Παρεμβάσεις

Το τσάι που ήπιε ο Λιτβινένκο και άλλες ιστορίες με δηλητήρια και φόνους, Απόσπασμα από το άρθρο ΕΙΔΙΚΟΥ ΣΥΝΕΡΓΑΤΗ, που δημοσιεύεται στο τεύχος 128, το οποίο κυκλοφορεί με αφιέρωμα στην Ουκρανία. 

O γιατρός του Αλέξανδρου Υψηλάντη που πολέμησε την πανώλη στον Πόρο (τεύχος 126)

Ένα κείμενο για τους «χρόνους» των εικόνων της τέχνης, για τις συμβολοποιήσεις που ενσωματώνουν και οι επενέργειές τους στην εθνική μνήμη που πρωτογράφτηκε για μια πανεπιστημιακή εκδήλωση^[1] Η ζωγραφική ως μαρτυρία των επαναστατικών χρόνων αλλά και ως εξιδανικευτική προβολή της εθνικής ιδεολογίας. (τεύχος 119)

Το κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε και δημοσιεύτηκε μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Κριμαία, το 2014, και στόχος του ήταν να περιγράψει την ενεργειακή πολιτική της Ευρώπης που διαμορφωνόταν ερήμην των αντιδημοκρατικών πρακτικών του Πούτιν στο εσωτερικό της χώρας του. Ελάχιστες είναι οι διαφοροποιήσεις στους ενεργειακούς δείκτες σε σχέση με τη χαρτογράφησή τους στο κείμενο που ακολουθεί, το οποίο δημοσιεύτηκε στο τεύχος 44 του Books' Journal, Ιούνιος 2014.

Το πρώτο τεύχος του Books' Journal μετά τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του 2015 και το σχηματισμό κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ και με τον Πάνο Καμμένο κυβερνητικό εταίρο, το τχ. #52 (Φεβρουάριος 2015), κυκλοφόρησε με εξώφυλλο ένα στίχο του Καβάφη από το ποίημα «Σοφοί δε προσιόντων»: «Εις την οδόν έξω, ουδέν ακούουν οι λαοί». Ήταν ο τίτλος και η παραπομπή από το κομμάτι του Πέτρου Παπασαραντόπουλου, που επισήμαινε τα χαρακτηριστικά της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και κατέγραφε τους φόβους του γι' αυτήν, φόβοι που επιβεβαιώθηκαν όλοι. Ανάμεσα σε πολλές επισημάνσεις, ο Πέτρος Παπασαραντόπουλος μιλούσε και για την υπερπατριωτική Αριστερά, τη φιλορωσική συνιστώσα της τότε κυβέρνησης που ήταν εδραία, κυρίαρχη, και εκτός των άλλων εκπροσωπούνταν από τον κορυφαίο υπουργό Εξωτερικών, τον Νίκο Κοτζιά. Δημοσιεύουμε το απόσπασμα με τις επισημάνσεις του συνεργάτη μας, και στη συνέχεια ολόκληρο το κείμενό του, ενδεικτικό της περιπέτειας στην οποία έμπαινε η Ελλάδα - αλλά και της φιλορωσικής κατεύθυνσης που είναι κυρίαρχη στην ελληνική Αριστερά, όχι μόνο στο ΚΚΕ αλλά και στον ΣΥΡΙΖΑ. Το κείμενο βοηθάει να κατανοήσουμε τη σημερινή στάση του ΣΥΡΙΖΑ στην εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία αλλά και να αποτιμήσουμε τις ειδήσεις που ήδη κυκλοφορούν για την οργανωμένη απόπειρα διείσδυσης στα ελληνικά ΜΜΕ και στην ελληνική πολιτική και οικονομική ζωή της ρωσικής προπαγάνδας και των συμφερόντων που αυτή εξυπηρετεί.   

