Σύνδεση συνδρομητών

Ιστορία

2 Μαρτίου 1959, Λευκωσία. Ο Μακάριος επιστρέφει στην ανεξάρτητη Κύπρο την επομένη της συνομολόγησης των Συμφωνιών Ζυρίχης και Λονδίνου. Τον επόμενο Δεκέμβριο θα γίνονταν οι πρώτες εκλογές. Ωστόσο, η ανεξαρτησία αντιμετωπίστηκε εξαρχής ως σταθμός για συνέχιση του αγώνα για την Ένωση με ειρηνικά μέσα. Και έτσι άρχισε να βαθαίνει η εθνοτική διαφορά στην Κύπρο, που υπήρξε η πηγή της κακοδαιμονίας του νησιού τα επόμενα χρόνια.

Μάριος Θρασυβούλου, Μακάριος 1948-1959. Η πολιτική ηγεμονία και η εξέλιξη προς τον αυταρχισμό, Παπαζήση, Αθήνα 2023, 358 σελ.

Ο αρχιεπίσκοπος Μακάριος ήταν αδιαμφισβήτητος θρησκευτικός και πολιτικός ηγέτης της Κύπρου. Ωστόσο, ο «απολυταρχικός χαρακτήρας» του, ο «συγκεντρωτισμός» του, οι «φιλοδοξίες που θύμιζαν ανάλογες φιλοδοξίες μεσαιωνικών αρχόντων» συνέβαλαν στην εξέλιξή του προς τον αυταρχισμό. Ο ιστορικός Μάριος Θρασυβούλου προσεγγίζει απομυθοποιητικά τον άνθρωπο και τα πρώιμα χρόνια του στην εξουσία. [TBJ]

04 Ιουλίου 2023
Ο βασιλιάς Γεώργιος Β΄ της Ελλάδας (στο κέντρο) κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στις ελληνικές μονάδες της RAF στην Αίγυπτο. Ο βασιλιάς και οι εξόριστες κυβερνήσεις της Μέσης Ανατολής προσπάθησαν να συμμετάσχουν στη μελλοντική διαμόρφωση ενός μεταπολεμικού status quo στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο.   

Μανόλης Κούμας, Δεκαετία πολέμων. Διλήμματα της ελληνικής διπλωματίας 1940-1949, Παπαδόπουλος, Αθήνα 2022, 392 σελ.

Ποια ήταν τα ζητήματα που απασχολούσαν την εξωτερική πολιτική της Ελλάδας τα χρόνια της δικτατορίας Μεταξά και, κατόπιν, την ταραγμένη δεκαετία του 1940, τη δεκαετία ενός πολέμου και ενός εμφυλίου πολέμου. Ποιοι ήταν οι προσανατολισμοί της χώρας και τι άλλαξαν τα γεγονότα; [ΤΒJ]

30 Ιουνίου 2023
Ο Σπύρος Ασδραχάς (αριστερά) και ο Φίλιππος Ηλιού.

Δημήτρης Δ. Αρβανιτάκης, Σπύρος Ι. Ασδραχάς 1933-2017. Εργογραφία και δοκιμή βιογραφίας, Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας / Θεμέλιο, Αθήνα 2021, 430 σελ.

«Ρεάλια», «μέθοδος», «στοχασμός», «ευαισθησία», «κατανόηση»: έννοιες βασικές στο διανοητικό σύμπαν που μας κληροδότησε ο Ασδραχάς, καθεμιά από τις οποίες εμβάπτισε σε βαθύτερες παραδοχές και στις οποίες προσέδωσε νέες αναλυτικές δυναμικές. Ο Δημήτρης Αρβανιτάκης προσεγγίζει τις λέξεις και τις έννοιες που επεξεργάστηκε για να δείξει το βάθος του αποτυπώματός του με το οποίο εμπλούτισε το ιστοριολογικό μας απόθεμα.

10 Ιουνίου 2023
1941, Παρίσι. Το κτίριο της Όπερας, διακοσμημένο με σβάστικες λίγο πριν την έναρξη Φεστιβάλ Γερμανικής Μουσικής. Οι δυνάμεις κατοχής χρησιμοποιούσαν τους δημόσιους χώρους ως σύμβολα της στρατιωτικής παρουσίας τους στη γαλλική πρωτεύουσα.

Ιάσονας Χανδρινός, Πόλεις σε πόλεμο 1939-1945. Ευρωπαϊκά αστικά κέντρα υπό γερμανική κατοχή, πρόλογος: Hagen Fleischer, O μωβ σκίουρος, Αθήνα 2018, 567 σελ.

