 30% της εκλογικής ισχύος ενώ η άρχουσα τάξη το 70%.

Στην Ολλανδία, το 1848 ουδείς είχε δικαίωμα ψήφου.  Εκείνη τη χρονιά ψηφίστηκε σύνταγμα που έδινε το δικαίωμα ψήφου στο 1,8% του πληθυσμού.  Το 1887 ψηφίστηκε νέος εκλογικός νόμος που έδινε το δικαίωμα της ψήφου στο 6,6% των Ολλανδών, οι οποίοι τελικά απέκτησαν καθολικά το δικαίωμα να ψηφίζουν τους κυβερνήτες τους μόνο το 1917.

 

The freedom-loving English-speaking peoples

Όσοι θαυμάζουν τις φραστικές υπερβολές που επινοούσε στη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου ο Ουίνστον Τσώρτσιλ για να εμψυχώνει τους συμπατριώτες του, για να μη δειλιάσουν υπό το βάρος των βομβαρδισμών της Luftwaffe και των συνεχών ηττών που υπέστησαν στα πρώτα δύο χρόνια του πολέμου[1], θα θυμάστε όλες τις αναφορές του στην αφοσίωση των «αγγλόφωνων λαών» στην ελευθερία, τη δημοκρατία κ.λπ.

Το ποσοστό του ανδρικού πληθυσμού της Βρετανίας που είχε δικαίωμα ψήφου πριν από την ψήφιση του Πρώτου Μεταρρυθμιστικού Νόμου (First Reform Act) του 1832 ήταν περίπου 5% (ολογράφως:  πέντε τοις εκατό): οι γαιοκτήμονες δηλαδή και οι έχοντες μεγάλη περιουσία.  Μετά τον νόμο του 1832, το ποσοστό αυτό έγινε 16%. Απ’ αυτούς, ενεγράφησαν στους εκλογικούς καταλόγους γύρω στο 5% του συνολικού πληθυσμού, δηλαδή λιγότερο από το ένα τρίτο όσων είχαν το δικαίωμα να ψηφίζουν. 

Με τον Δεύτερο Μεταρρυθμιστικό Νόμο του 1867, το δικαίωμα ψήφου επεκτάθηκε στο 32% του άρρενος πληθυσμού, αλλά μόνο 10% των Βρετανών ενεγράφησαν στους εκλογικούς καταλόγους.  Η καθολική ψηφοφορία ψηφίστηκε από το Κοινοβούλιο το 1918. 

Η παραπάνω εικόνα δημοκρατικής (μη) συμμετοχής είναι αυτό που έχουν στο μυαλό τους οι σοβινιστές Βρετανοί όταν εξυμνούν τη «δημοκρατική παράδοση» της πατρίδας τους και ατενίζουν με υπεροπτική περιφρόνηση τους υπόλοιπους, «μη δημοκρατικούς» Ευρωπαίους.

Στον Καναδά, που έγινε ανεξάρτητο κράτος το 1867 ύστερα από πράξη της Βουλής των Κοινοτήτων στο Λονδίνο, δικαίωμα ψήφου είχαν αρχικά μόνο οι άρρενες άνω των 21 ετών που διέθεταν ακίνητη περιουσία και δεν ήταν γηγενείς («Ινδιάνοι») ή Εσκιμώοι (Inuits).  Για την ακρίβεια, όσοι κατοικούσαν στον Καναδά πριν εμφανιστούν οι βρετανοί και οι γάλλοι αποικιστές απέκτησαν το δικαίωμα ψήφου μόνο το 1960. Αυτή είναι η ημερομηνία, το 1960, που όλοι οι Καναδοί αποκτούν το δικαίωμα ψήφου.

Στην Αυστραλία, η πρώτη φορά που δόθηκε δικαίωμα ψήφου ήταν το 1842 και αφορούσε ελάχιστο ποσοστό ανδρών με περιουσία. Από το 1856 και μετά άρχισε να επεκτείνεται το δικαίωμα ψήφου ύστερα από αιματηρές συγκρούσεις, μάλιστα τότε για πρώτη φορά παραχωρήθηκε στους αποίκους το δικαίωμα της μυστικής ψηφοφορίας: ώς τότε, όσοι είχαν δικαίωμα ψήφου, ψήφιζαν φανερά, σε μια διαδικασία που οδηγούσε στη νόθευση του εκλογικού δικαιώματος. Όμως, παρότι από την επίσημη ίδρυση της Αυστραλίας ως ανεξάρτητης χώρας το 1901 όλοι οι άνδρες είχαν δικαίωμα ψήφου, εξαιρούνταν οι γηγενείς (aborigines), οι οποίοι απέκτησαν το δικαίωμα του εκλέγειν μόνο το 1862.

