Γνώμες
Ο Ρώσος Κιρίλ Σερεμπρένικωφ και το έργο του, που είναι αναφορά στον Τσέχωφ, είναι οι τιμώμενοι στο φετινό φεστιβάλ της Αβινιόν. Ήταν προτού να αρχίσει η σύγκρουση, και φυσικά παραμένουν, εμφατικά. Εικάζεται όμως πως μόνο το έργο του θα είναι παρόν. Ο Σερεμπρένικοφ είναι καταδικασμένος* στη Ρωσία και βρίσκεται σε κατ' οίκον περιορισμό ή/και απαγόρευση εξόδου από την χώρα.
Μια ηλιόλουστη ημέρα. Περπατάω στη Βασιλίσσης Σοφίας, στο ύψος του Μεγάρου Μουσικής. Στο πεζοδρόμιο είναι ξαπλωμένη μια γυναίκα. Είναι βρώμικη και ταλαιπωρημένη. Καπνίζει με δυσκολία ένα τσιγάρο και δεν μπορεί να αλλάξει θέση. Την πλησιάζω, γονατίζω δίπλα της και τη ρωτάω αν χρειάζεται βοήθεια. Αντιδρά εκνευρισμένη και μου φωνάζει να φύγω. Δεν της απαντάω κάτι, κάθομαι δίπλα της και της προσφέρω ήρεμα ένα τσιγάρο χωρίς να μιλήσω για ένα τέταρτο. Δέχεται το τσιγάρο και μου λέει ότι δεν μιλάει ελληνικά ή αγγλικά.
Ας κάνει ό,τι θέλει ο Χίτλερ, δεν θα μας παρασύρει εμάς σε ψεύτικες συγκρούσεις. Είμαστε κομμουνιστές εμείς, εμείς έχουμε θεωρία, δεν πάμε όπου να ναι σαν τίποτε τυφλοί οπαδοί. Δεν θέλουμε εμείς ανάμειξη, εμείς κοιτάμε τη δουλειά μας, την ταξική πάλη (τον καιρό του Ρίμπεντροπ - Μολότωφ).
Βάλετε «Πούτιν» στη θέση του «Χίτλερ» και στη θέση τού «κομμουνιστές» κρατήστε το ίδιο, ή βάλετε «Χρυσαυγίτες, ή «Ξανθογενικοί», ή ό,τι όμοιο. Θα χρειαστούν και κάποιες οριακές παρεμβάσεις στο σκεπτικό.
Η έκρηξη στον πυρηνικό αντιδραστήρα Νο 4 στο Τσερνόμπιλ της Ουκρανίας έγινε στις 26 Απριλίου 1986, μιάμιση ώρα μετά τα μεσάνυχτα. Οι άνεμοι ανέλαβαν να μεταφέρουν τα ισχυρά ραδιενεργά σωματίδια που απελευθερώθηκαν — βορειοδυτικά πρώτα σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης, νοτιοανατολικά κατόπιν, όταν άλλαξε η φορά τους. Στην Ελλάδα, όπου εκείνες τις μέρες έβρεχε, η ραδιενέργεια έφτασε στις 2 Μαΐου και κορυφώθηκε μία μέρα μετά, Μεγάλο Σάββατο. Κανείς δεν την έβλεπε, δεν τη μύριζε, δεν την αισθανόταν.
Στην ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Ευκλείδη Τσακαλώτου (Καθημερινή, 20/2/2022)[1], η πρώιμα εφηβική άποψις περί οικονομίας έχει το ρόλο της: να δηλώσει ότι κάτι τελοσπάντων θέλει να πει η Αριστερά, πως έχει ένα αγαθό όραμα, τι φταίει τώρα αυτή αν οι συνθήκες, κ.λπ.
Δεν υπάρχει δεινότερη θέση στην οποία μπορεί να περιέλθει ένα έθνος από το να δεχθεί εισβολή από ξένη δύναμη και τυχόν απώλεια επικράτειας ανεξαρτήτως της έκτασης αυτής. Η δεύτερη χειρότερη είναι, φυσικά, η κατάλυση της δημοκρατικής πολιτείας. Και στις δύο, ο πατριωτισμός παύει να είναι αφηρημένη έννοια και γίνεται πρακτικό και μετρήσιμο απαιτούμενο. Αλλά, ακόμη περισσότερο, παύει να είναι λόγω και γίνεται έργω.