Γνώμες

Η Αθήνα  αποτελεί τη σκηνή όπου εκδηλώνονται δημόσια οι αντιφατικές όψεις της νεοελληνικής κοινωνίας. Δύο δημόσιες συγκεντρώσεις τις οποίες παρακολούθησα απετέλεσαν την αφορμή για τη συγγραφή του παρόντος στο οποίο σκοπεύω να εκθέσω τις σκέψεις που γεννήθηκαν στο μυαλό μου από αυτά τα δύο γεγονότα σε συνδυασμό με ευρύτερα ζητήματα που αιωρούνται  στη δημόσια σφαίρα.

Στην υπόθεση Novartis, η κυβέρνηση θέλει «το λαό» συνυπεύθυνο και συναυτουργό για να μην μπορεί κανείς να τη δικάσει, είτε μεταφορικά είτε κυριολεκτικά. Το λαό που η αντισυστημική, αντιμνημονιακή Αριστερά τον δίψασε σαν σκύλο τάζοντάς του αίμα και θεωρεί ότι ήρθε η ώρα να του σβήσει τη δίψα του.

Κυκλοφορεί, ακόμα μια φορά, ότι με τον ανασχηματισμό μια κυβερνητική θέση ανήκει στον Φώτη Κουβέλη. Αν είναι ο Κουβέλης μέσα, έγραψα το κείμενο που ακολουθεί. Αν δεν είναι μέσα, το έγραψα τζάμπα.

Προσδιορίζοντας την έννοια της «πειθούς» στη Ρητορική του, ο Αριστοτέλης ανάμεσα στα άλλα υποστήριξε πως ο ρητορικός λόγος δεν εξετάζει τι πρόκειται να φανεί πιστευτό σε ένα ορισμένο άτομο, αλλά τι μπορεί να γίνει πιστευτό σε άτομα που βρίσκονται σε μια ορισμένη κατάσταση. Η νοηματική αυτή διατύπωση της «πειθούς» θέτει αμέσως το ζήτημα της ενσυνείδητης ευθύνης του ρήτορα αλλά και της σημαντικότητας της δεδομένης στιγμής. Τα αποτελέσματα των δύο τελευταίων εθνικών εκλογών και η συντριπτική υπεροχή του «Όχι» στο δημοψήφισμα του Ιουλίου αποτύπωσαν με τον πιο εύγλωττο τρόπο το βαθμό της ρητορικής υπευθυνότητας των σημερινών κυβερνώντων αλλά και την ευάλωτη «ορισμένη κατάσταση» της ελληνικής κοινωνίας.

Ένας  τιμητικός τόμος αφιερωμένος σε αυτόν, στο έργο του (ως καθηγητή αλλά και  ως πολιτικού διαπραγματευτή) και στην ευρωπαϊκή διάστασή του, με την ειδική φροντίδα πλήθους συναδέλφων του, επιδόθηκε στον καθηγητή Παναγιώτη Ιωακειμίδη στις 14 Φεβρουαρίου από τον πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ήταν μια μικρή αναγνώριση στη διάδοση της ευρωπαϊκής ιδέας αλλά και στην εκπαιδευτική προσφορά του ενός σπουδαίου δασκάλου. Μια προσωπικότητας ευγενικά μαχητικής, που δεν έκανε ποτέ πίσω ούτε βήμα από τις ιδέες του.

Οι ΗΠΑ, όπως είχαν προειδοποιήσει τα τέλη του καλοκαιριού της περασμένης χρονιάς, δημοσιοποίησαν την «Έκθεση Κρεμλίνο» με τα ονόματα των κυβερνητικών στελεχών, των διοικητών μεγάλων κρατικών οργανισμών αλλά και των ολιγαρχών, οι οποίοι κατά τους συντάκτες ανήκουν στο στενό περιβάλλον του Ρώσου προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν και οι οποίοι έχουν οικονομικές δραστηριότητες εντός και εκτός της Ρωσίας. 

Πολιτική δεν παράγουν τα μικρά, ιδεολογικώς καθαρόαιμα κόμματα, αλλά τα μεγάλα πολυσυλλεκτικά κόμματα. Μια πρώτη προσέγγιση της θέσης του Κυριάκου Μητσοτάκη, στη συγκυρία, για την εξέλιξη στο Μακεδονικό.

Παλαιά, υπήρξε ένα γκραφίτι του Πέτρου Κωστόπουλου. Τις προάλλες, ένα άλλο γκραφίτι εμφανίστηκε σε τοίχο του Μεταξουργείου, με το πρόσωπο του Τζίμη Πανούση, του λαοφιλούς καλλιτέχνη που είχε μόλις πεθάνει. Το πρόσωπο του Πανούση σχηματιζόταν από τον χάρτη της Ελλάδας. Η λεζάντα έγραφε “We’ ll never find her with Eyrope (sic), Jim” - “Δεν θα τη βρούμε ποτέ με την Ευρώπη, Τζιμ”.

Ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε όχι μόνο να ταυτίσει την κουλτούρα αυτή με την έννοια του προοδευτισμού και της Αριστεράς, αλλά και να προσθέσει στην κουλτούρα αυτή τις επιθέσεις στη Δικαιοσύνη, τους τραμπουκισμούς εναντίον δημοσιογράφων και ΜΜΕ, τους τσαμπουκάδες εντός και εκτός Βουλής, τους νέους μιντιάρχες που ξεδιάντροπα δηλώνουν την πίστη τους στο κόμμα, τους εντεταλμένους δημοσιογράφους που δουλεύουν για το κόμμα κ.ο.κ. Καμιά πρόοδος λοιπόν, ίσα ίσα μια βαθιά συντήρηση και μια νεκρική ακινησία που ώρες ώρες μοιάζει με τα χρόνια που η Ελλάδα ήταν στο γύψο.

Ήταν όλοι εκεί. Προγονόπληκτοι, ρασοφόροι, μιλιταριστές, τέως αγανακτισμένοι, υπερδεξιοί του ΝΑΙ, εθνορομαντικοί του ΟΧΙ, μονίμως θυματοποιημένοι, φανερά θυμωμένοι. Έτοιμοι για άλλη μία φορά να δώσουν χαμένες μάχες. Πήραν στα χέρια τους σημαιάκια παρέλασης, φόρεσαν φθαρμένες παραλλαγές και χειροκρότησαν κάτι απίθανους αντικοινοβουλευτικούς τύπους. Θορυβώδες πλήθος μα ευτυχώς κόσμιο. Κοινωνία παραζαλισμένη και κόσμος τραυματισμένος βρίσκει στο Μακεδονικό το απαραίτητο αποκούμπι μίας αρχέγονης περηφάνιας.

Με το παρακάτω κείμενό του, ο Απόστολος Δοξιάδης απαντά σε σημερινά δημοσιεύματα του Τύπου (και ιδίως της εφημερίδας Πρώτο Θέμα), που υιοθετούν κατασκευασμένες και ολοσχερώς ψευδείς πληροφορίες σχετικές με δήθεν καταδίωξη από πράκτορες του τούρκου πιλότου που τις προάλλες συνελήφθη και κρατείται παρανόμως.

«Ο βιασμός είναι έγκλημα. Όμως το επίμονο ή αδέξιο φλερτ δεν είναι αδίκημα». Με αυτά τα λόγια  αρχίζει το κείμενο στη Monde της ηθοποιού Κατρίν Ντενέβ και μερικών ακόμα δεκάδων γυναικών, που πυροδοτεί μια μεγάλη συζήτηση. Ποια ζητήματα τίθενται στο άρθρο και πώς θα μπορούσαν να απαντηθούν; {ΤBJ]