Γνώμες

Οι αποφάσεις των δικαστηρίων μας γράφουν πάνω-πάνω: «Στο όνομα του Ελληνικού Λαού». Στην καθημερινότητα των δικαστών και των δικηγόρων, που είναι κι αυτοί άνθρωποι που κάνουν μια δουλειά , τα λόγια αυτά καταντούν κατά κανόνα μια τυπική διατύπωση, μια φόρμουλα που από την πολλή χρήση είναι σχεδόν κενή περιεχόμενου, κάτι σα χαρτόσημο ή σφραγίδα. Καμιά φορά όμως, σπάνια, σπανιότατα, τα λόγια αυτά παίρνουν ειδική σημασία. Όπως, ας πούμε, ετούτη τη βδομάδα, που έλαχε ο κλήρος σε κάποιους δικαστές, ελληνίδες και έλληνες πολίτες, ανθρώπους σαν κι εμάς, να πρέπει να αποφασίσουν για το θέμα της έκδοσης των οκτώ αξιωματικών ικετών στην Τουρκία .

Οι δικαστές δεν θα χρειαστεί να κρίνουν αν οι άνθρωποι των οποίων το καθεστώς Ερντογάν ζητά την έκδοση διέπραξαν κάποιο αδίκημα, αν ενήργησαν με τη βούλησή τους, αν είναι θύματα μιας τραγικής περίστασης, αν κάποιοι τους έμπλεξαν, άθελά τους. Γιατί για να φτάσουν να τα κρίνουν αυτά, οι δικαστές θα πρέπει πρώτα, σύμφωνα με το νόμο, να έχουν απαντήσει σε κάτι άλλο. Κι αν η απάντηση σε αυτό το άλλο είναι αρνητική, το ζήτημα των πειστηρίων της ενοχής δεν θα εξεταστεί καν. Ετούτο θα είναι το πρώτο, το καίριο ερώτημά τους: στη χώρα που ζητά την έκδοσή των Οκτώ θα γίνουν σεβαστά τα ανθρώπινα δικαιώματα τους, και πάνω από όλα το ιερό σε μια δημοκρατία δικαίωμα του κατηγορούμενου στη δίκαιη δίκη; Που πάει να πει, θα έχουν οι νεαροί αξιωματικοί δικηγόρους ανεξάρτητους κι ευσυνείδητους; Θα επικοινωνούν ελεύθερα μαζί τους; Οι δικαστές που θα τους κρίνουν θα έχουν την προστασία της πολιτείας για να λειτουργήσει η συνείδησή τους ελεύθερα; Και βέβαια θα εξεταστούν και κάποια ακόμη σχετικά, που τα θεωρούμε στις δημοκρατίες αυτονόητα. Αλλά δυστυχώς σε χώρες με αυταρχικές εκτροπές δεν είναι: μέχρι τη δίκη τους, θα αφήνουν τους κατηγορουμένους να κοιμούνται, να τρώνε, να έχουν ιατρική περίθαλψη; Και πάνω από όλα: θα τους υποβάλουν σε βασανιστήρια, ψυχικά και σωματικά;
Την απάντηση σε αυτά, στο πρώτο, το κύριο ερώτημα, την έχουν ήδη δώσει οι πιο έγκυροι φορείς, με πρώτο τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, και έπειτα τη Διεθνή Αμνηστία, το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, τη Διεθνή Ένωση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, όπως και την έχουν βεβαιώσει δεκάδες έγκυροι δημοσιογράφοι του διεθνούς Τύπου, που έχουν ερευνήσει τα θέματα αυτά επί τόπου. Όλοι τους βεβαιώνουν ότι τους τελευταίους μήνες οι συλλήψεις στην Τουρκία είναι δεκάδες χιλιάδες, χωρίς εντάλματα φυσικά, ότι υπάρχουν αναρίθμητες περιπτώσεις βασανιστηρίων, και άλλες τόσες εξαφανίσεων και ανεξήγητων θανάτων. Και φυσικά η «δίκαιη δίκη» μόνο ως μακάβριο ανέκδοτο μπορεί να συζητηθεί.
Από τους αριθμούς που περιέχουν οι εκθέσεις των διεθνών οργανισμών κρατώ εδώ μονάχα έναν, όχι τον πιο αιματηρό: η μεγαλύτερη νομική ένωση της Ευρώπης, η Ένωση Νομικών και Δικηγορικών Συλλόγων, μας λέει ότι 3.000 (ναι, τρεις χιλιάδες!) δικαστές έχουν συλληφθεί ή εκτοπιστεί τους τελευταίους μήνες στην Τουρκία. Ο λόγος είναι προφανής: το καθεστώς κρίνει ότι οι συνειδήσεις τους δεν είναι αρκετά εύκαμπτες, ότι δε θα βγάζουν τις αποφάσεις της αρεσκείας του.
