Γνώμες

Άλλη μια παρέμβαση του Ρουβίκωνα, μιας φοιτητικής ομάδας του όπως δηλώνεται, αυτή τη φορά στο σπίτι της ομότιμης καθηγήτριας Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, Βάνας Νικολαΐδου-Κυριανίδου. Η συγκεκριμένη καθηγήτρια, όπως όλοι γνωρίζουμε, «δεν είναι η πρώτη φορά που κινεί το δημιουργικό ενδιαφέρον» της φιλοπροόδου, κατά τα λοιπά, συστημικής οργάνωσης νέων,  ενός μικρού κύκλου που λειτουργεί με την πειθαρχία κατηχητικού, τη βεβαιότητα δόγματος και το ζήλο νεοφώτιστου. Όπως δεν είναι και η πρώτη φορά που η διαφορετική άποψη μετατρέπεται σε αφορμή για επίθεση.

Η δημόσια παρουσία του Άκη Σκέρτσου προσφέρει μια χρήσιμη αφορμή για κάτι ευρύτερο από την αποτίμηση ενός προσώπου: την κατανόηση ενός βασικού διλήμματος που διατρέχει σήμερα τις φιλελεύθερες δημοκρατίες. Από τη μία πλευρά βρίσκεται η απαίτηση για αποτελεσματικότητα· από την άλλη, η ανάγκη για πολυφωνία και ανεκτικότητα.

Πώς στο όνομα της ταυτότητας απειλούνται οι κοινωνικές κατακτήσεις των γυναικών

Η εικόνα επαναλαμβάνεται όλο και πιο συχνά. Στον τουρκικό Τύπο, σε τουρκικά τηλεοπτικά πάνελ, σε δελτία ειδήσεων, σε αναλύσεις που απευθύνονται αρχικά στην τουρκική κοινή γνώμη, εμφανίζονται αποσπάσματα από τον ελληνικό δημόσιο λόγο. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, η αναφορά ότι «τα κόμματα της ελληνικής Αριστεράς δεν θέλουν την αμυντική ομπρέλα της Γαλλίας και τη συνεργασία με το Ισραήλ,  τις σχέσεις με την Αμερική, την εγκατάσταση των ιμπεριαλιστικών Patriot στην Κάρπαθο» δεν μπορεί να θεωρηθεί εντελώς αθώα, ως μια πολιτική - ιδεολογική  σύμπτωση θέσεων με το καθεστώς Ερντογάν. Ούτε η ουσιαστικά απόλυτη ταύτιση των θέσεων της ευρύτερης αντιπολίτευσης με την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας.  

Όπως πάντα, καλά τα είπε ο Διονύσης Σαββόπουλος για τους βουλευτές μας και τις ευθύνες τους, εκτός από ένα: στο τραγούδι οι βουλευτές αποκαλούνται «εκπρόσωποι». Ορθά ή λανθασμένα; Και αν ισχύει το δεύτερο, πως πρέπει να αποκαλούνται;

Γιατί η μονομερής παράδοση της περιφέρειας του Ντονέτσκ ισοδυναμεί με στρατηγική και στρατιωτική αυτοκτονία για την Ουκρανία

Δεδομένου ότι η Ρωσία καταλαμβάνει ήδη περίπου 110.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα της Ουκρανίας, η παραχώρηση περίπου 4.500 τετραγωνικών χιλιομέτρων της περιοχής του Ντονέτσκ δεν φαίνεται να αποτελεί σημαντική παραχώρηση για την ειρήνη. Ωστόσο, το αν θα αποσυρθεί από το Ντονέτσκ είναι ένα θεμελιώδες ζήτημα, με δυνητικά εκτεταμένες συνέπειες για το μέλλον της Ουκρανίας.

Εν αρχή τα γεγονότα:

Στη δίκη των υποκλοπών είχαν συμβεί τα εξής: 

Είθισται δυστυχώς να περιφέρουν καλλιτέχνες, λόγιους και επιστήμονες όταν πλέον είναι σκιές του εαυτού τους, όταν η παλιά λάμψη έχει σβήσει. Και αυτό που σε κρατάει και σε συγκινεί (και θέλεις να βάλεις τα κλάματα) δεν είναι ο σημερινός λόγος τους, αλλά η ανάμνηση εκείνων που κάποτε υπήρξαν. Τίποτα από αυτά δεν συνέβη στο Ωδείο Αθηνών την Πέμπτη 23 Απριλίου, του Άη Γιώργη του Τροπαιοφόρου, στην εκδήλωση του κύκλου «Κι αυτοί είναι η Ελλάδα» που διοργανώνει το Βοοks’ Journal. Επί μιάμιση ώρα, στην κατάμεστη αίθουσα, ακούσαμε και απολαύσαμε αυτό που είναι σήμερα ο Θεοδόσης Τάσιος. Όχι αυτό που υπήρξε. Αυτό που είναι.

Τι δείχνει μια μεγάλη βρετανική έρευνα – και τι σημαίνει για την ελληνική απαγόρευση στα social media κάτω των 15 ετών

Πλάι στα πολλά άλλα μεγαλοφυή επιτεύγματά του: πλάι στην καθοριστική συμβολή του συνολικά στη διαμόρφωση της νεογέννητης τότε έβδομης τέχνης, και στη διάπλαση της κινηματογραφικής κωμωδίας ειδικότερα, πλάι στις τεχνικές καινοτομίες που εισήγαγε, πλάι στη σκηνοθετική πρωτοτυπία του, ο Τσάρλι Τσάπλιν πιστώνεται και την ανανέωση της φιγούρας του κλόουν. Οι δύο παραδοσιακοί τύποι του κλόουν, ο Λευκός κι ο Αύγουστος, κατάγονται από διαφορετικό ο καθένας κλάδο της καρναβαλικής παράδοσης. Ο Λευκός είναι απόγονος του Πιερότου της Κομέντια ντελ άρτε: έχει ασπροβαμμένο πρόσωπο, είναι σοβαρός κι αριστοκρατικός, δεσπόζει με το κύρος του ανάμεσα στους άλλους κλόουν της παράστασης. Ο Αύγουστος, αντίθετα, είναι η μετεξέλιξη του Αρλεκίνου: η όψη του είναι ροδοκόκκινη και είναι ατσούμπαλος και γκαφατζής. Κάθε φορά που ο Λευκός προσπαθεί να εκτελέσει σωστά το νούμερο, ο Αύγουστος μπλέκεται στα πόδια του και το καταστρέφει με την ατζαμοσύνη του. Ο ρόλος του είναι να υποβιβάζει και να γειώνει την επισημότητα του Λευκού, όπως επιτάσσει η καρναβαλική αντίληψη. Έτσι, οι δύο κλόουν είναι οι αλληλοσυμπληρούμενοι γελωτοποιοί στα κωμικά νούμερα του τσίρκου από τον Μεσαίωνα και μέχρι τις μέρες μας.

Μετά τις επικρίσεις κατά του Βιμ Βέντερς στο κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Βερολίνου