Η Θεσσαλονίκη είναι μια όμορφη πόλη, πιο όμορφη τον Σεπτέμβρη που δεν έχει πιάσει ακόμα το διαπεραστικό κρύο και η περατζάδα στην παραλία αποπνέει έναν αποκαλόκαιρο ρομαντικό κοσμοπολιτισμό. Μια απόδραση στην συμπρωτεύουσα αυτή την εποχή είναι ό,τι πρέπει. Κάπως έτσι θα σκέφτονταν οι πολιτικοί όταν ανέβαιναν μπουλουκηδόν ολόκληρα υπουργικά συμβούλια για να τιμήσουν τη Διεθνή Έκθεση. Τι βόλτες στα μπουζούκια, τι τσιμπούσια στα τσιπουράδικα, τι καφεδάρες στην Αριστοτέλους. Γέμιζαν τις μπαταρίες τους για να ανασκουμπωθούν μετά στα Υπουργικά καθήκοντα. Αλλά επειδή χαρά που δεν μοιράζεται, είναι μισή χαρά, καθιερώθηκε μια κάπως αλλόκοτη πρακτική. Οι Πρωθυπουργοί πρέπει να εξαγγέλουν παροχές προς το λαό, μην τυχόν και χαρακτηρισθούν μοναχοφάηδες. Πιστός στην σοσιαλιστική παράδοση, ο Αλέξης Τσίπρας ανηφορίζει ξανά στη Σαλονίκη που αγαπά, σε μια φτηνή καρικατούρα-ρημέηκ της άλλοτε πλουσιοπάροχης επέλασης του στα Βόρεια.

Η πραγματική ιστορία ενός ζεύγους που προσπαθεί να αποφύγει την άδικη και σκληρή φορολογία ενός τερατώδους, δύσκαμπτου γραφειοκρατικού μηχανισμού. [ΤΒJ]

Πού πήγαν οι καλλιτέχνες που διαδήλωναν, προ ΣΥΡΙΖΑ, κατά των μνημονίων και υπέρ των θέσεων εργασίας όσων έβγαιναν στην ανεργία, ιδίως μάλιστα για τα θύματα του «μαύρου» την ΕΡΤ; Γιατί δεν τους συγκινεί εξίσου το «μαύρο» που εξαγγέλλεται για τα ιδιωτικά κανάλια; Τι έγινε τόση σωρευμένη αγανάκτηση, πώς εκτονώθηκε – μάλιστα σε συνθήκες σαφώς δυσκολότερες; [TBJ]

Στη μνήμη του ΡΖ

Από κοιτάσματα πετρελαίου μέχρι αεροπορικές εταιρείες, υπάρχει συναίνεση εδώ και δεκαετίες στον δυτικό κόσμο, ότι οι ιδιώτες τα διαχειρίζονται καλύτερα από το κράτος. Το ερώτημα όμως είναι, ποιοι ιδιώτες και με τι αντάλλαγμα; Ο καλύτερος τρόπος να αποδώσει το κράτος παραγωγικούς πόρους στον ιδιωτικό τομεά είναι, σχεδόν πάντα, μια δημοπρασία.[1] Όταν σχεδιαστεί σωστά, η δημοπρασία καταφέρνει να καλύψει όλους τους εύλογους στόχους της δημόσιας πολιτικής: είναι διαφανής, μεγιστοποιεί τα κρατικά έσοδα και διαλέγει τους σωστούς ιδιώτες (κατανέμει τους πόρους σε αυτούς που μπορούν να προσφέρουν τα περισσότερα με αυτούς).

Πλέον, στην Αριστερά χωρίζει η κακοήθεια από την κομψότητα. Η κυβέρνηση αφ' ενός φέρεται με τακτ ακόμα και στους εγκληματίες των Εξαρχείων, ωστόσο ταυτόχρονα λαμβάνει απόφαση ίδρυσης Γραφείου Πρωθυπουργού στην Θεσσαλονίκη. Διότι από το υστέρημα των φόρων μας, θα στηθεί άλλο ένα κρατικό γραφείο, με προσωπικό και λειτουργικά έξοδα. 