Και κρατώ κι ένα μονάχα γεγονός, από τα όσα συμβαίνουν στην πολύπαθη χώρα: ο Ερντογάν αποφάσισε ότι θα επαναφέρει την θανατική ποινή, με νόμο. Το λέει από το καλοκαίρι, αλλά το επανέλαβε, με μεγάλη σιγουριά, τον Δεκέμβριο, σε χιλιάδες οπαδούς του που ούρλιαζαν: «Στη Βουλή δε θέλουμε σκυλιά, θέλουμε θανατική ποινή!». Ο Ερντογάν τους διαβεβαίωσε ότι το αίτημά τους θα ικανοποιηθεί, μάλιστα η θανατική ποινή θα ισχύσει και για τους πραξικοπηματίες. Η απόπειρα πραξικοπήματος βέβαια έγινε—όπως και αν έγινε τελικά—τον Ιούλιο [2016]. Έτσι, εφαρμόζοντας τη θανατική ποινή για όσους θεωρεί ο Ερντογάν «πραξικοπηματίες», θα εφαρμόσει ένα νόμο με αναδρομική ισχύ, πράγμα που το απαγορεύει ρητά και απόλυτα η Παγκόσμια Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Αλλά αυτό δεν φαίνεται να ενοχλεί τον Ερντογάν. Την αναδρομική εφαρμογή νόμου την απαγορεύει επίσης το άρθρο 38 του Συντάγματος της Τουρκίας. Αλλά ούτε αυτό τον πειράζει τον Ερντογάν, αφού το Σύνταγμα θα το αλλάξει, είπε, την άνοιξη, και θα το κάνει της αρεσκείας του.
Αν οι ελληνίδες και έλληνες δικαστές αποφασίσουν να εκδώσουν τους Οκτώ στην Τουρκία, και αν οι νέοι αυτοί άνδρες δεν λυντσαριστούν μέχρι θανάτου από «εξαγριωμένους πολίτες» φτάνοντας στο αεροδρόμιο, κι αν δεν πεθάνουν από τα βασανιστήρια στα μπουντρούμια των ανακρίσεων, κι αν δεν καταλήξουν από τη μυστηριώδη νόσο που έχει ώς τώρα δηλωμένα σκοτώσει, αιφνιδίως, στα κελιά τους, είκοσι δύο ανθρώπους, τότε θα πάνε στα δικαστήρια και θα δικαστούν. Και φυσικά θα καταδικαστούν. Για προδοσία.
Πού το ξέρω; Μα δεν είναι μυστικό: το είπε ο ίδιος ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, σχολιάζοντας δημόσια το θέμα της έκδοσης των Οκτώ, όπου ζήτησε από την Ελλάδα, επί λέξει, να εκδοθούν οι «προδότες». Με άλλα λόγια, την απόφασή του για τους Οκτώ που τόλμησαν να προσφύγουν στη χώρα μας για να βρουν το δίκιο τους, το καθεστώς Ερντογάν την έχει ήδη βγάλει. Σιγά μη φέρουν αντίρρηση οι δικαστές, αυτοί που δέχονται να δικάζουν ενώ 3.000 συνάδελφοί τους είναι χωρίς αιτιολογία σε φυλακές και σε στρατόπεδα.
Έτσι λοιπόν: αν οι οκτώ αξιωματικοί έχουν επιζήσει ώς την άνοιξη, τότε που ανθίζουν τα κλαδιά και βγάζει η γης χορτάρι, όταν θα ψηφίσει ο Ερντογάν το νέο του Σύνταγμα και θα επαναφέρει, με δόξες και τιμές, τη θανατική ποινή, οι προδότες θα τιμωρηθούν όπως το θέλει εκείνος. Θα εκτελεστούν.
Αυτά τα λίγα είναι καλό να τα θυμούνται οι δικαστές μας, οι συμπολίτες μας, που θα κρίνουν αυτή τη βδομάδα το ζήτημα της έκδοσης των Οκτώ. Και να θυμούνται και κάτι ακόμη: ότι στην χώρα μας η θανατική ποινή καταργήθηκε με νόμο το 1993, που έγινε μέρος του Συντάγματος το 2001. Άρα κανείς δεν έχει το δικαίωμα στην Ελλάδα του 2016 να στέλνει ανθρώπους στο θάνατο. Καμία νόμιμη εξουσία. Καμία εξουσία, δηλαδή, που πηγάζει από τον Λαό.
Κι έτσι, πριν βάλουν την υπογραφή τους στην όποια απόφαση καταλήξουν για την έκδοση των Οκτώ, ας ξανακοιτάξουν οι δικαστές μας εκείνα τα τυπικά λόγια,πάνω-πάνω στη σελίδα της απόφασης: «Στο όνομα του Ελληνικού Λαού».