Τέλος, ας δούμε τι έγινε στις Ηνωμένες Πολιτείες. To 1844 οι ΗΠΑ είχαν πληθυσμό 17 εκατομμύρια κατοίκους. Απ’ αυτούς, τα 2,5 εκατομμύρια, ποσοστό 15% του πληθυσμού, ήταν σκλάβοι και δεν είχαν όχι μόνο δικαίωμα ψήφου αλλά ακόμη και το δικαίωμα αυτοδιάθεσης του σώματος τους. Αν και το 1844 όλοι οι λευκοί αμερικανοί άντρες είχαν δικαίωμα ψήφου, στην πραγματικότητα η καθολική ψηφοφορία στις Ηνωμένες Πολιτείες θεσμοθετήθηκε μόνο το 1965 –πριν από ακριβώς 58 χρόνια– με το Νόμο περί Δικαιωμάτων Ψήφου (Voting Rights Act) που προστάτευσε τα πολιτικά δικαιώματα των μαύρων Αμερικανών από τους περιορισμούς και τις ουσιαστικές απαγορεύσεις που τους είχαν επιβάλει οι πολιτείες του Νότου μετά το τέλος του Εμφυλίου Πολέμου και παρά την κατάργηση της δουλείας.

 

Η δημοκρατική επανάσταση του 1844

Το 1844, η Ελλάδα, για δεύτερη φορά στη νεότερη ιστορία της, βρέθηκε στην πρωτοπορία των παγκόσμιων πολιτικών εξελίξεων. Το 1830 έγινε η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα που δημιουργήθηκε ως αποτέλεσμα εθνικής εξέγερσης εναντίον μιας κραταιάς αυτοκρατορίας.  Το 1844 έγινε η πρώτη χώρα που απέκτησε καθολικό δικαίωμα ψήφου (αν και μόνο για τους άρρενες πολίτες) και μάλιστα αναίμακτα.

Τον 18ο αιώνα, όταν η υπόλοιπη Ευρώπη άλλαζε προσανατολισμό υπό την καθοδήγηση των ιδεών του σκωτσέζικου, του γαλλικού και του ιταλικού Διαφωτισμού, η χώρα μας μπορεί να μην υφίστατο ως κρατική οντότητα και οι πρόγονοι μας να ζούσαν στο πλαίσιο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.  Όμως, οι Έλληνες της Διασποράς στα μεγάλα αστικά κέντρα της Ευρώπης, συνειδητά ή ενστικτωδώς, γίνονταν οι λαμπαδηφόροι που έφεραν τον Διαφωτισμό στην Ελλάδα μόλις έπεσε το πρώτο βόλι στην Καλαμάτα, στις 23 Μαρτίου 1821. 

Οι Έλληνες έσπευσαν, αμέσως μετά την επικράτηση της Επανάστασης στον Μοριά, να ψηφίσουν φιλελεύθερα, δημοκρατικά συντάγματα.  Και μετά την πρώτη περίοδο της βασιλείας του Όθωνα, όταν άρχισαν να γίνονται έντονες οι τριβές από την αυταρχική άσκηση της εξουσίας από την Αντιβασιλεία, οι Έλληνες, απροσδόκητα ήπια και πολιτισμένα, ένα βράδυ συγκεντρώθηκαν έξω απ’ το Παλάτι και απαίτησαν απευθείας από το βασιλιά τους σύνταγμα που να περιορίζει τις εξουσίες του και να τους δίνει λόγο στη διακυβέρνησή τους. Και ο Όθωνας συναίνεσε. 

Έτσι, η Ελλάδα απέκτησε σύνταγμα και οι Έλληνες έγιναν οι πρώτοι στον κόσμο που απέκτησαν καθολικό δικαίωμα ψήφου, και μάλιστα χωρίς βία. Την επόμενη μέρα, 4 Σεπτεμβρίου 1843, ο Όθωνας υπέγραψε διάταγμα που καθιέρωνε την 3η Σεπτεμβρίου ως εθνική εορτή.

Στις 25 Μαρτίου, εκτός από την έναρξη του αγώνα της ανεξαρτησίας μας το 1821, μπορούμε και πρέπει να γιορτάζουμε και τη θεσμοθέτηση της δημοκρατικής επανάστασης του 1844. Χρόνια πολλά στην πατρίδα μας και τη δημοκρατία μας.

[Μια πρώτη εκδοχή του άρθρου που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στις 25 Μαρτίου 2023 στο liberal.gr.]

 

[1]  («[Θ]α πολεμήσουμε στις θάλασσες και στους ωκεανούς, θα πολεμήσουμε με αυξανόμενη αυτοπεποίθηση και αυξανόμενη ισχύ στον αέρα, θα υπερασπιστούμε το νησί μας, όποιο και εάν είναι το κόστος. Θα πολεμήσουμε στις ακτές, θα πολεμήσουμε στις παραλίες, θα πολεμήσουμε στα λιβάδια και στους δρόμους, θα πολεμήσουμε στους λόφους, δεν θα συνθηκολογήσουμε ποτέ». Ουίνστον Τσώρτσιλ, ομιλία προς τη Βουλή των Κοινοτήτων, 4 Ιουνίου 1940.

