Η Θεσσαλονίκη θα είχε ανάγκη απο ορισμένα, ίσως και αρκετά υπαίθρια μοντέρνα γλυπτά, αλλά όχι βέβαια περισσότερα αγάλματα αμφιλεγόμενων και ασήμαντων ιστορικών προσώπων.\

Μ αυτά τα πράγματα, δεν παίζουμε Η σύναξη της Αθήνας τελείωσε, το πάρτι της Ρόδου που οργάνωσε ο υμνωδός του Γιαρουζέλσκι τις ίδιες μέρες με τον αρχηγό του έλαβε τέλος, και μας έμεινε μόνο η φιλολογία για το αν ήταν ή όχι αποτελεσματικές οι κινήσεις της κυβέρνησης. Δεν ήταν. Και ιδού γιατί.

 Ο πιο εύκολος και άμεσος τρόπος για να απαλλαγείς από ενοχλητική ημικρανία είναι να σπάσεις το πόδι σου. Αυτοστιγμεί θα πάψει να σε απασχολεί ο πονοκέφαλος και η προσοχή θα επικεντρωθεί στο σπασμένο πόδι. Η γραμμή δικαιολόγησης για τη δήλωση του Πρωθυπουργού στην Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, όπου προκατέλαβε ουσιαστικά την απόφαση του Συμβουλίου Επικρατείας στην εκκρεμή δίκη για τις άδειες, είναι πως έχουν γίνει άλλα κι’ άλλα πολύ χειρότερα, μια δήλωση δεν είναι τίποτα το συνταρακτικό. Είναι, θα μπορούσαμε να πούμε, μια αθώα παρέμβαση.

Έντονο θρησκευτικό χρώμα  έχει το πεδίο των ιδεολογικών αντιπαραθέσεων στην ελληνική δημόσια σφαίρα. Η έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς θα φέρει τους εκπαιδευτικούς, τους μαθητές αλλά και τους γονείς αντιμέτωπους με ένα μάθημα θρησκευτικών  το οποίο σύμφωνα με τις απόψεις του Υπουργείου Παιδείας και του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής θα έχει αποβάλει τον ομολογιακό και κατηχητικό του χαρακτήρα και θα έχει μεταβληθεί σε «μάθημα γνώσης των θρησκειών και βεβαίως της Ορθοδοξίας, αλλά και των άλλων θρησκευμάτων τα οποία περιβάλλουν τη χώρα μας ή θρησκευμάτων οι πιστοί των οποίων ζουν στην Ελλάδα.

Τι συμπεράσματα μπορούν να εξαχθούν από τη συνέντευξη του πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη, στις 11 Σεπτεμβρίου 2016.

Η Θεσσαλονίκη είναι μια όμορφη πόλη, πιο όμορφη τον Σεπτέμβρη που δεν έχει πιάσει ακόμα το διαπεραστικό κρύο και η περατζάδα στην παραλία αποπνέει έναν αποκαλόκαιρο ρομαντικό κοσμοπολιτισμό. Μια απόδραση στην συμπρωτεύουσα αυτή την εποχή είναι ό,τι πρέπει. Κάπως έτσι θα σκέφτονταν οι πολιτικοί όταν ανέβαιναν μπουλουκηδόν ολόκληρα υπουργικά συμβούλια για να τιμήσουν τη Διεθνή Έκθεση. Τι βόλτες στα μπουζούκια, τι τσιμπούσια στα τσιπουράδικα, τι καφεδάρες στην Αριστοτέλους. Γέμιζαν τις μπαταρίες τους για να ανασκουμπωθούν μετά στα Υπουργικά καθήκοντα. Αλλά επειδή χαρά που δεν μοιράζεται, είναι μισή χαρά, καθιερώθηκε μια κάπως αλλόκοτη πρακτική. Οι Πρωθυπουργοί πρέπει να εξαγγέλουν παροχές προς το λαό, μην τυχόν και χαρακτηρισθούν μοναχοφάηδες. Πιστός στην σοσιαλιστική παράδοση, ο Αλέξης Τσίπρας ανηφορίζει ξανά στη Σαλονίκη που αγαπά, σε μια φτηνή καρικατούρα-ρημέηκ της άλλοτε πλουσιοπάροχης επέλασης του στα Βόρεια.

