Γνώμες

Μόλις ανακοινώθηκε ο κυβερνητικός συνασπισμός, ξεκίνησε η ψιλή κουβεντούλα. Σημειολογήθηκε προσεκτικά κάθε πτυχή του ανασχηματισμού, εκτός από τη βασικότερη. Ο Τσίπρας μας πηγαίνει στο γκρεμό και εμείς χάσκουμε τραγουδώντας «Ολαρία Ολαρά».

Μόλις η Όλγα Γεροβασίλη ολοκλήρωσε την ανάγνωση του καταλόγου του νέου υπουργικού σχήματος, μετά από μονόλεπτη παύση επιβεβαίωσης ό,τι δεν έχει ξεχάσει κανέναν, ένας μεγάλος αναστεναγμός ανακούφισης κάλυψε τον πλανήτη σαν να βρυχήθηκαν συντονισμένα όλες οι γήινες αρκούδες. Ήταν το “ουφ” του απανταχού Ελληνισμού. Από το Λονδίνο ίσα με την Καμπέρα της μακρινής Αυστραλίας ο απόδημος ελληνισμός γλίτωσε το “ΕΝΦΙΑ εξωτερικού”, με τον οποίο εδώ και χρόνια τους απειλούσε ο Τρύφων Αλεξιάδης. Ο Αλεξιάδης, ο άνθρωπος που θέλησε να φορολογήσει τα σπίτια των Ελλήνων στο Γιοχάνεσμπουργκ και στην Οτάβα, ανακόπηκε στους σχεδιασμούς του, κατά πάσα πιθανότητα από σκοτεινούς κύκλους της ομάδας Ε που προστατεύουν τον υπέροχο λαό μας ανά την Οικουμένη.

Μέσω Λονδίνου πληροφορηθήκαμε πως τα νεοεκλεγμένα όργανα της ΟΝΝΕΔ ανδροκρατούνται σε πείσμα της βούλησης στο νέο-ψηφισμένο καταστατικό της ΝΔ να υπάρχει 30% ελάχιστη εκπροσώπηση κάθε φύλου στα όργανα του κόμματος. Μετά από διερεύνηση μάθαμε μάλιστα πως η ΟΝΝΕΔ προσπάθησε να αποτρέψει την ποσόστωση στη ΝΔ ίσως για να υπάρξει και στο κόμμα η πατριαρχική οπισθοχώρηση της νεολαίας της!

Το βιβλιοπωλείο Ιανός, η ΝΔ και οι ΑΝΕΛ προβάλλουν τα έργα του Κώστα Πλεύρη! 

Στη χθεσινή διάσκεψη των Προέδρων της Βουλής, ΠΑΣΟΚ και ΠΟΤΑΜΙ ψήφισαν την βελτιωμένη (;) πρόταση Βούτση για συγκρότηση του ΕΣΡ. ΠΑΣΟΚ και ΠΟΤΑΜΙ συνέπραξαν με τον ΣΥΡΙΖΑ. Η φράση θα μπορούσε να τεθεί εντός εισαγωγικών και να γίνει τίτλος στα βιβλία της πολιτικής ιστορίας που θα γραφτεί από δω και μπρος. Καλύτερα όμως να τεθεί σε ένα κάδρο και να καρφωθεί στον τοίχο. Να κοιτάμε όλοι αυτό τον ουρανοκατέβατο “ΠΑΣΟΚ και ΠΟΤΑΜΙ συνέπραξαν με τον ΣΥΡΙΖΑ” σαν πίνακα αφηρημένης τέχνης, το εντελώς αντίθετο δηλαδή της πολιτικής τέχνης, της τέχνης του εφικτού. Να θαυμάζουμε την στροφή στη συριζοποίηση σαν ακατανόητο ή εντελώς στερούμενο νοήματος, α-νόητο, γυμνά επιβλητικό μετα-πολιτικό γεγονός.

Είχαν υποσχεθεί απ' ευθείας σύνδεση Θεσσαλονίκης-Σμύρνης με πλοίο. Τι έγινε και δεν έγινε δυνατή; Μήπως ακόμα μια φορά μας κοροϊδεύουν - και όχι μόνο η κυβέρνηση Τσίπρα - Καμμένου; [ΤΒJ]

Η στρατιωτική παρέλαση ως στοιχείο της α λα καρτ στρατηγικής πολιτικών καιροσκόπων, όπως τα κυβερνητικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. [ΤΒJ]

Κανείς μας δε φαίνεται να θέλει ένα “καθεστώς ανομίας” για τα κανάλια. Όλοι ζητάμε υγιείς επιχειρήσεις, με ενδιαφέρον περιεχόμενο, απαλλαγμένες από τη διαπλοκή. Ακούγεται απλό, αλλά δεν είναι.

To Συμβούλιο της Επικρατείας, τελικά, αποφαίνεται: ανήκομεν εις την Δύσιν. Ο κατήφορος της χώρας σε ένα τοπίο γενικευμένης λογοκρισίας ανεκόπη. Οι προσπάθειες χειραγώγησης της δικαιοσύνης έπεσαν στο κενό. Η παραμορφωτική πολιτική ανάγνωση του Συντάγματος μέσα από κομματικά γυαλιά περιθωριοποιήθηκε και αποκρούστηκε καταλλήλως. Το δημόσιο συμφέρον της Ελλάδας ήταν, είναι και θα είναι να παραμείνει μια χώρα ελευθερίας, σταθερά προσανατολισμένη στις ευρωπαϊκές αξίες.

Η μεταφύτευση στην Ελλάδα της γερμανικής αλυσίδας εκπτωτικών σουπερμάρκετ Lidl, εδώ και περίπου 15 χρόνια, προκάλεσε και προκαλεί αντιδράσεις που προσφέρουν προνομιακή θέαση σε ένα ευρύ φάσμα βαθιά ριζωμένων νοοτροπιών, στάσεων, συμπεριφορών, ιδεοληψιών και προκαταλήψεων της ελληνικής κοινωνίας.

Αυτοί που κυβερνάνε διατυμπάνιζαν δεξιά και αριστερά πόσο αντίθετες με την ιδεολογία τους, είναι οι παρελάσεις. Από τη στιγμή που έμπλεξαν τα μπουτάκια τους, όμως, με τον υποστράτηγο της αθλιότητάς τους, λησμόνησαν τα πάντα. Και τις ιδεολογίες και όλες, αυτού του τύπου, τις παρόλες.

Στην γαλλική ξεκαρδιστική κωμωδία του Francis Veber, “Δείπνο ηλιθίων” (Le Dîner de Cons) μια παρέα φίλων οργανώνει κάθε εβδομάδα ένα μάλλον παράξενο παιχνίδι: Ένα διαγωνισμό για το ποιος θα φέρει προσκεκλημένο στο τραπέζι τον πιο ηλίθιο που εν αγνοία του θα διασκεδάσει την ομήγυρη. Ο πρωταθλητής ανοησίας, που γελοιοποιείται χωρίς να το καταλαβαίνει, προσφέρει με την παρουσία του ένα σπαρταριστό θέαμα. Το χαρακτηριστικό της ζώσας ατραξιόν ανοησίας είναι ότι δεν παίρνει χαμπάρι πως βρίσκεται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος. Γελάει και αυτός με την ψυχή του σαν ο ηλίθιος της παρέας να ήταν κάποιος άλλος.