24 Μαρτίου 2024
Αθήνα, 22 Μαρτίου 2024. Δάφνινο στεφάνι από το Πανεπιστήμιο Αθηνών στον επί σχεδόν δυο χρόνια ακρωτηριασμένο και προσφάτως μουντζουρωμένο από μπογιά Γρηγόριο Ε΄, το άγαλμα του Φυτάλη που βρίσκεται στο χώρο της Αθηναϊκής Τριλογίας, στα Προπύλαια, στην οδό Πανεπιστημίου.

Το άγαλμα του Γρηγορίου Ε', στο προαύλιο του Πανεπιστημίου, στα Προπύλαια, εκτός του κομμένου χεριού του που κλείνει πια δύο χρόνια απέκτησε και έναν λεκέ από μπογιά - κάποιος τον μπουγέλωσε. Αλλά τίποτα απ' αυτά δεν έχει σημασία. Για το Πανεπιστήμιο Αθηνών, αυτό που έχει σημασία είναι ότι πρέπει να κατατεθεί στη βάση του δάφνινο στεφάνι. Να μια θαυμάσια ινσταλέισιον.

23 Μαρτίου 2024
6 Μαρτίου 2024. Ο πρόεδρος της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι και ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Κυριάκος Μητσοτάκης στην Οδησσό.

Υποκρισία, Ιδεολογία, Παραισθήσεις και Φαντασιώσεις

Απρεπής, μικρόψυχη και θλιβερή ήταν η αντίδραση των κομμάτων της ελληνικής αντιπολίτευσης, δεξιών και αριστερών, απέναντι στη ρωσική πυραυλική επίθεση στις 6/3 στην Οδησσό, κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του έλληνα πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στην πόλη και τη συνάντησή του με τον ουκρανό πρόεδρο, Βολοντίμιρ Ζελένσκι. Κατάπτυστες αι ειρωνικές επίσημες ρωσικές αντιδράσεις για τις οποίες και πάλι τα κόμματα της αντιπολίτευσης τήρησαν σιωπή κάθε άλλο παρά αιδήμονα. «Κανένα κόμμα της αντιπολίτευσης δεν ένιωσε την ανάγκη να σχολιάσει το ένοπλο νταηλίκι σε βάρος του έλληνα πρωθυπουργού», έγραψε δηκτικά ο Μιχάλης Τσιτσίνης (Η Καθημερινή, Κυριακή, 10/3/2024). Η εύθικτη κατά τα άλλα εθνικιστική υπερηφάνεια υποκλίνεται ενώπιον της βίας του Πούτιν που απειλεί με παγκόσμιο πόλεμο και πυρηνικό όλεθρο.

22 Μαρτίου 2024
Οι αυτονομιστικές δυνάμεις που υποστηρίζονται από τη Ρωσία κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Ντονμπάς το 2015.

Τρεις παρανοήσεις σχετικά με την πρώτη εισβολή της Ρωσίας στη νότια και την ανατολική Ουκρανία


Από τη Julia Kazdobina, τον Jakob Hedenskog και τον Andreas Umland

20 Μαρτίου 2024
Η πρόσοψη της Εθνικής Βιβλιοθήκης, επτά μέρες μετά το βανδαλισμό της.

Πριν από μια εβδομάδα, δημοσιεύτηκε, χωρίς (πολλά) λόγια, μια φωτογραφία από την πρόσοψη της Βαλλιανείου Εθνικής Βιβλιοθήκης, στην οδό Πανεπιστημίου, στο κέντρο της Αθήνας. Μια φωτογραφία που δείχνει το ιστορικό κτίριο βανδαλισμένο από γκράφιτι: https://booksjournal.gr/gnomes/4769-xoris-logia

 

Η εικόνα που δημοσιεύεται σήμερα τραβήχτηκε στις 19 Μαρτίου, ώρα 14 και 14. Στο μεταξύ, δημοσιεύτηκε και ένα σχετικό άρθρο στα ΝΕΑ. Ουδείς συγκινήθηκε.

Τα γκράφιτι συνεχίζουν να δεσπόζουν. Το κτίριο του Χάνσεν και του Τσίλερ είναι παλιό, εμπίπτει δηλαδή στην κατηγορία των κτιρίων που διάφοροι μπορούν να λερώνουν με τα συνθήματά τους, ανενόχλητοι.

Δεν περίμενα τόση αδιαφορία από την Εθνική Βιβλιοθήκη. 

19 Μαρτίου 2024
Τέμπη, 1 Μαρτίου 2023. Μια από τις πρώτες εικόνες της καταστροφής μετά τη σφοδρή και πολύνεκρη όπως αποδεικνύεται σύγκρουση δύο συρμών.

Όπως είναι γνωστό, οι θεωρίες συνωμοσίας είναι  ο ναρκισσισμός του φουκαρά.  Ο οποίος,  για να αναπληρώσει την άγνοιά του και να ελαφρύνει την αίσθηση της αδυναμίας του, «ανακαλύπτει» και «καταλαβαίνει» όσα δεν μπορούν να δουν και να καταλάβουν όλοι οι ειδικοί και «οι επιστήμονες του κόσμου», αφού μας τα «κρύβουν» σκοτεινές δυνάμεις.

19 Μαρτίου 2024
Σελίδα 1 από 125