Το πρόσωπο που γνωρίζει ο Νίκος Κοτζιάς και συναντάται με τη Χρυσή Αυγή

Το κείμενο του Δημήτρη Π. Τριανταφυλλίδη που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στο τεύχος #52 του Books’ Journal (Φεβρουάριος 2015), το πρώτο τεύχος με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Αναφερόταν στην επίσκεψη στην Ελλάδα, σε ανύποπτο χρόνο, του Αλεξάντρ Ντούγκιν, και στη διάλεξη που έδωσε στο Πανεπιστήμιο Πειραιά, σε μάθημα του Νίκο Κοτζιά, ήδη υπουργού Εξωτερικών των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, η ιδεολογική και πολιτική σχέση του οποίου με τον Ντούγκιν, ιδεολογικό εκφραστή του Πούτιν, ακόμα παραμένει μυστηριώδης. Αναδημοσιεύουμε το κείμενο εκείνο, επειδή αυτές τις ημέρες θα ακούσουμε συχνά το όνομα αυτού του ανθρώπου (ιδεολογικά συγγενούς με τον περίφημο Μαλοφέγεφ που προσπαθούσε να φτιάξει τηλεόραση που να προβάλει τη ρωσική οπτική με τον Κώστα Βαξεβάνη), εκτός των άλλων θεωρητικού του ρωσικού αντιδυτικισμού και της υπονόμευσης του δημοκρατικού μοντέλου του δυτικού κόσμου.

Η κλιματική απειλή και η ενεργειακή κρίση προσφέρονται για ποικίλες πρωτοβουλίες. Πολλοί απορρίπτουν την πράσινη πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ), με το επιχείρημα ότι κινείται βιαστικά. Μερικοί σπεύδουν να προτείνουν επαναφορά της πυρηνικής ενέργειας. Κράτη παραγωγοί φυσικού αερίου επωφελούνται για να αυξήσουν την γεωπολιτική τους ισχύ. Όσοι έχουν επενδύσει στο φυσικό αέριο ζητούν να παραταθεί η μεταβατική περίοδος. Λαϊκιστές τρομοκρατούν τη μεσαία τάξη, με φόβητρο την ενεργειακή φτώχεια. Κάποιοι προσδοκούν υποθαλάσσιες εξορύξεις ορυκτών καυσίμων και αγωγούς. Ωστόσο, ο διεθνής χρηματοπιστωτικός τομέας, βλέποντας έναν νέο κόσμο ευκαιριών για πράσινους επενδυτές, κινητοποιεί τεράστια κεφάλαια, επιταχύνοντας αειφόρες δραστηριότητες. (τεύχος 126)

Η παράδοση όλων των νεκρών γενεών βαραίνει σαν βραχνάς στο μυαλό των ζωντανών. Και όταν ακόμα οι ζωντανοί φαίνονται σαν ν’ ασχολούνται ν’ ανατρέψουν τους εαυτούς τους και τα πράγματα και να δημιουργήσουν κάτι που έχει προϋπάρξει, σ’ αυτές ακριβώς τις εποχές της επαναστατικής κρίσης επικαλούνται φοβισμένοι τα πνεύματα του παρελθόντος στην υπηρεσία τους, δανείζονται τα ονόματά τους, τα μαχητικά συνθήματά τους, τις στολές τους, για να παραστήσουν με την αρχαιοπρεπή αυτή σεβάσμια μεταμφίεση και μ’ αυτή τη δανεισμένη γλώσσα, τη νέα σκηνή της παγκόσμιας ιστορίας. 

Καρλ Μαρξ, Η 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη

Θα υπάρχουν γιατροί το 2030; Ή θα αντικατασταθούν από τεχνητή νοημοσύνη; (τεύχος 125)

Τον 19ο αιώνα, οι Σουλιώτες επέλεξαν να ακολουθήσουν τους Έλληνες στον εοαναστατικό τους Αγώνα. Πώς συνδέθηκαν με την ελληνική επανάσταση, ποιοι ενεπλάκησαν, το τίμημα της εμπλοκής τους. Το δεύτερο μέρος της αφήγησης της ιστορίας των Σουλιωτών, από τη Βάσω Ψιμούλη, όπως δημοσιεύτηκε στο τεύχος 124 του Books' Journal (το πρώτο μέρος δημοσιεύτηκε εδώ: https://booksjournal.gr/paremvaseis/3508-souliotes-apo-anypotaktoi-oresivioi-maxites-tis-ellinikis-epanastasis-a-meros). 

Τα Books, τα Non-Book Books, τα Ephemera. Μια μέρα στο Barnes and Noble. ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΧΕΙΟ ΤΟΥ ΒOOKS' JOURNAL, τχ. 80, Σεπτέμβριος 2017 

Μια (αυτο)βιογραφία με ταινίες