Γνώμες

Ενώ ο ρωσο-ουκρανικός πόλεμος αποτελεί μόνο ένα σύμπτωμα ευρύτερων καταστροφικών διεθνών τάσεων, η έκβασή του καθορίζει προς ποια κατεύθυνση θα εξελιχθεί ο κόσμος. Η αντίσταση της Ουκρανίας θα μπορούσε να συμβάλει στη διεθνή σταθεροποίηση, στον εκδημοκρατισμό και στην ανάσχεση του αυταρχισμού, καθώς και στη  θεσμική/τεχνολογική καινοτομία.

Πώς η ρωσική προπαγάνδα επιχειρεί να απαξιώσει τον σινο-ουκρανικό διάλογο για μια βιώσιμη ειρήνη στην Ουκρανία.

Φύλακες, γρηγορείτε! Ακόμα κι εσείς που κάνατε ό,τι μπορέσατε την περασμένη δεκαετία για να φαλκιδεύσετε και τη δημοκρατία και τη δυτική κατεύθυνση της χώρας, και την ηρεμία της και την πρόοδό της. Κι εσείς που μας παραμυθιάσατε εξαπατώντας όσους σας πίστεψαν και σας έδωσαν την εξουσία, προπάντων εκείνους. 

Τελικά, η αντιπολίτευση, μείζων και ελάσσων, έδωσε και χθες ένα ρεσιτάλ, αρνούμενη το ρόλο των δικαστηρίων. Αφορμή ήταν η απόφαση του Αρείου Πάγου για τις υποκλοπές, σύμφωνα με την οποία οι επισυνδέσεις ήταν νόμιμες και το Predator δεν είχε σχέση με τα κρατικές υπηρεσίες. Μετά την ανακοίνωση της απόφασης, η αντιπολίτευση έδειξε τη δυσαρέσκειά της, η οποία συνοδεύτηκε από αμφισβήτηση του κύρους του ανώτατου δικαστηρίου. Προφανώς, θα ήθελε λαϊκά δικαστήρια, όπως αυτό τον Αγανακτισμένων στο Σύνταγμα ή του Κώστα Καζάκου που δίκαζε τον Κλίντον, που να βγάζουν τις «σωστές αποφάσεις». Κι όμως. Το Books’ Journal, διά του δικηγόρου Kώστα Κούρκουλου, είχε αναλύσει εγκαίρως, από νομικής και πολιτικής απόψεως, το ζήτημα – και η τωρινή απόφαση του Αρείου Πάγου δικαιώνει εκείνη την ανάλυση, που δημοσιεύεται παρακάτω, μαζί με ένα μικρό ιστορικό της υπόθεσης.

Με την ευκαιρία του σάλου που δημιουργήθηκε από την υποτιθέμενη διακωμώδηση του Mυστικού Δείπνου κατά τη διάρκεια της τελετής έναρξης των Ολυμπιακών αγώνων, θέλω να διατυπώσω μερικές σκέψεις που αφορούν τη σχέση της χριστιανικής θρησκείας με την παρωδία, τη διακωμώδηση και, ναι, με το χλευασμό της.

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας το 2004 ήταν η πρώτη θερινή διοργάνωση μετά την επίθεση της Αλ-Κάιντα στις ΗΠΑ, στις 11 Σεπτεμβρίου 2001.  Επίσης, μετά την πολύνεκρη τρομοκρατική επίθεση στο μετρό της Μαδρίτης, στις 11 Μαρτίου 2004.

Ποιητική και πολιτική δικαιοσύνη

H Μεταπολίτευση ως état d’âme*

Άρθρο παρέμβασης των Julia Kazdobina, Jakob Hedenskog και Andreas Umland

Ο ρωσοουκρανικός πόλεμος ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 2014. Γιατί όμως οι δυτικές χώρες αναθεώρησαν σοβαρά την πολιτική τους για τα ρωσικά πράγματα οκτώ μόλις χρόνια αργότερα, μετά δηλαδή την έναρξη της πλήρους εισβολής;

Υπάρχουν ορισμένοι συμπολίτες μας οι οποίοι αναφερόμενοι σε κυβερνήσεις, σε πολιτικές και σε κόμματα χρησιμοποιούν τις φθαρμένες ετικέτες της «Δεξιάς» και της «Αριστεράς». Βάζουν στο ίδιο «αριστερό» καλάθι τον σοσιαλδημοκράτη Κιρ Στάρμερ και τον ριζοσπάστη λαϊκιστή Ζαν-Λυκ Μελανσόν· και στο «δεξί» καλάθι τον φιλελεύθερο Εμμανουέλ Μακρόν και τον δικτατορικό Βίκτορ Όρμπαν. Επιπλέον, θαρρούν ότι υπάρχουν διαβαθμίσεις «δεξιότητας» και «αριστερότητας». Διαθέτουν –νομίζουν– κάποιον μπούσουλα, κάποιον τρόπο προσμέτρησης και τοποθετούν με περίσσια άνεση κάποιο πρόσωπο ή κάποια πολιτική σε μια κλίμακα, ένα εννοιολογικό continuum «Αριστεράς» - «Δεξιάς».

Με το Δ΄ Ψήφισμα της  8ης Ιανουαρίου 1975, η  Ε΄ Αναθεωρητική Βουλή των Ελλήνων χαρακτήρισε το κίνημα  της 21ης Απριλίου 1967 πραξικόπημα. Οι τρεις πρωταίτιοι (Γεώργιος Παπαδόπουλος, Στυλιανός Παττακός και Νικόλαος Μακαρέζος) δικάστηκαν για εσχάτη προδοσία και  καταδικάστηκαν σε θάνατο ως στασιαστές. Η ποινή τους, στο φορτισμένο και επικίνδυνο κλίμα εκείνων των ημερών,  μετατράπηκε σε ισόβια κάθειρξη από την κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Αμέσως μετά, ο Καραμανλής είχε δηλώσει: «Και όταν λέμε ισόβια, εννοούμε ισόβια». Ο Παπαδόπουλος δεν αποφυλακίστηκε ποτέ, ενώ  οι άλλοι δυο αποφυλακίστηκαν στην όγδοη δεκαετία της ζωής τους, για «ανήκεστο βλάβη» της υγείας τους, αβλαβείς πλέον αν και όχι μεταμελημένοι.

Η εμπειρία των μετασοβιετικών δημοκρατιών από συμφωνίες σχετικές με την ασφάλεια που είχαν συνάψει με τη Μόσχα είναι τραυματική και εξηγεί γιατί οι ρωσο-ουκρανικές συνομιλίες του 2022 στην Κωσταντινούπολη είχαν ελάχιστες πιθανότητες επιτυχίας.