Γνώμες

Η καθεστωτική αντίληψη της εθνολαϊκιστικής κυβέρνησης, η προσπάθεια αποκατάστασης και ανατοποθέτησης του πελατειακού ιστού και τα αντίδωρα προς τους αριβίστες, έχουν αναγάγει, χωρίς τη θέλησή του, τον Στουρνάρα σε κυματοθραύστη των καθεστωτικών επιθέσεων και ένα από τα τελευταία οχυρά της δημοκρατίας. Παράξενο το πώς τα φέρνει η ζωή! Η δημοκρατία μας εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από έναν… τραπεζίτη!

Λένε ότι για να ασχοληθεί κανείς με την πολιτική πρέπει να έχει γερό στομάχι. Φανταζόμουν ότι η έκφραση είναι μια μεταφορά αλλά δεν πρέπει να αποκλείονται περιπτώσεις όπου το προσόν του γερού στομάχου χρειάζεται κατά κυριολεξία για να επιβιώσεις από ενορχηστρωμένες επιθέσεις, σκληρές, ύπουλες και κατασκευασμένες χωρίς να διαταράξεις την ομαλή λειτουργία του πεπτικού σου συστήματος. Ο Γιάννης Στουρνάρας αποδεικνύει πως έχει πολύ γερό στομάχι για να αντέχει όλα αυτά τα χρόνια της κρίσης την συστηματική προσπάθεια σπίλωσης του χαρακτήρα και της υπόληψής του.

Πώς μπαίνει στο αρχείο η έγκληση της προέδρου του Αρείου Πάγου, Βασιλικής Θάνου, κατά του καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου στη Νομική Αθηνών, Σταύρου Τσακυράκη. Η λύση του Υπουργού Δικαιοσύνης Νίκου Παρασκευόπουλου ώστε να μην εξευτελιστεί η ελληνική Δικαιοσύνη αλλά και να αποφύγει τις συνέπειες των δικών του επιλογών και μεθοδεύσεων. [TBJ]

Στο Ωραιόκαστρο, κοντά στη Θεσσαλονίκη, οι γονείς του 5ου Δημοτικού Σχολείου δεν θέλουν να είναι τα παιδιά τους μαζί στις τάξεις με τα παιδιά των προσφύγων και των μεταναστών. Αν το υπουργείο Παιδείας επιμείνει, απειλούν με κατάληψη. Είναι ξενόφοβοι φασίστες, όπως τους κατηγορούν; [ΤΒJ]

Η Θεσσαλονίκη θα είχε ανάγκη απο ορισμένα, ίσως και αρκετά υπαίθρια μοντέρνα γλυπτά, αλλά όχι βέβαια περισσότερα αγάλματα αμφιλεγόμενων και ασήμαντων ιστορικών προσώπων.\

Μ αυτά τα πράγματα, δεν παίζουμε Η σύναξη της Αθήνας τελείωσε, το πάρτι της Ρόδου που οργάνωσε ο υμνωδός του Γιαρουζέλσκι τις ίδιες μέρες με τον αρχηγό του έλαβε τέλος, και μας έμεινε μόνο η φιλολογία για το αν ήταν ή όχι αποτελεσματικές οι κινήσεις της κυβέρνησης. Δεν ήταν. Και ιδού γιατί.

 Ο πιο εύκολος και άμεσος τρόπος για να απαλλαγείς από ενοχλητική ημικρανία είναι να σπάσεις το πόδι σου. Αυτοστιγμεί θα πάψει να σε απασχολεί ο πονοκέφαλος και η προσοχή θα επικεντρωθεί στο σπασμένο πόδι. Η γραμμή δικαιολόγησης για τη δήλωση του Πρωθυπουργού στην Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, όπου προκατέλαβε ουσιαστικά την απόφαση του Συμβουλίου Επικρατείας στην εκκρεμή δίκη για τις άδειες, είναι πως έχουν γίνει άλλα κι’ άλλα πολύ χειρότερα, μια δήλωση δεν είναι τίποτα το συνταρακτικό. Είναι, θα μπορούσαμε να πούμε, μια αθώα παρέμβαση.

Έντονο θρησκευτικό χρώμα  έχει το πεδίο των ιδεολογικών αντιπαραθέσεων στην ελληνική δημόσια σφαίρα. Η έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς θα φέρει τους εκπαιδευτικούς, τους μαθητές αλλά και τους γονείς αντιμέτωπους με ένα μάθημα θρησκευτικών  το οποίο σύμφωνα με τις απόψεις του Υπουργείου Παιδείας και του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής θα έχει αποβάλει τον ομολογιακό και κατηχητικό του χαρακτήρα και θα έχει μεταβληθεί σε «μάθημα γνώσης των θρησκειών και βεβαίως της Ορθοδοξίας, αλλά και των άλλων θρησκευμάτων τα οποία περιβάλλουν τη χώρα μας ή θρησκευμάτων οι πιστοί των οποίων ζουν στην Ελλάδα.

Τι συμπεράσματα μπορούν να εξαχθούν από τη συνέντευξη του πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη, στις 11 Σεπτεμβρίου 2016.

Η Θεσσαλονίκη είναι μια όμορφη πόλη, πιο όμορφη τον Σεπτέμβρη που δεν έχει πιάσει ακόμα το διαπεραστικό κρύο και η περατζάδα στην παραλία αποπνέει έναν αποκαλόκαιρο ρομαντικό κοσμοπολιτισμό. Μια απόδραση στην συμπρωτεύουσα αυτή την εποχή είναι ό,τι πρέπει. Κάπως έτσι θα σκέφτονταν οι πολιτικοί όταν ανέβαιναν μπουλουκηδόν ολόκληρα υπουργικά συμβούλια για να τιμήσουν τη Διεθνή Έκθεση. Τι βόλτες στα μπουζούκια, τι τσιμπούσια στα τσιπουράδικα, τι καφεδάρες στην Αριστοτέλους. Γέμιζαν τις μπαταρίες τους για να ανασκουμπωθούν μετά στα Υπουργικά καθήκοντα. Αλλά επειδή χαρά που δεν μοιράζεται, είναι μισή χαρά, καθιερώθηκε μια κάπως αλλόκοτη πρακτική. Οι Πρωθυπουργοί πρέπει να εξαγγέλουν παροχές προς το λαό, μην τυχόν και χαρακτηρισθούν μοναχοφάηδες. Πιστός στην σοσιαλιστική παράδοση, ο Αλέξης Τσίπρας ανηφορίζει ξανά στη Σαλονίκη που αγαπά, σε μια φτηνή καρικατούρα-ρημέηκ της άλλοτε πλουσιοπάροχης επέλασης του στα Βόρεια.

Η πραγματική ιστορία ενός ζεύγους που προσπαθεί να αποφύγει την άδικη και σκληρή φορολογία ενός τερατώδους, δύσκαμπτου γραφειοκρατικού μηχανισμού. [ΤΒJ]

Πού πήγαν οι καλλιτέχνες που διαδήλωναν, προ ΣΥΡΙΖΑ, κατά των μνημονίων και υπέρ των θέσεων εργασίας όσων έβγαιναν στην ανεργία, ιδίως μάλιστα για τα θύματα του «μαύρου» την ΕΡΤ; Γιατί δεν τους συγκινεί εξίσου το «μαύρο» που εξαγγέλλεται για τα ιδιωτικά κανάλια; Τι έγινε τόση σωρευμένη αγανάκτηση, πώς εκτονώθηκε – μάλιστα σε συνθήκες σαφώς δυσκολότερες; [TBJ]