Γνώμες

Πώς είναι δυνατόν να θεωρείται «εθνικό έγκλημα» ενδεχόμενη εκπροσώπηση στη Βουλή μειονοτικού κόμματος, όπως ας πούμε υπάρχει ελληνικό μειονοτικό κόμμα στην Αλβανική Βουλή; [ΤΒJ]

Η εξέλιξη του περσινού δημοψηφίσματος σε μία πρωτοφανή μεταπολιτευτική στροφή, όπου η πολιτική, από χώρος δυναμικής μεταβολής των πραγμάτων, μετατράπηκε σε μέσο διαχείρισης της λαϊκής ετυμηγορίας με τρόπο αντίθετο από την επιθυμία της πλειοψηφίας, δημιούργησε διάφορες οπτικές εξήγησης του τοπίου που διαμορφώθηκε.

Θέμα μέγα και το συζητούν σοβαρά, λέει, τι υποστήριξε η ΔΗΜΑΡ για την απλή αναλογική του ΣΥΡΙΖΑ. Υπέρ, λέει ο επικεφαλής της, διότι είναι αρχή της ανανεωτικής Αριστεράς, και αυτή την αρχή την εισφέρει στη Δημοκρατική Συμπαράταξη ένα κόμμα που αυτοπροσδιορίζεται ως σημαντικό και ένας είναι  ο εχθρός ο ιμπεριαλισμός κ.λπ.

«Διαφωνίες υπάρχουν πάντα στα νομικά. Όμως στρατόπεδα για όσους θέλουν να εμφανίζονται στον δημόσιο λόγο υπάρχουν μόνο δύο. Της ελευθερίας και της καταπίεσης. Το "και" εδώ με την έννοια της διακρίσεως. Της αυστηρής διακρίσεως». Oι τηλεοπτικές άδειες, το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης, το Συμβούλιο της Επικρατείας, το Σύνταγμα, ο υπουργός Νίκος Παππάς και ο Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Γιάννης Δρόσος. [ΤΒJ]

Τελικά ο Θανάσης Θεοχαρόπουλος, που κλείνει το μάτι στην απλή αναλογική, ομιλεί κι αυτός την κουβελληνικήν. Μ’ όποιο δάσκαλο καθίσεις... (TBJ]

Κατά μια έννοια θα πρέπει να κάνουμε το σταυρό μας ή να ομνύουμε πολιτικό όρκο, κατ’ όπως προτιμάτε, που οι επιλογές στο τραπέζι είναι μεταξύ απλής και ενισχυμένης αναλογικής. Διότι η μόχλευση των αριθμών και των ιδεών σε έναν συγχυσμένο εγκέφαλο μπορεί να καταλήξει σε πολλά αποτελέσματα, τα οποία δεν έχει καν φανταστεί σώφρων νους.

Σχόλιο του Ευάγγελου Βενιζέλου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σχετικά με την επιστολή της Κομισιόν για το ραδιοτηλεοπτικό πεδίο.

Ακριβώς σαράντα χρόνια πριν, το 1976, τολμήσαμε, όσοι δραστηριοποιούμασταν τότε στον Ρήγα Φεραίο, να προβάλουμε το σύνθημα «ψήφο στα 18». Μόνοι εμείς. Τι μάθαμε τότε, τι ζητούν σήμερα αυτοί που επιδιώκουν «ψήφο στα 17», επαναλαμβάνοντας ένα βαθύ κοινωνικό αίτημα σαν εκλογική φάρσα. 

Υπάρχουν συμβάντα τα οποία σπάνε το χρονικό συνεχές. Ρηγματώνουν τη βεβαιότητα. Είναι εκεί όπου ο κόσμος παγώνει και η αμηχανία κυριαρχεί. Λαμβάνουν χώρα σπάνια, όμως καθοριστικά. Διαμορφώνουν συνειδήσεις και στάσεις ζωής. Υπενθυμίζουν τη μεταβλητότητα των περιστάσεων, το εύθραυστο των συνθηκών, το ανεκτίμητο της ομαλής συμβίωσης.

Οι λαοί ασφαλώς και κάνουν λάθη. Από την εποχή του Πόντιου Πιλάτου, δημοψηφισματικά αποφάσισαν να χαρίσουν την ζωή στον Βαραβά και να σταυρώσουν τον Ιησού. Στην Γερμανία εξέλεξαν τον Χίτλερ με δημοκρατικές διαδικασίες, ενώ το 1920 στην Ελλάδα καταψήφισαν στις εκλογές τον Ελευθέριο Βενιζέλο που είχε διπλασιάσει σε έκταση την πατρίδα. Οι λαοί δεν είναι πάντοτε σοφοί. Αλλά ποιος είναι αυτός που δεν κάνει ποτέ λάθος; Ποιος είναι ο σοφός;

Η ΕΕ  αντιμετωπίζει αναμφίβολα μια μεγάλη και δύσκολη  πρόκληση.   Η Μεγάλη Βρετανία όμως καλείται να χειριστεί «υπαρξιακά», πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα που υπερβαίνουν τη σχέση της με την Ευρώπη.  Το δημοψήφισμα ήταν μόνο η αρχή.

Ποιον σεβασμό σε κανόνες μπορεί να δείχνει κανείς, όταν τους βασικούς κανόνες λειτουργίας του πολιτεύματος τούς αλλάζει η εκάστοτε κυβερνητική πλειοψηφία κατά βούληση;