Γνώμες

Καλημέρα στους εργάτες του Τύπου, από έναν συνάδελφο της νυχτερινής βάρδιας, Με ενδιαφέρον παρακολουθώ, όσο μπορώ, την διαμόρφωση της γνώμης της Αριστεράς, για την εισβολή στην Ουκρανία - δεν την λένε όλοι έτσι, όμως δεν πειράζει, διότι επί της ουσίας συμφωνούν. Σε τι; Στο ότι πρέπει να αποφύγουμε τη μερική, επομένως αναπόφευκτα ιδεολογική, θεώρηση του ζητήματος, πως χρειάζεται να το δούμε στην ολότητά του. Δεν μπορείς να διαμορφώσεις γνώμη για το Ουκρανικό αν δεν έχεις εξετάσει την περί πολέμου θεωρία του Θωμά του Ακινάτη - που και αυτή επηρεάζεται από τη συζήτηση περί του φύλου των Αγγέλων.

Βρισκόμαστε στα 1827, στο Μωριά, Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Ο τουρκοαιγύπτιος στρατηγός Ιμπραήμ έχει σχεδόν σβήσει κάθε εστία αμφισβήτησης της εξουσίας του Σουλτάνου από κάτι ξυπόλητους που, αδιαφορώντας για την ευθύνη που αναλάμβαναν έναντι της διεθνούς ευταξίας, δήλωναν «λαός» και «έθνος».

«Οι Αμερικανοί προκάλεσαν τον Πούτιν. Βάζουν την Ουκρανία να ζητήσει ένταξη στο ΝΑΤΟ, τι να κάνει και ο πασών των Ρωσιών, να μην αντιδράσει;»

Το παραπάνω είναι το συριζαϊκό αφήγημα. Πόσο καλό! Πόσο σοσιαλιστικά επιστημονικό! Πόσο βούτσειο, βίτσειο και γιαννοΜήλιο μαζί.

Ας αρχίσουμε από τα καλά νέα. Η δυτική φιλελεύθερη δημοκρατία δεν έφθασε ώς εδώ  για να πέσει από έναν μικρομεσαίο KGBίτη. 

Με στολές καμουφλάζ μπροστά σε σακιά με άμμο, έξω από το κτίριο της όπερας της Οδησσού, πέντε μέλη της μπάντας του ουκρανικού Ναυτικού έπαιξαν, στις 8 Μαρτίου, με τα πνευστά τους το πασίγνωστο τραγούδι του Αμερικανού Μπόμπι Μακ Φέριν, “Don’t worry, be happy”. Τι δουλειά είχαν πανύψηλοι ξανθοί Ουκρανοί να παίζουν αμερικανικό φάνκυ και τζαζ του μαύρου Μακ Φέριν; Γιατί δεν το έριξαν στο μινόρε με μπαλαλάικες, που εκφράζουν τόσο καλύτερα τον πόνο της μεγάλης σλαβικής ψυχής; Πού ακούστηκε, μεσούντος του πολέμου, να παίζουν  εύθυμα τραγούδια που υμνούν τη ζωή, αντί για πένθιμα εμβατήρια που συνοδεύουν το ξόδι των ανθρώπων; 

Οι Ουκρανοί προφανώς παίζουν και ακούν τη μουσική που τους αρέσει.  Είναι ελεύθεροι να την επιλέξουν, χωρίς να τους την υποδείξει κανείς. Βέβαια, αν κρίνουμε από το αποτέλεσμα, την επιλογή τους την πληρώνουν ακριβά - με επιθετικό πόλεμο εναντίον τους από τη Ρωσία. 

Μπορούν ωστόσο να παρηγορηθούν. Τη Δευτέρα 14 Μαρτίου στην  Αθήνα οργανώνεται αντιπολεμική συναυλία στο Σύνταγμα και, μέχρι στιγμής, έχει ανακοινωθεί ότι θα συμμετάσχει, μαζί με άλλους καλλιτέχνες, η τραγουδίστρια Νατάσα Μποφίλιου, η οποία έχει «ολιστική» άποψη κατά του πολέμου. Ο πόλεμος είναι κακό πράγμα, πώς να το κάνουμε! Αν μάλιστα είναι και «ιμπεριαλιστικός», όπως όλοι οι πόλεμοι, τόσο πιο δυνατά τον αποκηρύσσουμε. Είμαστε «μαζί με τους λαούς». 

Και εγώ είμαι γενικά «με τους λαούς», αλλά στην προκειμένη περίπτωση με τον ουκρανικό λαό και με όσους Ρωσους δεν στηρίζουν τη δικτατορία του Πούτιν. Είμαι επίσης με τους μουσικούς που πήραν θέση στο πλευρό των Ουκρανών, από την Αμερικανίδα Πάτι Σμιθ, που σε συναυλία της τραγούδησε τον ουκρανικό εθνικό ύμνο στα αγγλικά, και όσους ακύρωσαν τις συναυλίες τους στη Ρωσία, τους Αμερικανούς Green Day, τον δικό μας (Αυστραλό) «Νικόλα» Κέιβ και τους Bad Seeds, τον Αμερικανό Ίγκυ Ποπ, τους εγγλέζους «μεταλάδες» Iron Maiden, τον 30χρονο σταρ της βρετανικής ποπ Λούι Τόμλινσον, τους αμερικανούς «φονιάδες» Killers, τους Σκωτσέζους Franz Ferdinand (με επικεφαλής το ελληνόπουλο Άλεξ Καπράνος).

