Γνώμες

Ένα άρθρο του Πιερ-Αντρέ Ταγκιέφ.

Μετάφραση, πρόλογος, επιμέλεια: Ανδρέας Πανταζόπουλος

Το άρθρο του Πιερ-Αντρέ Ταγκιέφ, που ακολουθεί, δόθηκε στην εφημερίδα Le Monde, και δημοσιεύθηκε στην ηλεκτρονική έκδοσή της, στις 29/3/2018. Αφορμή ήταν η δολοφονία μιας 85χρονης γαλλοεβραίας, της Μιρέιγ Κνολ, που είχε επιβιώσει από τα στρατόπεδα θανάτου, έμελλε όμως να βρει βίαιο θάνατο πολλά χρόνια αργότερα. Ο Ταγκιέφ, που συστηματικά προσεγγίζει το φαινόμενο της νέας εβραιοφοβίας στην καρδιά της Ευρώπης, ειναι ιδιαίτερα απαισιόδοξος. [Το κείμενο δημοσιεύεται με την άδεια του Πιερ-Αντρέ Ταγκιέφ].

Ένας καθημερινός ήρωας, ένας δημοκράτης ήρωας, ένας μπασκίνας στρατευμένος στη Ρεπουμπλίκ, στη Δημοκρατική Πολιτεία, αυτό είναι ο αντισυνταγματάρχης Αρνώ Μπελτράμ (Arnaud Beltrame), που υπέκυψε στα τραύματά του, το πρωi του Σαββάτου της 24ης Μαρτίου 2018, μετά τον θανάσιμο πυροβολισμό του, όπως έλεγαν οι πρώτες πληροφορίες, τελικά από μαχαίρωμα στον λαιμό είπε η ιατροδικαστική έκθεση, από τον ισλαμιστή τρομοκράτη στην πόλη Τρέμπ της νότιας Γαλλίας.

Στην Ελλάδα, ο μόνος που «ασχολείται» με την προέλευση των κεφαλαίων ενός ρώσου ολιγάρχη ο οποίος έχει «αγοράσει» τη μισή χώρα είναι ο αμερικανός πρεσβευτής. Το «Πόθεν Έσχες», όμως, δεν ισχύει για αυτόν, τον ολιγάρχη, αλλά ισχύει για τον καθένα από εμάς, ακόμη και αν δεν εισπράττουμε χρήματα από το Δημόσιο.

Στο τέλος αυτής της εβδομάδας, στις 18 Μαρτίου, θα διεξαχθούν στη Ρωσία, προεδρικές εκλογές. Κανείς δεν αμφιβάλει για την «περηφανή» νίκη που θα καταγάγει σε αυτές ο νυν πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν.

Είναι αναμενόμενο το τελευταίο μπαράζ εξτρεμιστικών δράσεων και επιθέσεων κατά δημοσίων υπηρεσιών, αλλά και καταστημάτων,  να έχει προκαλέσει μεγάλη συζήτηση για τη βία στην Ελλάδα. Ωστόσο, αν πραγματικά θέλουμε να προσεγγίσουμε την κατάσταση με τη ριζοσπαστικοποίηση, τον εξτρεμισμό και τη βία στη χώρα μας, πρέπει να επιστρέψουμε 10 χρόνια πίσω. Τον Δεκέμβριο του 2008, με το θάνατο του νεαρού Γρηγορόπουλου, περάσαμε σε μία μακρόσυρτη και βίαιη φάση με εντάσεις και ξεσπάσματα.

Ό,τι έγινε το βράδυ της Κυριακής, στην Τούμπα, στο γήπεδο του ΠΑΟΚ, στο ματς της θεσσαλονικιώτικης ομάδας με τον ΠΑΟΚ, είναι απίστευτο. Πρόεδρος με όπλο μέσα στο γήπεδο απειλούσε τους διαιτητές – λίγες ώρες μετά την επιλογή του δικαστηρίου να απαλλάξει την ομάδα για τα επεισόδια στο ματς με τον Ολυμπιακό. Κι όμως. Απίστευτα ήσαν όσα είχαν προηγηθεί – σε ένα ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα που συνεχίζεται σε ένα πολιτιστικό κενό. [ΤΒJ]

Ηττάται η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία γιατί δεν είναι επαρκώς αριστερή; Όπως κάποιοι στα καθ’ ημάς, καταλαβαίνουν τι είναι αριστερό; Η υπερψήφιση του μεγάλου συνασπισμού από τα δυο τρίτα των μελών του SPD, αν και δεδομένη, τους διαψεύδει.

Ο Αλέξης Τσίπρας, μιλώντας στο φόρουμ των Δελφών, παρουσίασε μια ειδυλλιακή εικόνα για την Ελλάδα, μια εικόνα μοναδική που τη βλέπει μόνο ο προπαγανδιστικός μηχανισμός των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Είχαμε την υπομονή να διαβάσουμε και να εκθέσουμε ορισμένα χτυπητά σημεία αυτής της ομιλίας. [ΤΒJ]

Η Αθήνα  αποτελεί τη σκηνή όπου εκδηλώνονται δημόσια οι αντιφατικές όψεις της νεοελληνικής κοινωνίας. Δύο δημόσιες συγκεντρώσεις τις οποίες παρακολούθησα απετέλεσαν την αφορμή για τη συγγραφή του παρόντος στο οποίο σκοπεύω να εκθέσω τις σκέψεις που γεννήθηκαν στο μυαλό μου από αυτά τα δύο γεγονότα σε συνδυασμό με ευρύτερα ζητήματα που αιωρούνται  στη δημόσια σφαίρα.

Στην υπόθεση Novartis, η κυβέρνηση θέλει «το λαό» συνυπεύθυνο και συναυτουργό για να μην μπορεί κανείς να τη δικάσει, είτε μεταφορικά είτε κυριολεκτικά. Το λαό που η αντισυστημική, αντιμνημονιακή Αριστερά τον δίψασε σαν σκύλο τάζοντάς του αίμα και θεωρεί ότι ήρθε η ώρα να του σβήσει τη δίψα του.

Κυκλοφορεί, ακόμα μια φορά, ότι με τον ανασχηματισμό μια κυβερνητική θέση ανήκει στον Φώτη Κουβέλη. Αν είναι ο Κουβέλης μέσα, έγραψα το κείμενο που ακολουθεί. Αν δεν είναι μέσα, το έγραψα τζάμπα.

Προσδιορίζοντας την έννοια της «πειθούς» στη Ρητορική του, ο Αριστοτέλης ανάμεσα στα άλλα υποστήριξε πως ο ρητορικός λόγος δεν εξετάζει τι πρόκειται να φανεί πιστευτό σε ένα ορισμένο άτομο, αλλά τι μπορεί να γίνει πιστευτό σε άτομα που βρίσκονται σε μια ορισμένη κατάσταση. Η νοηματική αυτή διατύπωση της «πειθούς» θέτει αμέσως το ζήτημα της ενσυνείδητης ευθύνης του ρήτορα αλλά και της σημαντικότητας της δεδομένης στιγμής. Τα αποτελέσματα των δύο τελευταίων εθνικών εκλογών και η συντριπτική υπεροχή του «Όχι» στο δημοψήφισμα του Ιουλίου αποτύπωσαν με τον πιο εύγλωττο τρόπο το βαθμό της ρητορικής υπευθυνότητας των σημερινών κυβερνώντων αλλά και την ευάλωτη «ορισμένη κατάσταση» της ελληνικής κοινωνίας.