*To κείμενο δημοσιεύθηκε στο facebook, στην προσωπική σελίδα του συγγραφέα του. Αναδημοσιεύεται εδώ με την άδειά του.

Ο ισχυρισμός ότι ο Σπαλιάρας έχει συνευρεθεί ερωτικώς με 4.000 γυναίκες δεν είναι ποινικά κολάσιμος. Αν ποτέ δικαστεί για το καθ’ υπόθεση ψεύδος του, θα αθωωθεί. Αν κάποιοι εκ της αθωώσεως αυτής συνάγουν ότι όντως κοιμήθηκε με αυτό το πλήθος των γυναικών δεν είναι πρόβλημα της δικαιοσύνης.

Αν το πρώτο «μούδιασμα» μετά το πραξικόπημα επέτρεπε αμφιβολίες, πλέον γνωρίζουμε ότι η αντίδραση του καθεστώτος Ερντογάν (ανεξαρτήτως του αν θα επαναφέρει τη θανατική ποινή ή όχι) και η μεταχείριση των κατηγορούμενων για συμμετοχή ή υποστήριξη του αποτυχημένου πραξικοπήματος καθιστούν επιτακτική την ανάγκη προστασίας των τούρκων στρατιωτικών που κατέφυγαν στη χώρα μας ως «ικέτες» και ζητούν από την κοινωνία μας να τους προστατεύσει εφαρμόζοντας (με κόστος) το ευρωπαϊκό πλαίσιο αρχών και αξιών.

Εντός του 2017, πλέον, η επισήμανση ορισμένων ζητημάτων της διεθνούς σκηνής ίσως θα ήταν χρήσιμη για αναστοχασμό και περίσκεψη, σε μια εποχή κύριο χαρακτηριστικό της οποίας είναι η απροσδιοριστία και η απουσία σταθερών, όπως συνέβαινε πριν από είκοσι πέντε χρόνια.

Ό,τι απορρίψανε στον Χαρδούβελη, το δίνουνε στον Τσακαλώτο. Είναι σαφές ότι ο κ. Τσίπρας βγήκε πολιτικά κερδισμένος στην Ελλάδα απ’ αυτή την κόντρα ελέω δανειστών. Ποιος θα τα πληρώσει, όμως, τώρα τα 600 εκατομμύρια που μοίρασε; Οι δανειστές αδιαφορούν. Πόσο θα κοστίσουν, όμως, στον ελληνικό λαό;

 Η ανακοίνωση των βραβείων της Ακαδημίας Αθηνών, συνοδεύτηκε από την γενική αποδοχή: άξιοι συγγραφείς (Ηλίας Μαγκλίνης, Νίκος Μπακουνάκης, Χριστίνα Ντουνιά, Κώστας Κατσουλάρης, Γιώργος Γώτης, Κώστας Βρεττάκος, Τάκης Καρβέλης) τιμήθηκαν, δικαίως, για το έργο τους. Ωστόσο, η λαμπρή αυτή τελετή σκιάστηκε από μια απορία: γιατί άραγε δεν δόθηκε βραβείο διηγήματος από το Ίδρυμα Ουράνη;