Η πραγματική ιστορία ενός ζεύγους που προσπαθεί να αποφύγει την άδικη και σκληρή φορολογία ενός τερατώδους, δύσκαμπτου γραφειοκρατικού μηχανισμού. [ΤΒJ]

Πού πήγαν οι καλλιτέχνες που διαδήλωναν, προ ΣΥΡΙΖΑ, κατά των μνημονίων και υπέρ των θέσεων εργασίας όσων έβγαιναν στην ανεργία, ιδίως μάλιστα για τα θύματα του «μαύρου» την ΕΡΤ; Γιατί δεν τους συγκινεί εξίσου το «μαύρο» που εξαγγέλλεται για τα ιδιωτικά κανάλια; Τι έγινε τόση σωρευμένη αγανάκτηση, πώς εκτονώθηκε – μάλιστα σε συνθήκες σαφώς δυσκολότερες; [TBJ]

Στη μνήμη του ΡΖ

Από κοιτάσματα πετρελαίου μέχρι αεροπορικές εταιρείες, υπάρχει συναίνεση εδώ και δεκαετίες στον δυτικό κόσμο, ότι οι ιδιώτες τα διαχειρίζονται καλύτερα από το κράτος. Το ερώτημα όμως είναι, ποιοι ιδιώτες και με τι αντάλλαγμα; Ο καλύτερος τρόπος να αποδώσει το κράτος παραγωγικούς πόρους στον ιδιωτικό τομεά είναι, σχεδόν πάντα, μια δημοπρασία.[1] Όταν σχεδιαστεί σωστά, η δημοπρασία καταφέρνει να καλύψει όλους τους εύλογους στόχους της δημόσιας πολιτικής: είναι διαφανής, μεγιστοποιεί τα κρατικά έσοδα και διαλέγει τους σωστούς ιδιώτες (κατανέμει τους πόρους σε αυτούς που μπορούν να προσφέρουν τα περισσότερα με αυτούς).

Πλέον, στην Αριστερά χωρίζει η κακοήθεια από την κομψότητα. Η κυβέρνηση αφ' ενός φέρεται με τακτ ακόμα και στους εγκληματίες των Εξαρχείων, ωστόσο ταυτόχρονα λαμβάνει απόφαση ίδρυσης Γραφείου Πρωθυπουργού στην Θεσσαλονίκη. Διότι από το υστέρημα των φόρων μας, θα στηθεί άλλο ένα κρατικό γραφείο, με προσωπικό και λειτουργικά έξοδα. 

Η κυβέρνηση δεν ασκεί καμιά πολιτική. Κάνει απλώς επικοινωνιακή διαχείριση πολιτικολογίας. Η υπόθεση Γεωργίου, από την οποία ξεκίνησε το θέμα, είναι ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο στόρυ, γκροτέσκο για όλους – καφκικό για τον κ. Γεωργίου, ο οποίος είναι το θύμα. Αλλά η κυβέρνηση χρειάζεται έναν καλό και έναν κακό. Ο ένας χρειάζεται για τους δανειστές, ο άλλος για τον λαό - κι οι δυο μαζί επιτρέπουν στον πρωθυπουργό να κρύπτεται, κατά το πρότυπο που λάνσαρε με μεγάλη επιτυχία ο έτερος των μεγάλων κρατιστών, ο Κώστας Καραμανλής.

Η συγκέντρωση της 30ής Αυγούστου ισλαμικών κοινοτήτων της Αθήνας, οργανώσεων για τα δικαιώματα του ανθρώπου αλλά και του ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στην Αθήνα, μπροστά στη γαλλική πρεσβεία, με αίτημα να επιτραπεί η χρήση του μπουρκίνι στη Γαλλία, αποδεικνύει ότι και στην Ελλάδα έχει ανθίσει ένα κύμα ισλαμοαριστερισμού. Τα χαρακτηριστικά του έχει περιγράψει ιδανικά ο συγγραφέας του βιβλίου Οι Αριστερές της Γαλλίας, Ζακ Ζυλλιάρ, σχετικό άρθρο του οποίου αναπαράγουμε παρακάτω. [ΤΒJ]