Γνώμες

Η προστασία των δικαιωμάτων του πολίτη δεν είναι ζήτημα «κοινού περί δικαίου αισθήματος», όπως θα πουν οι σταλινικοί και οι φασίστες, αλλά του κράτους δικαίου.

Τις πρώτες δύο τρεις μέρες του πολέμου, άφωνοι σχεδόν παρακολουθούμε τη ρωσική επίθεση και δεν πιστεύουμε τα μάτια μας με την αντίδραση της Ουκρανίας, που ξεκινάει και σηματοδοτείται από το «Εδώ θα μείνω και θα σταθώ, δεν μπορώ να κάνω αλλιώς» του προέδρου Ζελένσκι. Ο γλυκομίλητος ηθοποιός, με αυτό το «στέκομαι εδώ», ήδη έχει κερδίσει τον φανταχτερό μάτσο της Ρωσίας.

Οι δριμείς αντιδράσεις διάφορων ομάδων, με αποκορύφωμα τις δηλώσεις εκπροσώπων του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών κατά τη διάρκεια θεατρικών παρατάσεων που ακολούθησαν την πρωτοβάθμια καταδίκη του Δημήτρη Λιγνάδη και την ανασταλτική απόφαση του δικαστηρίου που είχε αποτέλεσμα να αφεθεί αυτός ελεύθερος μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσής του από το Εφετείο, δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο για τα δικαστικά χρονικά της χώρας. Αρκετές φορές οι αποφάσεις των δικαστηρίων σε «πολύκροτες» υποθέσεις συνάντησαν τη σφοδρή κριτική μέρους της κοινωνίας, το οποίο, επικαλούμενο το «κοινό περί δικαίου αίσθημα», απαιτεί την «παραδειγματική τιμωρία» των κατηγορουμένων, την αναθεώρηση των επιβληθεισών ποινών επί το αυστηρότερο ή –όπως στην περίπτωση Λιγνάδη– την άρνηση απολαβής ευνοϊκών διατάξεων του νόμου.

Η κριτική σε κάθε έργο που παράγουν η λογική, η εργασία, ο μόχθος των ανθρώπων είναι αναπόφευκτη – στο έργο τέχνης, στο επιστημονικό σύγγραμμα, και βέβαια σε κάθε δικαστική απόφαση. Δεν έχουν όλες οι κριτικές την ίδια ισχύ: για παράδειγμα, μια αφοριστική κρίση ή μια θετική ή αρνητική προσέγγιση οποιασδήποτε υπόθεσης με βάση το κοινό περί δικαίου αίσθημα δεν έχει καμία άλλη αξία εκτός της άθροισής της σε κάποια ομάδα πίεσης με συγκεκριμένο στόχο. Η κριτική που έχει νόημα είναι είτε η εξειδικευμένη νομική ανάγνωση της υπόθεσης είτε αυτή που χρησιμοποιεί στοιχεία και εκτιμήσεις από πρόσωπα που έχουν εμπλακεί στην υπόθεση και, άρα, η γνώμη τους πιθανόν να φωτίζει όψεις της.

– Αααχχχ, αν ήταν ακόμα η ΠΦΑ (Πρώτη Φορά Αριστερά) στα πράγματα, μετά την συντριβή του ουκρανικού αεροπλάνου θα είχε ξεχυθεί ο σφος Καρτερός στα λιβάδια και θα μάζευε ραδίκια για να μας δείξει ότι η άσπρη σκόνη είναι ακίνδυνη...

– Μην λές βλακείες, αν ήταν ακόμα η ΠΦΑ στα πράγματα κατ' αρχήν δεν θα είχε πέσει το ουκρανικό αεροπλάνο!

– Γιατί;

– Γιατί δεν θα υπήρχε Ουκρανία...

The lady doth protest too much, methinks. *

Εγγράφομαι και εγώ στην, κατά τινας, «μικρή μειοψηφία» των πολιτών που, εκφραζόμενοι στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης αγανακτούν περισσότερο με την δραστηριότητα του σωματείου των ηθοποιών από ό,τι με το κακούργημα της παιδεραστίας.

