Σύνδεση συνδρομητών

Iωάννης Α. Ζαγγανάς

Iωάννης Α. Ζαγγανάς

Καθηγητής αγγλικών.

Παρασκευή, 30 Απριλίου 2021 12:14

Ο ήλιος δεν ανατέλλει ποτέ

Ο ήλιος δεν ανατέλλει ποτέ. Ούτε δύει. Φωτίζει. Όλα τα κάνει η Γη που περιστρέφεται. Ο τίτλος του σημερινού σημειώματος προέρχεται από τα αγαπημένα μου μεσαιωνικά απομεινάρια που είναι, ευρύτερα, και το θέμα μου.

Η φράση εδραιώθηκε όταν ζητήματα όπως η κίνηση των ουράνιων σωμάτων ήταν στην δικαιοδοσία ανθρώπων που αντλούσαν γνώση από ένα μόνο βιβλίο, φορούσαν περίτεχνα άμφια και συνήθως τους έλεγαν Πίο. Και δεν σταματούσαν στα του ουρανού. Είχαν περισσότερη εξουσία στα επίγεια. Γιατί η ευλογία τους πολλές φορές καθόριζε τη νομιμοποίηση κάποιου εκπροσώπου της μοναρχίας, που είναι το δεύτερο μεσαιωνικό απομεινάρι της ιστορίας.

Τα δύο τους αυτά βάδιζαν χέρι χέρι για το μεγαλύτερο διάστημα της περιόδου των χιλίων ετών που έχουμε μάθει να λέμε «σκοτεινή». Από τους πιο διάσημους εναγκαλισμούς θρησκείας και μοναρχίας ήταν η περιώνυμη «Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία» που χρειάστηκε να περάσουν αιώνες ώσπου ο Βολταίρος να πει γι’ αυτήν πως «δεν ήταν ούτε Αγία, ούτε Ρωμαϊκή, ούτε Αυτοκρατορία». Ο Διαφωτισμός έκανε πολύ καλό και στο χιούμορ.

Το τελευταίο μεσαιωνικό απομεινάρι που επιμένει και ακόμη βρίσκει την θέση του στα μαζικά μέσα επικοινωνίας είναι τα ζώδια. Και, κατά τη γνώμη μου, μοιράζονται πολλά κοινά με τα προηγούμενα.

Όλα τους, στις μέρες μας, αποτελούν αναχρονισμό. Και τα τρία άνθησαν και υπερίσχυσαν όταν η λογική κοιμόταν, την αγαπημένη ώρα δηλαδή που συνέρχονται τα τέρατα, όπως κάποιος Ισπανός έχει ζωγραφίσει. Αλλά κανείς δεν τα πιστεύει πια στ’ αλήθεια. Κανείς δεν σχεδιάζει το μέλλον του βάσει των όσων συμβουλεύουν. 

Τα ζώδια είναι και τα πιο αθώα. Τα άλλα δύο εξακολουθούν να έχουν και να ασκούν σημαντική δύναμη, ακόμη και σήμερα. Ο λόγος λοιπόν που αποστρέφομαι τόσο τη μοναρχία όσο και τη θρησκεία είναι ότι, στον πυρήνα τους, είναι εχθροί της ελευθερίας και δυνάστες της αξιοπρέπειας και της ισότητας μεταξύ των ανθρώπων. Ποια είναι μεγαλύτερη προσβολή προς έναν  άνθρωπο ο οποίος πρέπει να αναγνωρίζει κάποιον ως ηγέτη του αποκλειστικά και μόνο λόγω του πατέρα του, και του πατέρα τού πατέρα του. Αλλά είναι έτοιμο να υποταχτεί το υποκείμενο του βασιλέως στον –λόγω προγονικού– πατέρα του έθνους επειδή είναι προπονημένο να πιστεύει στον επουράνιο πατέρα. Αυτόν με το κεφαλαίο «π».

Ίσως η μόνη διαφορά να είναι ότι για τους Ουίνδσορ μπορώ να πω “Princess Anne is a babe” – αλλά δεν μπορώ να πω το ίδιο για την Αγία Αικατερίνη...

«Δύσκολα βρίσκει κανείς άνθρωπο φωτογραφημένο περισσότερες φορές με σφιγμένες γροθιές από τον 26ο πρόεδρο της Αμερικής, τον Θεόδωρο Ρούσβελτ», παρατήρησε γι’ αυτόν η βιογράφος και ιστορικός Doris Kearns Goodwin. Και, προσωπικά, δυσκολεύομαι να βρω συντηρητικό πολιτικό που να θαυμάζω περισσότερο.

Παρασκευή, 16 Απριλίου 2021 23:06

Η ΠΑΝ.Σ.Ε.Σ

Στο ήδη κατακερματισμένο αριστερό ημικύκλιο του Ελληνικού Kοινοβουλίου κραυγάζει η απουσία ενός δημοκρατικού, αυθεντικά φιλελεύθερου, άφοβα κοσμικού, κeντροαριστερού σχηματισμού. Το ΚΙΝ.ΑΛ πληροί μόνον το πρώτο από τα κριτήρια που ανέφερα, και με τη σημερινή ηγεσία και τρέχον «πολιτεύεσθαι» δείχνει να διολισθαίνει όλο και περισσότερο προς τους λαϊκιστές παρακείμενους στα έδρανα. 

