Γνώμες

Ένας έλληνας επιστήμονας στην Αμερική, που έχασε δικό του άνθρωπο στην πυρκαγιά του Ματιού το καλοκαίρι του 2018, περιγράφει τη δημιουργική εμπειρία του με το ελληνικό κράτος την εποχή της πανδημίας, που του επέτρεψε να πιστέψει ξανά στην Ελλάδα. Η προσπάθεια να την κάνουμε σύγχρονη και ανταγωνιστική δεν είναι χαμένη υπόθεση. [ΤΒJ]

Ο φεμινιστικός ακτιβισμός είναι σίγουρα απαραίτητος, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι κάποια που δεν συμμετέχει τακτικά, από ακαδημαϊκή ή άλλη θέση, στις σχετικές με το φύλο συζητήσεις δεν μπορεί να αποτελέσει διά του παραδείγματός της μια φεμινιστική φωνή στην πράξη· πιο σωστά, μια φεμινιστική ύπαρξη.

Υποθέτω πως οι αναγνώστες του Books' Journal έχουν υπόψη το άρθρο του Χρύσανθου Λαζαρίδη που υπογράφει ως «σύμβουλος του τέως πρωθυπουργού Α. Σαμαρά» («Καμία συνθηκολόγηση με κράτος-ταραξία», Καθημερινή, 3 Αυγούστου 2020). Στο κείμενο αυτό υπάρχουν α) μια ad hominem επίθεση εναντίον όσων προωθούν τον ελληνοτουρκικό διάλογο για το θέμα της χάραξης των ορίων των νέων θαλασσίων ζωνών και β) ένα κύριο επιχείρημα εναντίον της έναρξης του ελληνοτουρκικού διαλόγου «σήμερα». Μετά από ένα σύντομο σχόλιο επ' αυτών, θα προσπαθήσω να υποστηρίξω πως, αντιθέτως προς ό,τι πρεσβεύει ο Λαζαρίδης, σήμερα ―όπως και χθες και προχθές― επείγει όχι μόνο να γίνει αλλά και να ολοκληρωθεί ο ελληνοτουρκικός διάλογος.

Τι πραγματικά στοχεύει και τι πραγματικά πιστεύει ο διάσημος ράπερ Κάνιε Γουέστ που πιθανόν να είναι υποψήφιος για την αμερικανική προεδρία;

Υπάρχει μια γλυκιά [(ίσως να μην είναι γλυκιά, αλλά, παρεμπιπτόντως, καλό θα ήταν να επιλέγουμε τη γλυκιά και φιλάνθρωπη ειρωνεία στην επικοινωνία μας με τους ανθρώπους και όχι τη διαβρωτική/επιθετική/υπονομευτική που δυσκολεύει την έτσι κι αλλιώς δύσκολη ανθρώπινη επικοινωνία) (για να είμαι σίγουρος ότι δεν θα δημιουργηθούν παρεξηγήσεις, ναι, υπάρχουν και εκδοχές εξαιρετικά φιλάνθρωπου, πνευματικά ανοικτού και εντελώς αξιοσέβαστου Ισλάμ)] ειρωνεία σε ορισμένες αριστερές εξηγήσεις του ριζοσπαστικου/τρομοκρατικού/φασιστικού Ισλάμ (των ριζοσπαστικών/τρομοκρατικών/φασιστικών Ισλάμ, για να μην κατηγορηθώ για οριενταλίσμους).

Το φτερούγισμα της νυχτερίδας στην Κίνα όχι απλώς έστειλε καταιγίδες σε όλο τον πλανήτη αλλά πάτησε pause στην παγκοσμιοποίηση θυμίζοντάς μας ότι η ανοσία είναι ζωτικός δημόσιος χώρος. Πριν από λίγους μήνες δεν είχαμε ιδέα τι ερχόταν. Τώρα αγνοούμε πώς και πότε θα τελειώσει. Αναδημοσίευση από το Books' Journal, τχ. 108, Μάιος 2020.

Ο Λυκούργος Λιαρόπουλος δεν είναι πια ανάμεσά μας. Ομότιμος καθηγητής οικονομικών της υγείας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και εκπρόσωπος το τελευταίο διάστημα της Ελλάδας στον ΟΟΣΑ, πέθανε σε ηλικία 76 χρόνων και κηδεύεται στις 23 Ιουνίου 2020, 4.00 μ.μ., στο νεκροταφείο Αμαρουσίου. Συγγραφέας πολλών βιβλίων, πολιτεύθηκε με τη Δράση και το Ποτάμι. Συνεργάτης του Books’ Journal, υπήρξε τακτικός αρθρογράφος την κρίσιμη περίοδο κατά την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ έπαιξε τη χώρα στα ζάρια. Αναδημοσιεύουμε ένα από τα κείμενά του από το 2017 και την ιστοσελίδα του περιοδικού, ως απόδειξη της κοφτερής λεπίδας του λόγου του Λυκούργου Λιαρόπουλου, αποτέλεσμα της διεισδυτικής ματιάς του στα γεγονότα μιας πολύ δύσκολης περιόδου για τη χώρα.

Έχει παρέλθει πολύς καιρός από τότε που η επιστήμη κινδύνευε από τη θρησκεία. Αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι το ακριβώς αντίθετο. Η θρησκεία κινδυνεύει από την επιστήμη.

Μπορούν τα βίαια γεγονότα που ακολούθησαν το φόνο του Τζορτζ Φλόυντ να γίνουν αντικείμενο εκμετάλλευσης από τον Ντόναλντ Τραμπ για την επανεκλογή του;

Δυο λόγια για την Αμαλία Μεγαπάνου, για ένα διάστημα Αμαλία Καραμανλή, «φως και κίνηση και χαμόγελο». Γυναίκα. [ΤΒJ]

Ο αφορισμός, ως βαρύτατη θρησκευτική ποινή, αλλά και ως τελετουργικό, είναι ένας έκδηλος αναχρονισμός και εντελώς παράταιρος στις σημερινές κοινωνίες της ύστερης νεωτερικότητας. 

Σε αυτούς που λένε ότι «έχουμε χούντα» πρέπει να απαντάμε συνεχώς. Με αγάπη και υπομονή, γιατί δεν μας παίρνει για άλλο λεκτικό ή και κυριολεκτικό/μεταφορικό ξύλο.