Γνώμες

Τα ΜΑΤ έχουν αποτύχει στην αποστολή τους όταν ρίξουν τα δακρυγόνα, ήταν μία συμβουλή στρατηγικής που διάβασα στο περιοδικό Time πριν από 20 χρόνια και θυμήθηκα χτες, όταν είδα τους συνταξιούχους να λούζονται δακρυγόνα, έξω από τον Εθνικό Κήπο. Μετά βέβαια ακολούθησε και η δήλωση του ΣΥΡΙΖΑ ότι καταδικάζει τη χρήση των δακρυγόνων, οπότε και θυμήθηκα τους Monty Python.

Αν δεν αλλάξει η Κεντροαριστερά δεν θα συνεγείρει πλήθη που θέλουν να εκφραστούν σε αυτόν τον ιδεολογικό χώρο. Τα προσωπικά καπρίτσια των εκφραστών της ανασυγκρότησης δημιουργούν πρόβλημα στο ευρύτερο πολιτικό σύστημα και όχι μόνο στα του οίκου τους. Απόντος δυναμικού εκφραστή της πολιτικής αυτής ιδεολογίας καταφέρνει ο ΣΥΡΙΖΑ να συγκρατεί αιχμάλωτους ψηφοφόρους ελλείψει εναλλακτικής δυνατότητας.

Ο εξισωτικός κοινοτισμός που εχθρεύεται την αριστεία, κατά τη διατύπωση του Αριστείδη Μπαλτά, έχει απέναντι μια μεταφυσική εναπόθεση του μέλλοντος στους αρίστους, από τη σημερινή αντιπολίτευση. Μήπως, ιδίως στις σημερινές συνθήκες, η επιδίωξη της αριστείας δεν αρκεί; Μήπως, δηλαδή, στις συζητήσεις για την παιδεία χρειάζεται να συμπεριλαμβάνεται και το μεγάλο τμήμα της κοινωνίας που δεν απαρτιζεται από αρίστους; [TBJ]

Και ενώ όλη η ελληνική κοινωνία περιμένει σύσσωμη την έκβαση στο σήριαλ των  αδειών, σήμερα το πρωί μετά από μόλις μιας ώρας συνεδρίαση, διακόπηκε η διάσκεψη στο Συμβούλιο Επικρατείας για άγνωστη ημερομηνία.

Ώσπου να διαβάσετε αυτό το άρθρο, ένας ακόμη έλληνας πολίτης θα έχει οδηγηθεί στην ανεργία*, ενώ περίπου 1,6 εκατομμύρια συμπολίτες μας ζουν σε ακραία φτώχεια**. Με αυτό το πρίσμα, της πραγματικής κοινωνικής κρίσης, θα ασχοληθούμε κι εμείς με τη σκόνη που πέφτει: τον Φώτη Κουβέλη.

Μας έδωσαν λίγες μέρες παράταση, όπως εδήλωσαν οι εργαζόμενοι του ΟΑΣΘ, ενώ ο αρμόδιος υπουργός υποσχέθηκε οριστική λύση στη σημερινή σύσκεψη. Δείτε ακόμα μια φορά μερικές από τις παραμέτρους του προβλήματος. Και μην ξεχνάτε ότι η λύση είναι μία και δεν έχει σχέση ούτε με τις αερολογίες των πολιτικών (κυβέρνησης και αντιπολίτευσης) ούτε με τις προσδοκίες των προνομιούχων του ΟΑΣΘ. [ΤΒj]

Ευρύτερες πολιτικές διαστάσεις έχει λάβει η συζήτηση για τις νέες διδακτικές κατευθύνσεις που έχουν δοθεί αναφορικά με τη διδασκαλία του μαθήματος των Θρησκευτικών από το Υπουργείο Παιδείας,  Έρευνας και Θρησκευμάτων με γνώμονα τις υποδείξεις του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής.

Αυτή η κυβέρνηση παρουσιάζει μια έλξη προς τα assets, δηλαδή προσελκύει ιδιαίτερα έντονους χαρακτήρες, τους δίνει μια υπουργική καρέκλα και έπειτα αυτοί αλωνίζουν ξεδιπλώνοντας το ταμπεραμέντο τους. Χαρακτηριστικό δείγμα ήταν ασφαλώς ο Βαρουφάκης που μας είχε μαγέψει με τη φαντεζί διαπραγματευτική του δεινότητα. Η κυβέρνηση με τον assetομαγνήτη  αναπλήρωσε την –ομολογουμένως δυσαναπλήρωτη– απουσία του με ένα νέο asset, asset εσωτερικού θα μπορούσαμε να πούμε, τον Νίκο Παππά.

Τελικά τι δίνουμε όταν μας τείνει το χέρι πρωθυπουργός χωρίς γραβάτα;

Στον 17ο χρόνο σοσιαλιστικής κυριαρχίας, η Βενεζουέλα αντανακλά όλες τις παθογένειες της τσαβικής κληρονομιάς αλλά και της μεταγενέστερης μαδουρικής διαχείρισης.

Ένα τραπεζικό σκάνδαλο εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας, το σκάνδαλο της Τράπεζας Αττικής. Εν συντομία, μία τράπεζα με κύριο μέτοχο το ταμείο των μηχανικών (ΤΣΜΕΔΕ), κατόρθωσε να επιβιώσει στις παρυφές του τραπεζικού συστήματος, υπό την εποπτεία της τρόικας και να αποτελέσει μία καταβόθρα χρημάτων. Υπολογίζεται ότι τα χρήματα που έχουν χαθεί είναι περίπου 1 δις ευρώ, προελεύσεως κυρίως από το ΤΣΜΕΔΕ, χωρίς φυσικά να υπολογίζουμε την έμμεση ζημία στην οικονομία. Επειδή συχνά μιλάμε για τέτοια ποσά, τα χρήματα αυτά αντιστοιχούν περίπου στη μείωση του ΕΝΦΙΑ στο μισό.

Τα μεταπτυχιακά προγράμματα συρρικνώνονται! Όχι επειδή δεν είναι καλής ακαδημαϊκής ποιότητας (δεν είναι όλα...). Ούτε επειδή δεν υπάρχει ζήτηση γι' αυτά από φοιτητές (υπάρχει...). Ούτε επειδή δεν ανταποκρίνονται σε πραγματικές ανάγκες ακαδημαϊκές ή της αγοράς εργασίας (δεν ανταποκρίνονται όλα...). Κλείνουν επειδή η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας, όπως λέει στην εισηγητική της έκθεση, θεωρεί ότι έχουν «εμπορευματοποιηθεί» και δεν εξασφαλίζουν το δικαίωμα της πρόσβασης των φοιτητών σε αυτά, εφόσον απαιτούν δίδακτρα που δεν μπορούν να καλύψουν όλοι όσοι επιθυμούν να τα παρακολουθήσουν.