Σύνδεση συνδρομητών

Ποιήματα

Έκδοση του 1881 που περιέχει και τη «Λύρα» του Κάλβου.

Με αφορμή τα 150 χρόνια –το 2019– από τον θάνατο του Ανδρέα Κάλβου (1792-1869), το «Με τα λόγια (γίνεται)» παρουσίασε ένα αφιέρωμα στον ποιητή την Τετάρτη 25 Απριλίου 2018, στην Ελληνοαμερικανική Ένωση της Αθήνας.

Είκοσι μόλις ποιήματα –οι περίφημες Ωδές του– αποτελούν το κύριο ελληνόγλωσσο έργο του, κι ωστόσο ο Κάλβος είναι, μαζί με τον σύγχρoνό του Σολωμό, ένας από τους γενάρχες της νεοελληνικής ποίησης. Δεν είναι μόνο το ιδιότυπο στροφικό και μετρικό του σύστημα, και η ιδιαίτερη γλώσσα του, αλλά ολόκληρος ο σκοτεινός και συγχρόνως εκτυφλωτικός κόσμος του που τον καθιστούν μοναδικό: υψηλό φρόνημα συνδυασμένο με μιαν αισθησιακή προσέγγιση της φύσης – ένας Κλασσικός Ρομαντικός.

Επιμέλεια: ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ

06 Οκτωβρίου 2021
2012. Η Άνγκελα Μέρκελ στο συνέδριο του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.

Ένα ποίημα του Ορφέα Απέργη για την Άνγκελα Μέρκελ[1]

28 Σεπτεμβρίου 2021
Ο Άνταμ Ζαγκαγιέφσκι με τη Βισουάβα Σιμπόρσκα.

Ένα ποίημα του Άνταμ Ζαγκαγιέφσκι (1945-2021).

23 Μαρτίου 2021
Η Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη.

Η Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη βραβεύτηκε με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης 2018 για το έργο της, Η επιστροφή των νεκρών (Πόλις, 2017). Στη συνέχεια, αναδημοσιεύουμε ένα ποίημά της που πρωτοδημοσιεύτηκε στο τεύχος 7 του Books' Journal, Μάιος 2011.

22 Σεπτεμβρίου 2019
Αλεπούδες γύρω από το χριστουγεννιάτικο δένδρο στο δάσος,  ταχυδρομική κάρτα,  Μόσχα, έκδοση Αλεξέι  Τζένεραλ (περ.1914 έως 1917), 8,7х13,7 εκ.

Ένα χριστουγεννιάτικο ποίημα του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι (ναι, του Ντοστογιέφσκι), μεταφρασμένο από τον Δημήτρη Β. Τριανταφυλλίδη. Προσφορά του περιοδικού μας στις αναγνώστριες και στους αναγνώστες του.  

24 Δεκεμβρίου 2016
Βροχή. Σχέδιο της Lea Binzer.

Δημοσιεύουμε δυο ποιήματα της Μαρίας Κυρτζάκη, ενδεικτικά των αναζητήσεών της στο πεδίο της μορφής αλλά και του περιεχομένου. Οι εξοικειωμένοι αναγνώστες μπορούν να αναγνωρίσουν την ποιητική ταυτότητα, κι ας χωρίζουν τα δυο αυτά δείγματα γραφής 27 ολόκληρα χρόνια.

22 Ιανουαρίου 2016

Δυο ποιήματα του Άνταμ Ζαγκαγιέφσκι - το ένα, μάλιστα, είχε παραχωρηθεί στη μεταφράστριά του, Μπεάτα Ζουλκιέβιτς, πριν καν δημοσιευθεί στα πολωνικά. 

23 Μαϊος 2015


Ι


Οἱ μέρες μου ὅλες λάθος μετρημένες
σὲ τσακισμένα δάχτυλα καὶ καταφαγωμένα
καθὼς χυμοῦσε πάντα πάνω μου τὸ λυσσασμένο τίποτε τῆς ζωῆς

