Γνώμες

Ας καλλιεργήσουμε τις (διάφορες) πνευματικές (σύμφωνα με τον παραπάνω ορισμό) εκδοχές του ιουδαιοχριστιανισμού, ο καθένας τη δική του και όλοι μαζί. Ο καθένας διανύοντας το δρόμο του, δίπλα στους άλλους, αγκαλιά με τους άλλους. Είναι ο μόνος τρόπος, που είναι ταυτόχρονα τόσοι πολλοί τρόποι. Πις, λοβ εντ γιούνιτι.

Όλα όσα χρειάζεται να ξέρουμε για τον κορωνοϊό Sars-CoV-2. Πώς προκλήθηκε, ποιους τρόπους είχε η ανθρωπότητα να τον αντιμετωπίσει, ποιοι επελέγησαν. Τι έπραξε η Ελλάδα. Ποια πολιτικά προβλήματα γέννησε η πανδημία και πώς επωφελήθηκαν απ’ αυτή αυταρχικοί ηγέτες. Ένα διαφορετικό Ημερολόγιο Πανδημίας. [ΤΒJ]

Αναμφίβολα, τα μέτρα για την αντιμετώπιση της πανδημίας του κορονοϊού έχουν επώδυνες συνέπειες για νοικοκυριά και επιχειρήσεις. Όμως, νομίζω ότι σημαντικότερες μπορεί να αποδειχθούν οι συνέπειες για την κουλτούρα μας – τις αξίες, ιδέες, εθισμούς και συμπεριφορές. Αν επέλθουν εδώ αλλαγές τότε, ναι, θα περάσει κι΄αυτό! Αυτό είναι και το μήνυμα της Προέδρου της Δημοκρατίας, που διαπιστώνει ότι τα περιοριστικά μέτρα έρχονται σε αντίθεση με την ιδιοσυγκρασία μας.

Πώς επιλέγουν να ενημερωθούν για την κρίση και το στοίχημα της επόμενης μέρας.

Τι δείχνουν τα αποτελέσματα της έρευνας του Εργαστηρίου Διεθνούς και Ειρηνευτικής Δημοσιογραφίας (IPJ Lab) του τμήματος Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Υπεύθυνοι Καθηγητές: Χρήστος Φραγκονικολόπουλος, Νίκος Παναγιώτου

Ερευνητές-Υποψήφιοι Διδάκτορες: Ηλίας Νικέζης, Ανθή Μπάλιου

Δημοσιογράφος-Ερευνήτρια Σπυριδούλα Μάρκου (ΜΑ)

Είδα πρόσφατα δύο σημαντικά έργα τέχνης. Το Ex Machina (σκην. Άλεξ Γκάρλαντ, 2014) και το 2001 - Η Oδύσσεια του διαστήματος (σκην. Στάνλεϋ Κιούμπρικ, 1968) Το πρώτο είναι παιδάκι του δεύτερου αλλά έχει μεταφέρει τον ίδιο προβληματισμό στο σήμερα. Ποιος είναι αυτός; Ο άνδρας συχνά το παίζει θεός στη θέση του θεού. Όταν το κάνει αυτό «γαμιέται το σύμπαν», για να χρησιμοποιήσω μια κατάλληλη και απολύτως ταιριαστή φράση για τη θεματική που συζητάμε. Κατά κάποιον τρόπο, αυτό λένε και τα δύο έργα. Όταν ο άνδρας το παίζει θεός γαμιέται το σύμπαν.

Όταν μία υπηρεσία υγείας λειτουργεί πέραν των συνήθων δυνατοτήτων της είναι υποχρεωμένη να κάνει διαλογή. Ωραία λέξη με τρομακτικό περιεχόμενο. Σημαίνει ότι είναι υποχρεωμένη ν’ αφήσει περιπτώσεις εκτός φροντίδας, που τις χαρακτηρίζει (ανεξάρτητα από την αυθαιρεσία που περιέχει η διαδικασία αυτή), «απελπισμένες», για να επικεντρωθεί σε εκείνες που είναι περισσότερο ελπιδοφόρες, ειδάλλως θα καταρρεύσει.

Με την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου της 2/3/2020, η κυβέρνηση αποφάσισε μονομερώς την αναστολή του καθεστώτος της διεθνούς προστασίας των προσφύγων (και τη συνακόλουθη επαναπροώθησή τους στις χώρες προέλευσης ή καταγωγής τους). Έπραξε σωστά; Όχι, διότι έτσι παραβιάζονται θεμελιώδεις κανόνες του διεθνούς δικαίου και διεθνείς συμβάσεις.

Eίδα το περίφημο video του Mikeius που τιτλοφορείται “Ο ευγενής άγριος και η βία της αναρχίας”. Δεν έχω παρακολουθήσει το σύνολο των συζητήσεων, αλλά η αίσθησή μου είναι ότι έχει προκύψει ένα έντονα heated debate.

Τα πολιτισμικά προβλήματα που ανακύπτουν από τη συνύπαρξη μεταναστευτικών πληθυσμών με ντόπιους, καθρεφτίζονται και στους προβληματισμούς της γαλλικής θρησκευτικής διανόησης. 

Μια παρέμβαση στη συζήτηση για την Ομόνοια. Με αφορμή τη νοσταλγία που υποκίνησε το νέο σιντριβάνι, το οποίο ανακαλεί μνήμες της μεταπολεμικής Ελλάδας. Γράφει ο Ανδρέας Πανταζόπουλος.

Η ταυτότητα ως συλλογικός εγωισμός και υποκειμενισμός οδηγεί, με τον έναν ή άλλον τρόπο, στην ακροδεξιά ταυτοτική γραμμή. Μια παρέμβαση του Νικόλα Σεβαστάκη.[1]

Είναι φεμινιστικό, πλήθη γυναικών να τραγουδούν ένα τραγούδι που θεωρεί δυνάμει βιαστές όλους τους άντρες; Είναι χιουμοριστικό το ίδιο τραγούδι, που χαρακτηρίζει βιαστές «το κράτος, τους μπάτσους, τους δικαστές, τους φασίστες»;