Στις 18 Ιουλίου 2002, ο τότε αρχηγός της Ελληνικής Αστυνομίας, αντιστράτηγος Φώτης Νασιάκος ανακοινώνει την εξάρθρωση της τρομοκρατικής οργάνωσης 17 Νοέμβρη και τη σύλληψη των μελών της. Ήταν το τέλος μιας σειράς γεγονότων που ακολούθησαν την έκρηξη βόμβας στα χέρια του Σάββα Ξηρού, μετά την αποτυχημένη προσπάθειά του να την τοποθετήσει σε σημείο του Οργανισμού Λιμένος Πειραιώς (ΟΛΠ). Τον Σεπτέμβριο παραδόθηκε και ο Δημήτρης Κουφοντίνας, η σύλληψη του οποίου εκκρεμούσε. Ωστόσο, η ελληνική πολιτεία δεν έδωσε με την ίδια αποτελεσματικότητα τον ιδεολογικό αγώνα, με αποτέλεσμα η 17 Νοέμβρη να εξακολουθεί να έχει συμπαθούντες και, κυρίως, να έχει ακόμα επίδοξους μιμητές.

[Μέρες ολόκληρες το κοίταζε, μέρες ολόκληρες το' βλεπε με καμάρι.

Και δεν χαμπάριαζε, καθόλου δεν χαμπά - ρια - ζέ.]

Καθηγητής πανεπιστημίου, με το κατοχυρωμένο εμπορικό σήμα (μπράντα) της Αριστεράς στο μέτωπο, προσπαθεί να μιλήσει πολιτικά, τηρώντας τις Συριζαίες προδιαγραφές και οδηγίες*. Έτσι, ταύτισε την υπουργό Παιδείας με ό,τι πιο απωθητικό κυκλοφορεί σε μια κοινή γνώμη που συνοπτικά καταδικάζει,δίχως δίκες και περιττές διαδικασίες.

Εποχή κακή. Με εγγαστρίμυθους που κρύβονται πίσω από τις στάμπες μαύρων τισέρτ, βατσιμάνηδες της εξουσίας με χυδαίο προπαγανδιστικό λόγο, όχλο που άγεται και φέρεται σε παλίρροια και άμπωτη, ανάλογα με το ποιος φωτίζει ποια πλευρά μιας δικαστικής απόφασης. Εξοργίζεσαι. Και θέλεις να το εκφράσεις, πιο αιχμηρά απ΄ ό,τι συνήθως. Εγώ τουλάχιστον. Όταν άκουσα λοιπόν αυτά τα εμετικά που εκφώνησε ένας από εκείνους που αυτοαποκαλούνται «ακαδημαϊκοί» όταν θέλουν να νιώσουν πως ψηλώνουν, ο νους μου πήγε στον πρωθιερέα της προπαγάνδας, τον Γιόζεφ Γκαίμπελς, υπουργό Προπαγάνδας του Χίτλερ, πρόσωπο και φωνή του Γ’ Ράιχ. Ανάρτησα λοιπόν ένα πορτρέτο του στο Facebook, μπροστά από ένα εντυπωσιακό μικρόφωνο με μία κορόνα που έγραφε «Ώρα Ραδιοφώνου». Σκόπευα να βάλω και μία λεζάντα «Χωρίς Λόγια», αλλά δεν πρόλαβα: Ο αλγόριθμος αναγνώρισης προσώπων του fb, που εκπαιδεύεται στο υπόβαθρο χρόνια τώρα, με ενημέρωσε ότι παραβιάζω τους Όρους της Κοινότητας και ότι μόνον εγώ μπορούσα πλέον να δω την ανάρτηση.

Θέλω να σε βρίσω, σημαίνει πως θέλω να σου πετάξω τον μουτζούρη, να σε ταυτίσω με το πιστοποιημένο τέρας. Τώρα, μου είπαν από το κόμμα πως το παράκανα. Εντάξει λοιπόν, έστω να της πω, με μισό στόμα, μια συγγνώμη, που την ταύτισα με το τέρας. Το τέρας όμως είναι τέρας, με όποια μορφή και να εμφανιστεί και εμένα αυτή είναι η δουλειά μου, αυτή είναι η δουλειά μας στο κόμμα, σωτήρες από τα τέρατα, τι τεκμήριο αθωότητας τώρα - είπαμε μια συγγνώμη να ζητήσω, όχι να μείνω και άνεργος.

Υποθέτω, Πρόεδρε, σεβαστέ Κύριε Πρωθυπουργέ, πως έχετε σημαντικότερα ζητήματα από το να διαβάσετε τα δικά μου σχόλια, ακόμη και από το να ασχοληθείτε με ένα ζήτημα δημόσιας υγείας που χρονίζει — πάνε τριάντα μήνες πια. Αλλά θα ήμουν υπόχρεος αν δαπανούσατε δέκα λεπτά. Για να αναρωτηθείτε, τριάντα μήνες μετά, ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΝΔΗΜΙΑ;