Είναι γνωστό επίσης ότι οι 57 νεκροί των Τεμπών, η συντριπτική πλειονότητα των οποίων ήταν νέες και νέοι, μπορεί όντως να έχασαν τη ζωή τους παντελώς αδικαιολόγητα και άδικα, ίσως και εξαιτίας αβελτηριών της πολιτείας (η Δικαιοσύνη θα αποφανθεί), σίγουρα όμως υπέρ πατρίδος δεν έπεσαν. Ούτε ήταν στρατιώτες. Επίσης δεν ήταν άγνωστοι. Καταγράφηκαν και αναγνωρίστηκαν με το ονοματεπώνυμό τους – και ευτυχώς, για να τους θρηνήσουν και να τους τιμήσουν, να τους θρηνούν και να τους θυμούνται όπως τους αρμόζει οι οικείοι τους.
Η θέση όμως του θρήνου τους και της μνήμης τους δεν είναι το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, αλλά κάπου αλλού. Ίσως εκεί όπου, από όσο γνωρίζω, για το λόγο αυτό έχουν δημιουργηθεί ήδη τρία μνημεία και εκεί που ίσως στο μέλλον δημιουργηθούν νομίμως και άλλα.
Συνεπώς, δεν βλέπω κανέναν, μα κανέναν λόγο να μετατραπεί ένα ιστορικότατο και εμβληματικότατο για τον ελληνικό λαό και την ελληνική πολιτεία μνημείο, το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη σε Μνημείο Άγνωστου Στρατιώτη και Γνωστών Πολιτών.
Πέραν αυτού και με δεδομένο ότι οι 57 νεκροί των Τεμπών δεν είχαν εν ζωή ουδεμία σχέση με το ελληνικό Δημόσιο, δεν βλέπω επίσης κανένα λόγο το απολύτως δημόσιου χαρακτήρα Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη να ιδιωτικοποιηθεί, έστω και μερικά, συμπεριλαμβάνοντας στους κόλπους του και ιδιώτες. Πολύ περισσότερο να γίνεται κάμπιγκ του καθενός αγανακτισμένου, ακτιβιστή, διαμαρτυρόμενου ή απλώς μπαχαλάκη. Υπάρχουν πάμπολλοι πιο κατάλληλοι χώροι στην Αθήνα για να γίνονται διαμαρτυρίες, πορείες, εκδηλώσεις κ.λπ., και το πλησιέστερο από αυτά η κάτω πλατεία Συντάγματος.
Όπως επίσης δεν βλέπω κανένα λόγο να συνεχίσει η πάνω πλατεία Συντάγματος και ο χώρος του Άγνωστου Στρατιώτη να αποτελούν τη σκακιέρα όπου τα τελευταία χρόνια παίζεται ένα παντελώς αχρείαστο και επικίνδυνο για τη δημοκρατία παιχνίδι, μεταξύ κάθε είδους ακτιβιστών (στους κόλπους των οποίων τα τελευταία δύο χρόνια προστέθηκαν δυστυχώς και κάποιοι γονείς και συγγενείς ορισμένων από τους νεκρούς των Τεμπών) και κυβέρνησης. Ένα παιχνίδι όχι μόνο δυναμικών ακτιβιστικών προκλήσεων αλλά και καθαρά εγκληματικών ποινικού χαρακτήρα ενεργειών (όπως π.χ. η ρίψη βομβών μολότοφ, το κάψιμο των παραπηγμάτων των ευζώνων κ.λπ.), οι οποίες σκοπό έχουν ένα και μοναδικό: τη λάθος απάντηση εκ μέρους της κυβέρνησης, ώστε να ανάψει και πάλι το φυτίλι για να καεί και πάλι το Σύνταγμα, «να καεί, να καεί» και πάλι «το μπουρδέλο η Βουλή», να υπάρξουν πιθανώς θύματα (αδιάφορο από ποια μεριά), με τελικό επιδιωκόμενο σκοπό να εξαναγκαστεί η κυβέρνηση σε παραίτηση.
Να γίνει δηλαδή στη χώρα πολιτική μεταβολή, όχι μέσω της κάλπης, όπως νόμιμα προβλέπει το Σύνταγμα και όπως άλλωστε νόμιμα προέκυψε και η τωρινή κυβέρνηση, αλλά μέσω εξωκοινοβουλευτικής εκτροπής.
Μιας πολιτικής στρατηγικής και πολιτικής επιδίωξης εκ μέρους σύσσωμης της αντιπολίτευσης (η πολιτειακή μεταβολή με εξωκοινοβουλευτικές διαδικασίες), η οποία φαίνεται ότι τα τελευταία χρόνια έχει ήδη πάρει τη μορφή της μονιμότητας (υποκλοπές, Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ και τώρα το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη) ενώ λυσσαλέα προσπαθεί να πάρει και τη μορφή της νομιμότητας.
Η οποία κυβέρνηση, σημειωτέον, και μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές –δεν θα κουραστώ να το γράφω–, καλώς ή κακώς (λόγω εσωτερικής πολιτικής σταθερότητας και διεθνών προκλήσεων καλώς, κατά την γνώμη μου), απολαμβάνει μέσα στη Βουλή την απόλυτη εμπιστοσύνη της και εκτός Βουλής –σύμφωνα με όλες τις διενεργηθείσες έως σήμερα δημοσκοπήσεις– την, μακράν όλων των άλλων κομμάτων της αντιπολίτευσης, μεγαλύτερη εμπιστοσύνη των ψηφοφόρων του εκλογικού σώματος. Όσον αφορά δε την καταλληλότητα για πρωθυπουργός, εκεί γίνεται η νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου: τα παλικάρια-αρχηγοί (γυναίκες και άνδρες) της αντιπολίτευσης σφάζονται στην ποδιά της πρωθυπουργησιμότητας, με ουδέναν να παίρνει πάνω από το θλιβερό 9% στην καλύτερη περίπτωση.
Ίσως μάλιστα εκεί να βρίσκεται και η ουσία της δυστοπίας, που τα τελευταία χρόνια σαρώνει καθημερινά την πάνω πλατεία Συντάγματος και το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη: στην πλήρη πολιτική ανεπάρκεια και στη δημοσκοπική «αναιμία» των κομμάτων της αντιπολίτευσης και των αρχηγών τους. Οι οποίες, προς αντιμετώπιση της κυβέρνησης και προς δημοσκοπική τους ανάκαμψη, τα οδήγησαν στην ξεδιάντροπη ψηφοθηρική μόχλευση τόσο της τραγωδίας ων Τεμπών, όσο και όσων απαράδεκτων συμβαίνουν στην πάνω πλατεία σήμερα.
Το πιο ανησυχητικό απ’ όλα είναι ότι αυτή την επικίνδυνη για τη χώρα πολιτική, ακολουθούν συνεπέστατα μέχρι σήμερα όλα τα κόμματα της τωρινής αντιπολίτευσης, του ΠΑΣΟΚ μη εξαιρουμένου.
Το τελευταίο, ατυχέστατα, αγνοεί τη σοφή λαϊκή παροιμία που λέει ότι «όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα, τον τρών’ οι κότες»! Και το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη, δυστυχώς, πολυανακατεύτηκε και συνεχίζει να πολυανακατεύεται με τα πίτουρα.
ΥΓ. Παντελώς αφελής η προσπάθεια του ΠΑΣΟΚ να παρουσιάσει την ένστασή του κατά της τροπολογίας για τον Άγνωστο Στρατιώτη ως αντισυνταγματική (και όχι ως αντιμητσοτακική): κανένα δικαίωμα οποιουδήποτε δεν είναι απεριόριστο, αλλά όλα τα δικαιώματα, ιδίως για λόγους δημοσίου συμφέροντος, όπως εν προκειμένω, υπόκεινται σε νόμιμους περιορισμούς οι οποίοι συνιστώνται σύμφωνα με όσα προβλέπονται στο ισχύον σύνταγμα και τους ισχύοντες νόμους. Τόσο, μα τόσο απλός και αυτονόητος ο λόγος απόρριψής της. Ούτε καν για πρωτοετείς Νομικής.