Η κυβέρνηση δεν ασκεί καμιά πολιτική. Κάνει απλώς επικοινωνιακή διαχείριση πολιτικολογίας. Η υπόθεση Γεωργίου, από την οποία ξεκίνησε το θέμα, είναι ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο στόρυ, γκροτέσκο για όλους – καφκικό για τον κ. Γεωργίου, ο οποίος είναι το θύμα. Αλλά η κυβέρνηση χρειάζεται έναν καλό και έναν κακό. Ο ένας χρειάζεται για τους δανειστές, ο άλλος για τον λαό - κι οι δυο μαζί επιτρέπουν στον πρωθυπουργό να κρύπτεται, κατά το πρότυπο που λάνσαρε με μεγάλη επιτυχία ο έτερος των μεγάλων κρατιστών, ο Κώστας Καραμανλής.

Η συγκέντρωση της 30ής Αυγούστου ισλαμικών κοινοτήτων της Αθήνας, οργανώσεων για τα δικαιώματα του ανθρώπου αλλά και του ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στην Αθήνα, μπροστά στη γαλλική πρεσβεία, με αίτημα να επιτραπεί η χρήση του μπουρκίνι στη Γαλλία, αποδεικνύει ότι και στην Ελλάδα έχει ανθίσει ένα κύμα ισλαμοαριστερισμού. Τα χαρακτηριστικά του έχει περιγράψει ιδανικά ο συγγραφέας του βιβλίου Οι Αριστερές της Γαλλίας, Ζακ Ζυλλιάρ, σχετικό άρθρο του οποίου αναπαράγουμε παρακάτω. [ΤΒJ]

Η δίωξη του επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ, το 2010, είναι αβάσιμη, κυρίως, επειδή οι αριθμοί που επικαλείται το δικαστήριο είναι ανακριβείς, λανθασμένοι και, πάντως, άκυροι, σύμφωνα με τα δεδομένα της οικονομικής επιστήμης. Ορισμένα από τα λανθασμένα δεδομένα καταχωρίζονται στη συνέχεια στο σημείωμα του ειδικού συνεργάτη μας. [TBJ]

Το κείμενο που διαβάζετε σκοπό έχει να αφιερωθεί στον πρωταγωνιστή των ημερών, τον υπουργό Νίκο Παππά. Διάλεξα όμως έναν τίτλο που να μην αναφέρεται ευθέως σε αυτόν για δύο λόγους που πιστεύω αμφότεροι θα τον ικανοποιήσουν και θα δικαιολογήσουν την επιλογή.

Η μουσουλμάνα δεν έχει πραγματικό δικαίωμα επιλογής, αφού τυχόν αποτίναξη του ενδύματος θα σημαίνει προδοσία απέναντι στη θρησκεία και, μοιραία, θα υποστεί τη χλεύη και την τιμωρία εντός της μουσουλμανικής κοινότητας. Το να ισχυρίζεται κανείς ότι το μπουρκίνι είναι μια απλή περιπέτεια στην ιστορία της ενδυματολογικής εξέλιξης είναι σαν να υποστηρίζει ότι ο χαλκάς στους δούλους μπορεί να εκληφθεί με λίγη καλλιτεχνική φαντασία σαν ένα ωραίο μεταμοντέρνο κόσμημα. Τι να κάνουμε λοιπόν;

Μπήκαμε σε δύσκολη φάση. Πολλά πράγματα αλλάζουν γύρω μας. Aλλά εμείς, δεν μπορώ να καταλάβω, αν το έχουμε κατανοήσει και αν μας αφήνει παγερά αδιάφορους.

Στην υπερρεαλιστικής έκφρασης ταινία αναφοράς του σκηνοθέτη Λουίς Μπουνιουέλ, που είχε γυρίσει σε συνεργασία με τον ζωγράφο Σαλβαδόρ Νταλί, Ο ανδαλουσιανός σκύλος, σε μία ακολουθία συνειδητού και ασυνείδητου, λογικής και έκλειψής της, συμβατικού και ανεξήγητου, ένα χέρι εμφανίζεται να περιτριγυρίζεται από μυρμήγκια και τον μυρμηγκοφάγο σιγά σιγά να το κατατρώγει. Το χέρι σαπίζει και σε πρώτη φάση πέφτει στο έδαφος. Ποιες αναλογίες μπορεί να βρει κανείς με τη σημερινή πολιτική κατάσταση της χώρας;