Γνώμες
Όταν θυμάσαι τον Κρόιφ ως ποδοσφαιριστή από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 κι όχι μόνο ως προπονητή της Μπαρτσελόνα τη δεκαετία του 1990 πρέπει να παραδεχθείς ότι μάλλον σε πήραν τα χρόνια. Αλλά σε παρηγορεί η σκέψη ότι είχες το προνόμιο να δεις ζωντανά έναν από τους μεγαλύτερους μάγους της μπάλας όλων των εποχών. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, τον μεγαλύτερο.
Η Κούβα αλλάζει αλλά απέχει πολύ από το να γίνει κανονική δημοκρατία. Και τα βήματα εκδημοκρατισμού που καταγράφονται δεν οφείλονται στους κομμουνιστές που κρατούν το νησί όμηρο του «κλέους» του παρελθόντος και ενός απάνθρωπου καθεστώτος. Αλλά τότε τι πέτυχε ο πρόεδρος Ομπάμα με το ταξίδι του στην Κούβα;
Εβδομήντα χρόνια μετά το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, η Ευρώπη, η Δύση γενικότερα, βρίσκεται σε κατάσταση μαζικής πολεμικής αντιπαράθεσης με την ισλαμική τρομοκρατία, το μακρύ χέρι του ισλαμικού φονταμενταλισμού, ο οποίος θάλλει και χρηματοδοτείται αφειδώς, όχι από κάποιους φανατικούς ή παράφρονες ιδιώτες, αλλά από τα ουαχαμπιτικά καθεστώτα των πάμπλουτων μοναρχιών του Περσικού Κόλπου.
Η ιστορική αδυναμία των ευρωπαϊκών ηγεσιών να υπερασπιστούν την κοσμικότητα αφήνει την Ευρώπη στο έλεος των βομβών. Ο μιθριδατισμός στους νεκρούς, στους τραυματίες, στους ομήρους και στα νεκροτομεία αρχίζει να λαμβάνει χαρακτηριστικά κανονικότητας. Ο φανατισμός είναι κακός σύμβουλος το ίδιο όμως και η αδράνεια
H τρομοκρατία (όπως και οι πόλεμοι) δεν είναι κάτι που σταματά με την επίκληση της ανάγκης για παγκόσμια ειρήνη. Το Γούντστοκ και το κίνημα των χίπηδων είναι παρελθόν. Οι σημερινές επιθέσεις στις Βρυξέλλες αποδεικνύουν με τρόπο τραγικό το πόσο έχει αλλάξει ο κόσμος μας. Και υπογραμμίζουν το πόσο επιτακτικό είναι να αλλάξουν και κάποιες αντιλήψεις.