To δολοφονικό κτύπημα σε χριστουγεννιάτικη αγορά του Βερολίνου, με ένα «τρελό φορτηγό», παραπέμπει σε ενός νέου τύπου τρομοκρατία, όπου τα όπλα που χρησιμοποιούνται μπορεί να είναι καθημερινά εργαλεία. Οδηγίες για τη μετατροπή τους σε φονικές μηχανές  κυκλοφορούν παντού στο διαδίκτυο. Ο (νεκρός, έπειτα από συμπλοκή με αστυνομικούς στο Μιλάνο) φερόμενος ως δράστης του μακελειού, θα μπορούσε να έχει χρησιμοποιήσει τις οδηγίες για επίθεση με όχημα που είχαν κυκλοφορήσει εδώ και πολύ καιρό από το Ισλαμικό Κράτος.

Ο καθηγητής Νίκος Μουζέλης σε άρθρο του στα Νέα το Σάββατο 17/12, υποστηρίζει ότι η προσφυγή στις κάλπες δεν είναι καλή λύση. Θεωρώ ότι ο αρθρογράφος έχει καλές προθέσεις και ενδιαφέρεται για τη σταθερότητα της χώρας. Ωστόσο, η διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ είναι τέτοια, που δύσκολα μπορεί πλέον κάποιος να υποστηρίξει την παραμονή του στην εξουσία χωρίς να πέσει σε αντιφάσεις. 

Οι πολλές δοσοληψίες του κυβερνητικού συνασπισμού με τη Χρυσή Αυγή, η πίστη ότι «παρασυρμένοι ψηφοφόροι» ψηφίζουν παραπλανητικά μέχρι να βρουν το σωστό δρόμο της επιστροφής στο δημοκρατικό τόξο, είναι ενδείξεις που φανερώνουν τη βαθιά διείσδυση των φασιστικών ιδεών στο κοινωνικό σώμα. Το αυγό του φιδιού στην Ελλάδα γεννιέται από τη διάχυτη, κρυφή ή φανερή, αποδοχή της μη θεσμικής συναλλαγής και της διαπροσωπικής βίας ως μέσων επίλυσης των διαφορών. Και όχι μόνο. [ΤΒJ]

Πώς η κυβέρνηση του τρίτου Μνημονίου βρέθηκε ακόμα μια φορά οχυρωμένη στα αντιμεταρρυθμιστικά της χαρακώματα, έτοιμη για πόλεμο με την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Κομισιόν. [TΒJ]

Η κοινωνία μετασχηματίζεται με φρενήρεις ρυθμούς και με εντελώς διαφορετικό τρόπο από το παρελθόν. Εξειδικευμένα κοινωνικά ρεύματα γιγαντώνονται, κάτω από το ραντάρ, ενώ για πρώτη φορά οι νέες τάσεις δεν είναι πιο ποιοτικές ή φιλελεύθερες. Τι αποδεικνύει η περίπτωση του δημοφιλούς καλλιτέχνη από τη Σιάτιστα, Ypo. 

Η εικόνα που βλέπουμε, δηλαδή μιας χαρωπής παρέας που κάνει μαζί εκδρομές και ο ένας στηρίζει τον άλλον στα δύσκολα, λένε ότι δεν είναι αυτό που νομίζουμε. Αλλά ας μην επανερχόμαστε στα ίδια ερωτήματα. Ας μην ψάξουμε να δούμε αν τελικά δικαιώνεται η θεωρία των δύο άκρων. Ας πούμε απλά ότι γεννήθηκε η θεωρία των δύο Παρασκευόπουλων. Ίσως όμως καταρριφθεί και αυτή η θεωρία. Ποτέ δεν ξέρεις πόσο θα σωφρονιστεί η Χ.Α και τι είδους σχέσεις θα αναπτύξει, υπόγειες ή εμφανείς με τον ΣΥΡΙΖΑ.