Γνώμες

Οι μετανάστες παραμένουν σε μια ημι-νόμιμη κατάσταση, έρμαια των εργοδοτών τους που αποφασίζουν όχι μόνο για τους όρους εργασίας αλλά και για την τύχη των «μισθωμένων δούλων». Τα δήθεν ανθρωπιστικά προσχήματα της Αριστεράς αποσύρονται και αναδύεται στην επιφάνεια ένα αδιανόητο εκμεταλλευτικό πρόσωπο. [ΤΒJ]

To προσφυγικό και μεταναστευτικό πρόβλημα, η κυνική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και η επινόηση της νέας δουλοπαροικίας από κυβερνητικούς βουλευτές, προεξάρχοντος ενός Ηλείου, όπου οι σύγχρονοι σκλάβοι εργάζονται χωρίς στοιχειώδη πρόνοια για εργασιακά δικαιώματα στα χωράφια παραγωγής φράουλας. [ΤΒJ]

Το άρθρο που ακολουθεί, δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα της εφημερίδας Le Figaro (21/4/2016). Εδώ παρατίθεται ύστερα από σχετική παραχώρηση του Pierre-André Taguieff. Αντικείμενο του σχολιασμού είναι η πρόσφατη απόφαση της Ουνέσκο, σύμφωνα με την οποία το Ισραήλ βεβηλώνει το τέμενος Αλ-Ακσά. Στην ίδια απόφαση δεν αναγνωρίζονται οι θρησκευτικοί δεσμοί που ενώνουν τον εβραϊκό λαό με το «Όρος του Ναού». Με αφορμή αυτό το μείζον συμβολικό γεγονός, και προβαίνοντας σε μία συνοπτική διαφωτιστική αναδρομή στο παρελθόν, ο Πιέρ-Αντρέ Ταγκυέφ διαπιστώνει και επισημαίνει, ακόμα μία φορά, τον εξισλαμισμό της «παλαιστινιακής υπόθεσης», καθώς και της αντισημιτικής συνωμοσιολογίας, της συνωμοσιολογικής εβραιοφοβίας, που εκφράζεται μέσω του «αντισιωνισμού».

Ο Κατρούγκαλος ναρκισσεύεται αφελώς και προκλητικά στη δημόσια σφαίρα με έναν ιδιότυπο διπλό τρόπο: ενδυματολογικά και διανοητικά. Ετσι θα μπορούσε περίφημα να αποτελεί το αντεστραμμένο είδωλο του Βαρουφάκη στο δεύτερο κωμικοτραγικό μονόπρακτο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

Εάν μακροπρόθεσμα η χούντα έφερε τη λαίλαπα της «Αλλαγής», σε βραχυπρόθεσμο και μεσοπρόθεσμο επίπεδο μάλλον ευεργέτησε τη Δεξιά. Οι πραγματικότητες και οι μύθοι πίσω από ένα μείζον επεισόδιο της ιστορίας της νεότερης Ελλάδας.

Μια μικρή παρέμβαση για τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τη δημόσια συζήτηση και τα επιχειρήματα ο έλληνας πρωθυπουργός. [ΤΒJ]

Η υπεράσπιση του εαυτού του από τον Γιώργο Παπανδρέου, στην τηλεοπτική συνέντευξη που παραχώρησε στη Σία Κοσιώνη, επί της ουσίας επιβεβαίωσε ότι η κυβερνητική διαχείρισή του κατέληξε σε αποτυχία εκκωφαντική – ανεξαρτήτως προθέσεων. Μακάρι η Ιστορία να είναι πιο αντικειμενική με τον άνθρωπο Γιώργο Παπανδρέου,  που τράβηξε τότε το κουπί. Όμως, η αναγνώριση προθέσεων δεν μπορεί να είναι δικαίωση πολιτικής! 

Ο υποβιβασμός της επίσημης ιστοσελίδας του Αρείου Πάγου σε blogέκφρασης προσωπικών απόψεων για «ιδιωτικές-διαφορές» δεν μπορεί και δεν πρέπει να περάσει στα ψιλά. Το αίτημα του κ. Βενιζέλου για πειθαρχική δίωξη της Προέδρου επανέρχεται αμείλικτο.

Όλα τα σενάρια για το «τι θέλει πραγματικά ο Τσίπρας» πάσχουν, κατά τη γνώμη μου, στο βαθμό που βασίζονται σε δύο σιωπηρές παραδοχές: 1) ότι ο Τσίπρας θέλει κάτι συγκεκριμένο για το μέλλον και, 2) ότι ξέρει αυτό το οποίο θέλει.

Ο Πάπας δεν είναι  η Δύση, για τον απλό λόγο ότι η Ευρώπη αλλά και η Βόρεια Αμερική τις οποίες συνήθως εννοούμε  με τον όρο Δύση είναι πλέον κοινωνίες που έχουν υιοθετήσει έναν μεταχριστιανικό προσανατολισμό, ασχέτως εάν ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνικής τους ηθικής καθώς και των κοινών τόπων που δεσπόζουν στη δημόσια σφαίρα έχουν χριστιανική καταγωγή.

Η συνέντευξη που ακολουθεί, ασχολείται με ένα ιδιαίτερα επίκαιρο και γνωστό πλέον θέμα, και όχι μόνον για τη Γαλλία. Αφορά το ζήτημα της «μαντήλας» και τον δημόσιο χώρο, που σύμφωνα με την γαλλική ρεπουμπλικανή θεώρηση αυτός πρέπει να παραμένει ουδέτερος από θρησκευτικές και πολιτισμικές πίστεις και τα ορατά τους σύμβολα.

«Τρία μέτρα κάτω από τη γη». Θα μπορούσε να είναι στίχος από μάγκικο αργκό τραγούδι του προηγούμενου αιώνα με το οποίο ευθυμούμε πίνοντας κανά ποτηράκι στο Βοτανικό, στα ντε μπουζουκέν ντε καμπαρέν. Δυστυχώς όμως αυτά είναι τα λόγια του Υφυπουργού Υγείας, κυρίου Πολάκη, σε ομιλία του στο Μαρούσι.