Kαλά καταλάβατε, είμαι ιμπρεσάριος όλων αυτών των μουσικών και τους υπηρετώ, όπως υπηρετώ -κατά την Μποφίλιου- τον «μακκαρθισμό φυλλάδων», όπως είναι η επιθεώρηση The  Books’ Journal, γνωστή ως μίσθαρνο όργανο του ΝΑΤΟ, των Αμερικανών και των εχθρών του Τσαϊκόσφκι.   

ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΣ:  Άνγκελα, σε πήρα να σε ευχαριστήσω.

ΑΝΓΚΕΛΑ:  Γιατί, τι έκανα Βλαδίμηρε;

ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΣ:  Να, γι’ αυτό που με αφήνεις να κάνω τις βρωμοδουλειές μου και κάνεις πως δεν βλέπεις.

Στον τίτλο αυτού του σημειώματος υπάρχουν δύο ονόματα που ο Πούτιν ουδέποτε τα ανέφερε: Ουκρανία, την αποκαλεί «έδαφος», και Ζελένσκι, τον αποκαλεί «καθεστώς νεοναζί, διεφθαρμένο και ναρκομανές». Η φρασεολογία αυτή δείχνει ακριβώς τι επιδιώκει, η Ουκρανία θα γίνει έδαφος της Ρωσίας, που για να το αποκτήσει θα το αδειάσει από τους Ουκρανούς είτε σκοτώνοντας είτε διώχνοντας τον Ζελένσκι, την κυβέρνησή του και όσους τους ακολουθούν, και βάζοντας στο «γύψο» τους υπόλοιπους,  μέσω της «επιχείρησης ελευθερίας του Ντονμπάς», μια και η λέξη πόλεμος είναι απαγορευμένη από τον Πούτιν στη Ρωσία.

Από τον Άντσο ντε Μελκ

Ονομάζομαι Άντσο ντε Μελκ και είμαι ένας άσημος αντιγραφέας σε ένα καθημερινό ειδησεογραφικό site. Στην δίνη της δουλειάς τα περισσότερα γεγονότα με προσπερνούν ή δεν τα κατανοώ πλήρως. Άκουσα, ωστόσο, τις προάλλες τον Γάλλο Πρόεδρο Εμμανουέλ Μακρόν, μετά την συνομιλία του με τον Βλαντιμίρ Πούτιν, να λέει ότι «τα χειρότερα έπονται για την Ουκρανία». Τι να εννοούσε άραγε; Βάλθηκα να καταλάβω. Έψαξα (στην Wikipedia, για να εξομολογηθώ την αμαρτία μου) για να μάθω τι είχε συμβεί σε περιοχές όπου οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις έχουν πρωταγωνιστήσει στο πρόσφατο παρελθόν. Συγκέντρωσα ορισμένα αποσπάσματα από την Wikipedia που με βοήθησαν να καταλάβω πώς κάνουν πόλεμο οι ρωσικές δυνάμεις και -παλιά μου τέχνη κόσκινο!- τα αντιγράφω σε αυτό το χειρόγραφο, κάνοντας μία μικρή επιμέλεια στα κείμενα για καλύτερη κατανόηση. Τα δικά μου φτωχά σχόλια τα έβαλα σε αγκύλες και εμφανίζονται με διαφορετική γραμματοσειρά.

Τα ράφια των φαρμακείων της Δύσης έχουν αδειάσει από χάπια ιωδίου τις τελευταίες μέρες. Όλοι τρέχουν να τα προμηθευτούν για να προστατευτούν από έναν πιθανό πυρηνικό πόλεμο. Όμως πληρώνουν ιώδιο και αγοράζουν ασπιρίνη: το ιώδιο είναι για τον πυρηνικό πόλεμο ότι είναι η ασπιρίνη για τον καρκίνο.

Ο Ρώσος Κιρίλ Σερεμπρένικωφ και το έργο του, που είναι αναφορά στον Τσέχωφ, είναι οι τιμώμενοι στο φετινό φεστιβάλ της Αβινιόν. Ήταν προτού να αρχίσει η σύγκρουση, και φυσικά παραμένουν, εμφατικά. Εικάζεται όμως πως μόνο το έργο του θα είναι παρόν. Ο Σερεμπρένικοφ είναι καταδικασμένος* στη Ρωσία και βρίσκεται σε κατ' οίκον περιορισμό ή/και απαγόρευση εξόδου από την χώρα.

Ο κόσμος αλλάζει, ραγδαία. Χθεσινοί αντίπαλοι ενώνονται εναντίον του νέου Χίτλερ, καινούργιες συμμαχίες διαφαίνονται, οι μέχρι χτες σίγουροι bullies αρχίζουν να χλωμιάζουν.

Μεγάλη συγκέντρωση έγινε στο Σύνταγμα, το απόγευμα της Κυριακής, 27 Φεβρουαρίου, η οποία οργανώθηκε από την ουκρανική κοινότητα στην Ελλάδα. Συμμετείχαν εκπρόσωποι και από άλλες κοινότητες ξένων στην Ελλάδα, ενώ υπήρχε και κάποια συμμετοχή Ελλήνων.