Ο ιστορικός Ιάσονας Χανδρινός «ξεναγεί» τους αναγνώστες του στις πόλεις της Ευρώπης στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής: ένα «άβολο» οδοιπορικό στη μνήμη και την ιστορία όταν επικράτησε η «Αυτοκρατορία του Κακού» κι ένα βιβλίο που ξεχωρίζει στη σχετική βιβλιογραφία. Τεύχος 141

10 Ιουνίου 2023
Το ιππικό έχει δώσει το σήμα και το πλήθος ξεχύνεται για να κατακτήσει τα νέα εδάφη της Δύσης. Μια από τις σκηνές της ταινίας του Τζον Φορντ, 3 Bad Men.

3 Bad Men. Ασπρόμαυρη βουβή ταινία γουέστερν του 1926, σε σκηνοθεσία John Ford. Σενάριο: Herman Whitaker (στηριγμένο στο μυθιστόρημά του Over the Border), John Stone, Malcolm Stuart Boylan, Ralph Spence. Παίζουν: George O'Brien, Olive Borden, Tom Santschi, J. Farrell MacDonald. Διεύθυνση φωτογραφίας: George Schneiderman. Παραγωγή: John Ford, διανομή: Fox Film Corporation. Διάρκεια: 92΄

Συμπληρώνονται φέτος πενήντα χρόνια από το θάνατο του μεγάλου σκηνοθέτη Τζον Φορντ, που υπηρέτησε τον βωβό και τον ομιλούντα κινηματογράφο. Ο Φορντ, βραβευμένος με τέσσερα Όσκαρ σκηνοθεσίας, γύρισε πάνω από 140 ταινίες. Ειδικά στα γουέστερν, ένα από τα ιδιαίτερα στοιχεία του ύφους του είναι οι κινηματογραφικές λήψεις που εστιάζουν στη «φυσική» σχέση των ηθοποιών με τα άγρια τοπία, σε πραγματικές τοποθεσίες. Μια σύγχρονη ανάγνωση της βουβής ταινίας γουέστερν 3 Bad Men του Τζον Φορντ, μιας ταινίας που αναπαριστά την εποχή του Πυρετού του Χρυσού και, ενώ δεν απομακρύνεται από τον ρεαλισμό, ταυτόχρονα θεμελιώνει το μύθο της Άγριας Δύσης, ταυτόσημο με τη μυθολογία των πρώτων δεκαετιών του Χόλιγουντ.

27 Μαϊος 2023
1963, Αθήνα. Ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης (αριστερά), ο ποιητής Γιάννης Ρίτσος, ο σολίστας του μπουζουκιού Λάκης Καρνέζης και, δεξιά, ο Μίκης Θεοδωράκης, στην πρώτη παρουσίαση της Ρωμιοσύνης, στο θέατρο Κεντρικόν.

Γιώργος Πολ. Παπαδάκης, Γρηγόρης Μπιθικώτσης. Ο τραγουδιστής των Ελλήνων, Δρόμων, Αθήνα 2022, 776 σελ.

Μια περιήγηση στη ζωή του Γρηγόρη Μπιθικώτση από έναν αφοσιωμένο φίλο του, ο οποίος έχει συγκεντρώσει το σύνολο της δισκογραφίας του και πλήθος δημοσιευμάτων σε εφημερίδες και περιοδικά. Το ξεκίνημα, η σχέση του με τον Βαμβακάρη, η διασταύρωσή του με τον Χατζιδάκι και τον Θεοδωράκη, η μελοποιημένη ποίηση που τραγούδησε… Ένας λαϊκός βάρδος που σημάδεψε μια αξέχαστη ιστορική περίοδο. Τεύχος 141

24 Μαϊος 2023
 O Αλέξανδρος Παναγούλης στη δίκη για την αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα Γεωργίου Παπαδοπούλου. Υπέστη βασανιστήρια χωρίς να αποκαλύψει συνεργούς και καταδικάστηκε σε θάνατο, χωρίς ωστόσο το καθεστώς να τον στείλει στο απόσπασμα, κυρίως λόγω της παγκόσμιας αρνητικής δημοσιότητας που θα είχε μια τέτοια επιλογή.