Δὲν ἔχω χρόνο πιὰ
μὲ ἐγκαταλείπουν
οἱ πράξεις καὶ τὰ λόγια 
Ὅλα ἔχουν τώρα τὴν εὐπρέπεια αὐτῶν ποὺ ἀποσύρονται
τὰ χέρια τῶν ἀγαπημένων μας ψάχνοντας γιὰ ἄλλες χειροπέδες
κι ἡ ἄμπωτη ἀπ' τὰ σπασμένα κρύσταλλα τοῦ ἔρωτα
κι ὁ δήμιος ποὺ τελειώνει τὴ δουλειά του καὶ κάνει τὸ σταυρό του 
καὶ γυρνάει κι αὐτὸς στὸ σπιτικό του
ὅλα ἔχουν τὴν εὐπρέπεια αὐτῶν ποὺ ἀποσύρονται
καὶ μόνο ἡ φωνὴ μίας γυναίκας νὰ τρέμει καὶ νὰ τρίζει σὰ σπασμένη σκάλα
«... τὸ βράδυ μὴν ἀργήσεις...»
ποιὸ βράδυ, θεέ μου, τί νὰ μὴν ἀργήσω 
μέσα σ' αὐτὸ τὸ ἀβυσσαλέο παθητικὸ τοῦ χρόνου

Πῶς τὸν καιρὸν ἐν ἀτοπήμασιν ἐβιότευσα ρεμβόμενος... 
Μαρτύρια πάνω στὰ μαρτύρια 
καὶ κρίματα πάνω στὰ κρίματα
χρεωκόπος τοῦ καιροῦ ἀσύγγνωστος
καὶ φτάνει τώρα ξαφνικὰ τὸ μήνυμα ὁ Ἀγώνιος πεθαίνει...
Νὰ τὸν προφτάσω πρέπει, ἀνάγκη πᾶσα 
τώρα, σ' αὐτὸ τὸ τώρα ποὺ δὲν εἶναι χρόνος πιὰ
ἀραιώνει ἀραιώνει τὸ παρὸν τριγύρω μου κι ὁ Ἀγώνιος πεθαίνει
νὰ τὸν προφτάσω κι ἂς μὴ τὸν προφταίνω πιὰ
νὰ ξεκινήσω ἀμέσως... ἀπὸ ποῦ γιὰ ποῦ
σὲ μία κατάκοπη ἀκαταστασία σωριασμένα ὅλα τὰ τοῦ βίου μου
-ἔτσι τὰ βρίσκει ὅταν ἔρχεται τὸ μήνυμα
ἔτσι ὅπως πρὶν ἀπὸ μετοίκηση μὲς σ' ἔξαλλα δωμάτια
σκόρπια χρειώδη καὶ ἄχρηστα εὐτελῆ καὶ τιμαλφῆ ἐνθύμια καὶ φυλαχτὰ
φτωχὲς παρηγοριὲς τῆς καθημερινῆς ἁφῆς καὶ τῆς χαμοζωῆς μας
ἀπελπισία τοῦ τί νὰ πάρεις τί ν' ἀφήσεις
ἀπελπισία του νὰ σὲ νοιάζει ἀκόμη τί νὰ πάρεις τί ν' ἀφήσεις...-
σὲ μιὰ κατάκοπη ἀκαταστασία σωριασμένα ὅλα τὰ τοῦ βίου μου
σ' αὐτὸ τὸ τώρα ποὺ δὲν εἶναι χρόνος πιὰ
ἀραιώνει ἀραιώνει τὸ παρὸν τριγύρω μου
κι εἶμαι στὸ πουθενὰ
καὶ μόνο ἡ φωνὴ μιᾶς γυναίκας νὰ τρέμει καὶ νὰ τρίζει σὰ σπασμένη σκάλα
«... τὸ βράδυ μὴν ἀργήσεις...»

Ἀπὸ τὴ συλλογὴ «ἐκ περάτων», ἔκδ. ὕψιλον/βιβλία. Ἀθῆναι χ.χ.

08 Αυγούστου 2014

Κοίτα το βάθος.

Τυφλώνει.

 

Πήγαινε λίγο παραπέρα.

Θλιμμένες θεόρατες σκάλες.

Δεν τελειώνουν.

Ανεβαίνουν σαν σύννεφα.

01 Απριλίου 2014

Σβήνουν μέσα σε ένα χρυσό κάδρο.

 

Σφήκες που εργάζονται

στις απαλές σκιές

ενός στιβαρού δέντρου.

01 Απριλίου 2014

Όλα όσα είχαμε

τα δανείσαμε για λίγο στον καιρό.

Και εκείνος, εξόχως γενναιόδωρος

μας έκανε να νομίσουμε για λίγο

ότι κάτι υπάρχει.

01 Απριλίου 2014
Σελίδα 1 από 3