Γνώμες
Πρέπει να φοβόμαστε περισσότερο την τρομοκρατία ή τον φόβο που προκαλεί; Το ερώτημα ούτε ρητορικό είναι, ούτε μπορεί να μείνει αναπάντητο.
Ο εικαστικός Κώστας Τσόκλης κυκλοφόρησε ένα κείμενο που διεκδικεί ρόλο μανιφέστου και με το οποίο υποδεικνύει στους Έλληνες τι χρειάζεται να κάνουν στη σημερινή καμπή του ελληνικού προβλήματος. Μπράβο του, αλλά μας κούρασαν οι σοφολογιότατοι γέροντες. [ΤΒJ]
Ήταν λίγες μέρες πριν το ξέσπασμα της Γαλλικής Επανάστασης, όταν ο φιλόσοφος Μιραμπώ, ηγετική μορφή του αγώνα, χαρακτήριζε σε φυλλάδιο του την ελευθερία του Τύπου «παλλάδιο όλων των ελευθεριών». Πάνε αρκετοί αιώνες από τότε, ωστόσο η ΕΣΗΕΑ, διά του πειθαρχικού της οργάνου, αγνοεί επιδεικτικά τους κανόνες της ελευθερίας έκφρασης και τελικά τους ίδιους τους κανόνες της δημοκρατίας. Με υπεροψία και μέθη ποδοπάτησε την υπόληψη της ελληνικής πολιτείας ως πολιτείας που σέβεται το ελάχιστο, το πρώτο των δικαιωμάτων των πολιτών, το δικαίωμα να έχει κάποιος γνώμη και να την εκφράζει. Με εκδικητικό μένος φίμωσε την αντίθετη άποψη, τσακίζοντας το κύρος του δημοσιογραφικού επαγγέλματος. Με δουλοπρεπή προσήλωση στην συγκυριακή εξουσία, στοχοποίησε περαιτέρω τους ήδη στοχοποιημένους.
Τη στιγμή που η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θεωρεί σημαντική επιτυχία την περιορισμένη μείωση του αριθμού των μεταναστών και των προσφύγων προς την Ελλάδα, το μέτωπο της Κεντρικής Μεσογείου, με την πίεση να μεταφέρεται στην Ιταλία και στη Μάλτα, φαίνεται να ανοίγει ξανά.
"Η δημοσίευσις είναι η ψυχή της δικαιοσύνης". Η φράση του Μάγιερ κοσμεί την αίθουσα συνεδριάσεων της Ενώσεως Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών. Αλλά στην ΕΣΗΕΑ, σήμερα, δεν πιστεύουν (ή, ακριβέστερα, δεν πιστεύει η πλειοψηφία του διοικητικού συμβουλίου και δεν πιστεύουν οι συμμετέχοντες στα λεγόμενα πειθαρχικά) στη μεγαλοσύνη της δημοσίευσης, αλλά στο φίμωμα των αντιφρονούντων στην κυβέρνηση και στην αντιμνημονιακή κοινοτοπία. Όμως δεν γίνεται να επιτρέψουμε στις δυνάμεις της ανελευθερίας, της λογοκρισίας, της συκοφαντίας του δημοκρατικού διαλόγου να επιβάλουν τους αυταρχισμούς τους. Μπορούμε και οφείλουμε να τους πολεμήσουμε.
Ο Απόστολος Δοξιάδης δημοσίευσε στη σελίδα του στο facebook το παρακάτω κείμενο. Το φιλοξενούμε εδώ με την άδεια του.
Ένα από τα βασικά συμπεράσματα των πρόσφατων τρομοκρατικών ενεργειών στις Βρυξέλλες, είναι ότι τα νήματα των δικτύων των τζιχαντιστών απλώνονται σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις και χώρες.
Ένα εγκώμιο στο θράσος δημοσιογράφων που έχουν ένα προκάτ ερμηνευτικό εργαλείο με το οποίο μπορούν με συναρπαστική ευκολία να σπιλώνουν συναδέλφους τους.
Σε ένα από τα πρώτα φύλλα της εφημερίδας του ΚΚΕ εσωτερικού Α.Α., Η Εποχή, στην τελευταία σελίδα, όπου έγραφαν οι Μπουκάλας, Κοροπούλης, Ξυδάκης και ο υπογράφων, είχε δημοσιευθεί και η παροιμία: "Το μη χείρον βέλτσιστον". Σοφή παροιμία, ισχύει ακόμα - έστω κι αν δεν θα ξαναγραφει στις σελίδες της καλής εφημερίδας.
Oι προετοιμασίες για τη μεγάλη μάχη της Βουλής βρίσκονται στο αποκορύφωμά τους. Όπως όλοι οι μεγάλοι πολεμιστές που γυαλίζουν τα σπαθιά τους στην νηνεμία της προπαρασκευής έτσι και οι βουλευόμενοι μονομάχοι θα ξεσκονίζουν τα ευφυολογήματα τους, θα προβάρουν τις ατάκες τους και θα χαρτογραφούν τα σκάνδαλα του αντιπάλου. Θα είναι έτοιμοι το βράδυ για την επέλαση στον νυν υπέρ της Δικαιοσύνης πάντα αγώνα. Μα, για στάσου! Ποιος είναι ο αντίπαλος;
Μπορεί ο Αλέξης Τσίπρας να αποκτήσει την ταυτότητα του ευρωπαίου σοσιαλδημοκράτη; Και δικαιούνται οι ευρωπαίοι ηγέτες των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων να μοιράζουν δελτία ταυτότητας ακόμα και σε καιροσκόπους, μόλις χθες υβριστές τους; [TBJ]
Όταν θυμάσαι τον Κρόιφ ως ποδοσφαιριστή από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 κι όχι μόνο ως προπονητή της Μπαρτσελόνα τη δεκαετία του 1990 πρέπει να παραδεχθείς ότι μάλλον σε πήραν τα χρόνια. Αλλά σε παρηγορεί η σκέψη ότι είχες το προνόμιο να δεις ζωντανά έναν από τους μεγαλύτερους μάγους της μπάλας όλων των εποχών. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, τον μεγαλύτερο.