Πολυμέρης Βόγλης, Δυναμική Αντίσταση. Υποκειμενικότητα, πολιτική βία και αντιδικτατορικός αγώνας 1967-1974, Αλεξάνδρεια, Aθήνα 2022,  

 Κι όμως. Στη διάρκεια της χούντας αναπτύχθηκε ενεργός δυναμική αντίσταση, με μικρές πλην θεαματικές ενέργειες, που έκαναν αίσθηση: κυρίως βομβιστικές επιθέσεις κατά υποδομών, στις οποίες υπήρχε ιδιαίτερη φροντίδα να μην υπάρξουν ανθρώπινες απώλειες. Συμμέτοχοι σε αυτή τη δραστηριότητα δεν ήταν μόνο αριστεροί αλλά και κεντρώοι. Μεταπολιτευτικά, πάντως, η έκρηξη και η διάρκεια της τρομοκρατίας ανάγκασε πολλούς από τους αγωνιστές εκείνης της περιόδου να συνεχίσουν να κρύβουν αυτή τη δραστηριότητά τους… Τεύχος 140

22 Μαϊος 2023
Ο Σάντορ Φερέντσι (αριστερά) με τον Ζίγκμουντ Φρόυντ, στο εξοχικό του πρώτου, στο Σκορμπάτο της Ουγγαρίας.

Γιώργος Σταθόπουλος, Σάντορ Φερέντσι. Άτακτο παιδί, εφευρέτης ενήλικος. Θεωρητική συνεισφορά, τεχνικοί πειραματισμοί και ιστορική λήθη, Άγρα, Αθήνα 2022, 328 σελ.

Ο Σάντορ Φερέντσι (1873-1933) ήταν ούγγρος ψυχαναλυτής με μεγάλη κλινική εμπειρία κι από τους πρώτους που μίλησαν για τη σημασία του πρώιμου τραύματος. Καθοριστική ήταν η σχέση του με τον Φρόυντ, με τον οποίο για πολλά χρόνια αντάλλασσαν απόψεις για την αναλυτική εργασία, αν και στο τέλος της ζωής του οι σχέσεις τους διαταράχθηκαν από υπόγειες συγκρούσεις. Η σχέση αυτή βρίσκεται στο επίκεντρο του βιβλίου για τον Φερέντσι, που έγραψε ο Γιώργος Σταθόπουλος. [Tεύχος 139]

03 Μαϊος 2023
Ο Μιχαήλ Ψελλός (αριστερά) με τον μαθητή του, αυτοκράτορα Μιχαήλ Ζ' Δούκα Παραπινάκη, έργο αγνώστου.

Δημήτρης Κράλλης, Βίος  και πολιτεία ενός βυζαντινού μανδαρίνουΤο Βυζάντιο  ιδωμένο αλλιώς, μετάφραση: Νίκος Στρατηγάκης  -  Δημήτρης Κράλλης, Αλεξάνδρεια, Αθήνα 2021, 296 σελ.

 Μια σημαντική μελέτη για τους γραφιάδες και τους οφικιάλιους του Βυζαντίου και για το ρόλο που έπαιξαν οι αξιωματούχοι ευρύτατης μόρφωσης στα πολιτικά τεκταινόμενα της Αυτοκρατορίας. Ήταν η εποχή που όσοι κρατούσαν την πένα είχαν ιδιαίτερη αξία στην κοινωνία του Βυζαντίου. Αλλά η εξέλιξη της Αυτοκρατορίας, μεταξύ άλλων, χρειάστηκε χειριστές και του ξίφους…

30 Απριλίου 2023
H στέψη από τον πατριάρχη του αυτοκράτορα Κωνσταντινουπόλεως, Κωνσταντίνου Θ΄ του Μονομάχου και της συζύγου του, Ζωής των Μακεδόνων, στις 11 Ιουνίου 1042. Οι εστεμμένοι περιστοιχίζονται από ιερείς (δεξιά) και στελέχη της Αυλής, τους  γραφειοκράτες της. Μικρογραφία από τη σελ. 453 του χειρογράφου της Συνόψεως Ιστοριών του Ιωάννου Σκυλίτζη.   

Δημήτρης Κράλλης, Βίος  και πολιτεία ενός βυζαντινού μανδαρίνουΤο Βυζάντιο  ιδωμένο αλλιώς, μετάφραση από τα αγγλικά: Νίκος Στρατηγάκης  -  Δημήτρης Κράλλης, Αλεξάνδρεια, Αθήνα 2021, 296 σελ.

