Γνώμες
Εμείς οι κοινοί θνητοί εντυπωσιαζόμαστε, ιδιαίτερα κατά τις ιδιωτικές σεάνς, από τους επιστήμονες της ψυχής,: τους ψυχαναλυτές, τους ψυχιάτρους, τους ψυχολόγους. Η πραότητά τους, η κοινωνική τους ενσυναίσθηση σε γαληνεύει. Η απαλή τους παρακίνηση να γίνεις πιο αυθεντικός, να ενώσεις τις αξίες σου με την συμπεριφορά σου σε ωθεί να γίνεις καλύτερος άνθρωπος. Και αυτό το γνήσιο νοιάξιμό τους για έναν αγαθότερο, δικαιότερο, λιγότερο υποκριτικό κόσμο σε παρασύρει μαζί τους προς ένα λιγότερο δύστηνο μέλλον — γι’ αυτό δεν κατέφυγες εκεί; Νιώθεις πώς όταν κάποτε θα περάσεις κι εσύ την Αχερουσία, οι συγγενείς θα σου έχουν σφηνώσει στα χείλη έναν οβολό φτιαγμένο από καλοσύνη.
Μιλάς για Turkeaegean, όπως έχεις δικαίωμα (η κατοχύρωση είναι η προβοκάτσια, με αυτό πας το τυράκι πιο κοντά στο ποντικάκι), ο άλλος εξανίσταται, φωνάζει, το αμφισβητεί. Αποτέλεσμα: α) το Turkaegean φυσικά το χρησιμοποιείς, μπορείς και χωρίς άδεια, υπάρχει Τουρκικό Αιγαίο όπως υπάρχει και Γαλλική Μεσόγειος, κ.ο.κ. β) Μπορείς να παρουσιάσεις τον άλλον ως επιθετικόν, που θέλει να σε στερήσει από τον στοιχειώδη σου ζωτικό χώρο, να μην σε αφήνει να ανασάνεις.
Πριν από τρία χρόνια, πολλοί άνθρωποι που δεν προέρχονται από τον δεξιό χώρο ψήφισαν τον Κυριάκο Μητσοτάκη θεωρώντας πως ΣΥΡΙΖΑ κι ΑΝΕΛ είχαν εν πολλοίς εξαπατήσει τους ψηφοφόρους (παραπέμπω στις κατ’ επανάληψη, πριν τις εκλογές του 2015, δηλώσεις του καθηγητή (!) Γιώργου Σταθάκη που, υπομειδιώντας ―ποιος ξέρει γιατί― όταν τον ρωτούσαν για το πώς θα καταργήσει το Μνημόνιο απαντούσε: «με ένα νόμο· που θα έχει ένα μόνο άρθρο»). Ενοχλούσε επίσης η αλαζονεία του τότε πρωθυπουργού που επειδή τάχα εκπροσωπούσε το «λαό» θεωρούσε πως είχε παντού δίκιο, ενοχλούσαν οι ύβρεις και η χυδαιότητα εναντίον των αντιπάλων («διαπραγματευθήκατε στα τέσσερα») όπως και η στοχοποίηση των «ξένων», ενοχλούσε ο πρωτόγονος και εντέλει αντιδημοκρατικός τρόπος των δύο αυτών κομμάτων ―όπως φυσικά και η, εκ πρώτης όψεως, παρά φύσιν συμμαχία τους.