Γνώμες

 Η γενιά μας  πρέπει να πάει κόντρα στο διεθνές ρεύμα της απαξίωσης της δημοκρατίας και των θεσμών της, καθώς και του αφελούς θαυμασμού προς τους εχθρούς της δημοκρατίας. Δεν πρέπει να ενδώσουμε στην αβάσταχτη ελαφρότητα-έλξη του αυταρχισμού, γιατί δεν θέλουμε μία Ελλάδα υποτελή αυταρχικών καθεστώτων.

Άχαρη η ώρα κι αχάριστη η μνήμη… Στην ίδια εκκλησία, που ακούσαμε την εξόδιο του Πέτια, σε ξεπροβοδίσαμε κι εσένα…

Ο Τσίπρας δεν έλεγε τόσον καιρό, όπου βρεθεί, ότι έχουμε εκπληρώσει όλες τις υποχρεώσεις μας που απορρέουν από το μνημόνιο και είναι σειρά των δανειστών τώρα να τηρήσουν τα συμφωνηθέντα; Κι έρχεται σήμερα ο Τσακαλώτος (σύμφωνα με αποκάλυψη του πρακτορείου Bloomberg) να μας πει ότι δεν έχουμε εκπληρώσει παρά μόνο το 30% των υποχρεώσεών μας;

Ο μανιχαϊσμός αποτελεί μία από τις πιο ισχυρές παθογένειες της πολιτικής ζωής. Η φιλοσοφία του εδράζεται στη λογική της ύπαρξης δύο εκδοχών, του καλού και του κακού, του δίκαιου και του άδικου, αποκλείοντας οτιδήποτε άλλο. Έτσι στην Κύπρο έχει διαμορφωθεί ένα διχαστικό κλίμα, το οποίο αντιστρατεύεται την επίλυση του εθνικού προβλήματος. Τα όσα δήλωσε τις προάλλες ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Β’ στην εκδήλωση για τον Μακάριο, παρουσία των Προέδρων της Κυπριακής και Ελληνικής Δημοκρατίας κ. Αναστασιάδη και Παυλόπουλου, είναι αποκαλυπτικά. Υποστηρίζοντας ότι μια «κακή λύση θα φέρει συμφορές στον κυπριακό λαό», εμφανίστηκε υπέρμαχος της μη λύσης.

Καθώς εμείς ζούμε τις ζωές μας κουβεντιάζοντας πολλά και διάφορα, σημαντικά και ασήμαντα, τις ίδιες ώρες στον Άρειο Πάγο γίνονται οι συσκέψεις των δικαστών που θα κρίνουν την τύχη των Οκτώ Τούρκων Αξιωματικών – που πιθανότατα σημαίνει και τη ζωή τους. Ναι, ακόμη και τώρα, ακριβώς τώρα πιθανότατα, καθώς εγώ γράφω αυτές τις αράδες ή εσείς τις διαβάζετε, κάποιοι αποφασίζουν ανθρώπινες ζωές...

Το ερώτημα του τίτλου είναι ένα ερώτημα που συχνά-πυκνά προβάλλουν οι οπαδοί της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ προκειμένου, δια της εξισώσεως, να δικαιολογήσουν την υποστήριξη τους σε μια ανίκανη, παλαιοκομματικής αντίληψης εξουσία. Η απάντηση στο ερώτημα είναι εύκολη. Ναι, ήταν καλύτεροι. Η τωρινή κυβέρνηση είναι μια σύμμειξη αριστερών εμμονών, ανίκανων και άπειρων διαχειριστών που πλαισιώνονται από εθνολάγνα χερουβείμ δεξιόστροφης ρητορείας. Ένα σουπερμάρκετ ψευδοιδεολογίας με τα χειρότερα υλικά του προηγούμενου συστήματος.

Τι θα ήθελα να ξέρω και τι θα ήθελα να μετρήσει για την τελική απόφαση περί της Νέας Κυπριακής Ομόσπονδης Δημοκρατίας.

Πέτρα στην πέτρα των συμβόλων και των αξιών τους δεν αφήσανε τελικά. Διότι στην πραγματικότητα, δεν είχαν ποτέ τους καμιά αξία. Μόνο σύμβολα με τα οποία ντύνανε την προπαγάνδα τους. Τώρα πέφτουν κι αυτά ένα-ένα, μέχρις ότου μείνουν εντελώς γυμνοί, αγκαλιά με την εξουσία. Τι θα την κάνουν, όμως, να μας λέγανε τουλάχιστον. Για να μάθουμε επιτέλους γιατί κάνανε τόσο σαματά όταν ήταν στην αντιπολίτευση.

Καταλάβετέ το, πια, καλοί μου άνθρωποι, στην κυβέρνηση, είναι τόσο μα τόσο απλό να αποφύγετε την καταστροφή: απλώς αφήστε τη Δικαιοσύνη να κάνει ανενόχλητη τη δουλειά της. Αφήστε την να τερματίσει εκείνη, όχι εσείς, την υπόθεση των Οκτώ.

Μα τώρα τι συζητάμε; Είναι δυνατόν; Τι, κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας και αναρωτιόμαστε αν συμβαίνει κάτι περίεργο στην Τουρκία, και έχουμε ανάγκη τα έγγραφα της δικογραφίας για να πεισθούμε; Πιστεύει κανείς μας ότι δεν υπάρχει πιθανότητα, μικρή ή μεγάλη -που εγώ μάλιστα τη θεωρώ βεβαιότητα- ότι αυτοί οι άνθρωποι, αν τους στείλουμε πίσω, θα βασανιστούν; Ο εισαγγελέας Χαράλαμπος Βουρλιώτης, πολύ απλά, συνοψίζει το νόημα της δίκης των οκτώ τούρκων αξιωματικών, που αυτές τις μέρες συζητείται η πιθανότητα έκδοσής ή μη έκδοσής τους στο καθεστώς του Ερντογάν.

Βράδυ Δευτέρας, η πιο κρύα νύχτα του χειμώνα στην Αθήνα. Στο κέντρο φιλοξενίας αστέγων του Δήμου Αθηναίων ο υπάλληλος βάρδιας μαθαίνει ότι ο αντικαταστάτης του δεν θα έρθει. Αποφασίζει να κλειδώσει το κέντρο και να αφήσει τους άστεγους στο δρόμο. Τι συμβαίνει στο μυαλό του;

Αν υπάρχει κάτι που ενώνει τους Έλληνες στον πολιτικό στίβο, αυτό είναι το μίσος για τον υπουργό Οικονομικών της Γερμανίας, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Ο Σόιμπλε είναι το αντιπαράδειγμα του Γιάννη Αντενοκούνμπο. Τον αντιπαθούν όλοι οι Έλληνες, διαπαραταξιακά, χωρίς τις συνήθεις ενδημικές διαφωνίες τους, όπως λατρεύουν ομόψυχα τον μεγάλο μπασκετμπολίστα.