Ο ενδέκατος αιώνας της αυτοκρατορίας βρήκε ισχυρή την τάξη των γραφειοκρατών, των αξιωματούχων που δραστηριοποιούνταν στην αυλή και επηρέαζαν την πολιτική κατάσταση. Οι υψηλόβαθμοι κρατικοί υπάλληλοι θέσπιζαν το ισχύον νομικό πλαίσιο, προωθούσαν την αυτοκρατορική ιδεολογία και ερμήνευαν την αρχαία ρωμαϊκή παράδοση έτσι ώστε να νοηματοδοτεί ουσιωδώς τη θέση του αυτοκράτορος αλλά και των υπηκόων-πολιτών στην καθημερινότητά τους. Όμως, στα τέλη του αιώνα η δύναμή τους έφθινε, ενώ ανέτελλε η δύναμη των στρατιωτικών. (Τεύχος 126)

30 Απριλίου 2023
Παραγωγοί μούστου, μεταφέρουν τον προς οινοποίηση χυμό με ασκιά από το πατητήρι στα βαγένια. Μια εικόνα που απαράλλαχτη επαναλαμβανόταν κάθε χρόνο, όλον τον 19ο αιώνα και τον 20ό, σχεδόν ώς τη δεκαετία του 1960. Φωτογραφία από το βιβλίο του Τάσου Γ. Σωτηρακόπουλου, Εδωδιμοπώλες – Βιοτέχνες και Έμποροι Τροφίμων της Τριπολιτσάς ενός και πλέον αιώνα, Τρίπολη 2009.

Κώστας Σπυρόπουλος, Οι πρωτοπόροι του μοσχοφίλερου. Κείμενα - ντοκουμέντα οινοποιών από το 1859 έως το 1934. Τεγέα - Τρίπολη - Μαντίνεια, Ιωλκός, Αθήνα 2022, 96 σελ.

Από τις μικρές, ατομικές ιστορίες συχνά κατανοούμε τα μεγάλα ζητήματα καλύτερα από ό,τι μέσα από συνθετικές αφηγήσεις. Η άγνωστη υπόθεση των πρωτοπόρων του μοσχοφίλερου που μας αποκαλύπτει το βιβλίο του Κώστα Σπυρόπουλου ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Πρόκειται για την πρώιμη προσπάθεια τριών οικογενειών οινοποιών της Αρκαδίας να αναπτύξουν την παραγωγή καμπανίτη οίνου (σαμπάνιας), αλλά και γενικότερα την παραγωγή κρασιών υψηλής ποιότητας, από το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα και ώς το Μεσοπόλεμο. (τεύχος 140)

29 Απριλίου 2023
21 Ιουνίου 2000, Αθήνα. Ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, στη διάρκεια της «λαοσύναξης» που διεκδικούσε από την κυβέρνηση Σημίτη να μην ισχύσει η διαγραφή του θρησκεύματος από τις ταυτότητες, περιστοιχισμένος από άλλους ιεράρχες, σήκωσε αντίγραφο του λαβάρου της Αγίας Λαύρας, επιδιώκοντας να συμβολίσει ότι αγωνίζεται για την επιβίωση του έθνους, για «να μη μας κάνουν κιμά» οι Δυτικοί και η παγκοσμιοποίηση, όπως χαρακτηριστικά έλεγε. Η θέση αυτή του Χριστόδουλου είχε το ιδεολογικό βάθος ενός χρόνιου αντιδυτικισμού. Προσφάτως, την είχε υποστηρίξει ο Χρήστος Γιανναράς. «Ορίζοντας τη “Δύση” ως “πνευματική αποτυχία” ο Γιανναράς την αντιπαραθέτει προς την Ορθοδοξία, την οποία ταυτίζει με τον ελληνισμό», γράφει ο Δημήτρης Τζιόβας.

Δημήτρης Τζιόβας, Η Ελλάδα από τη χούντα στην κρίση. Η κουλτούρα της Μεταπολίτευσης, μετάφραση από τα αγγλικά: Ζωή Μπέλλα-Αρμάου, Γιάννης Στάμος, Gutenberg, Αθήνα 2022, 476 σελ.

Και τι δεν άλλαξε στην Ελλάδα από το 1974 ώς σήμερα. Η Ελλάδα έγινε εξωστρεφής, παρά τα σκαμπανεβάσματα απέκτησε δυτικόφρονα συνείδηση, η ετερότητα αντικατέστησε την κλειστή ταυτότητα. Έγινε αποδεκτή η διαφορετικότητα στις σεξουαλικές επιλογές, η ανοχή στον Άλλο είναι πια ευκολότερη, οι τέχνες έγιναν πιο οικουμενικές. Ωστόσο, η παρωχημένη ταυτότητα ελλοχεύει, στην ιστορία ή σε ζητήματα προσανατολισμού. Και κάποιες από τις αλλαγές δεν είναι προς το καλύτερο – όπως, π.χ., η εξέλιξη στο τοπίο των ΜΜΕ. Ένα βιβλίο για τη σύγχρονη Ελλάδα που μπορεί να τροφοδοτήσει πολλές συζητήσεις. [ΤΒJ]

25 Απριλίου 2023
Σελίδα 10 από 24