Τρίτη, 13 Απριλίου 2021 11:07

Ο Κρίστοφερ Χίτσενς θα γινόταν 72

Στις 15 Δεκεμβρίου 2011, πέθανε, σε ηλικία 62 χρόνων, ο αγγλοαμερικανός συγγραφέας και δημοσιογράφος Κρίστοφερ Χίτσενς, ένα πρόσωπο που είχε παρέμβει σε όλες τις μεγάλες διεθνείς υποθέσεις της εποχής του. Αν ζούσε, σήμερα θα γινόταν 72 χρόνων. Δουλειά του ήταν η δημοσιογραφία, την οποία ασκούσε παρεμβατικά. 

Δεν υπάρχει πιο αντιφατικό όνομα υπουργείου από αυτό της Παιδείας και Θρησκευμάτων. Σκοπός της πρώτης είναι να διδάσκει την αλήθεια, ενώ των δεύτερων να κατηχούν την «αλήθεια» τους. Και ας μην κοροϊδευόμαστε περί θρησκευμάτων. Στην Ελλάδα «ένα είναι το κόμμα» και «μία η θρησκεία».

Πέμπτη, 01 Απριλίου 2021 00:04

Τσίπρας λανθάνων τ' αληθή λέγει

Αφορμή για το παρόν σημείωμα απετέλεσε η τελευταία πρόταση των επίσημων δηλώσεων του πρώην καταληψία και πρώην πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα για τα διακοσιοστά γενέθλια της έναρξης του αγώνα για ελευθερία του έθνους και την ίδρυση του κράτους μας.

Δευτέρα, 29 Μαρτίου 2021 10:12

To απέραντο Κέντρο

Το Κέντρο, ως γνωστόν, αφορά πάντα ένα σημείο που σηματοδοτεί τον στόχο ο οποίος πρέπει να επιτευχθεί. Αλλά θα ήθελα να αναφερθώ στη μοναδική περίπτωση που  το Κέντρο δεν αφορά σημείο αλλά πεδίο, και δεν είναι άλλο από το πολιτικό.

Δευτέρα, 22 Μαρτίου 2021 00:34

Οι τεμπέληδες της εύφορης Αλβιώνος

Ο τίτλος του σημειώματος αποτελεί παράφραση αυτού μιας ταινίας του Νίκου Παναγιωτόπουλου του 1978 με τίτλο Οι τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας. Σκοπός του σημειώματος είναι καταδείξει τις κωμικές ομοιότητες που υπάρχουν ανάμεσα στους χαρακτήρες και την πλοκή της ταινίας με τα μέλη του Οίκου των Ουίνδσορ, και πιο συγκεκριμένα με τον Πρίγκιπα Χάρι.

Πολύ λίγοι ισχυρισμοί είναι πιο ψευδείς από το ότι ζούμε σε αστυνομικό κράτος, παρά τα όσα πραγματικά περιστατικά αυθαιρεσίας ή υπέρμετρης χρήσης βίας έχουν καταγραφεί πρόσφατα. Αν προσπεράσει κανείς τον υστερικά παραμορφωτικό φακό της περιπτωσιολογίας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α & Co., θα δει ότι το ποσοστό αυτών των περιστατικών σε σχέση με τον συνολικό αριθμό των αστυνομικών ενεργειών είναι αμελητέο. Απόδειξη, μάλιστα, αυτού είναι πως κανένας στην αντιπολίτευση δεν επικαλείται το γεγονός. Γι’ αυτό και αποφεύγουν να παρουσιάσουν στοιχεία και αριθμούς – επειδή αυτά τα δύο κάνουν παρέα  με μία... – να δεις πως τη λένε, α ναι, πραγματικότητα τη λένε.

Τετάρτη, 03 Μαρτίου 2021 22:49

Το χαμένο συνθετικό

Όταν η Χρυσή Αυγή υπήρχε στα δημόσια πράγματα, οι αναφορές σε αυτήν γίνονταν –όταν δεν χρησιμοποιούνταν το όνομά της– με όρους όπως «ακροδεξιό μόρφωμα» ή «ακροδεξιά συμμορία» και ορθά, επειδή ο διαχωρισμός της από την «κανονική» Δεξιά ήταν επιβεβλημένος και δίκαιος. Το πρόθεμα «ακρο-» ήταν απαραίτητο για να αποφεύγεται η γενίκευση που θα καθιστούσε τη ΝΔ ομοτράπεζη των φασιστοειδών. Μάλιστα, ο συγκεκριμένος διαχωρισμός ήταν καθολικά αποδεκτός από τους νοήμονες, δεξιούς και αριστερούς, δημοκράτες.

Μετά την εθνική περιπέτεια διακυβέρνησης από τον ΣΥΡΙΖΑ και τα δεινά που επέφερε, συντηρητικοί πολιτικοί και αρθρογράφοι εμμονικά αναφέρονται στο κόμμα της σημερινής αντιπολίτευσης ως «Αριστερά» ταυτίζοντάς το με όλο το αλλο μισό του πολιτικού φάσματος ενώ αυτό, φυσικά, δεν ισχύει, όπως δεν ίσχυε και για τους δεξιούς συναδέλφους τους. Το πολιτικό όφελος είναι προφανές: με την απουσία του προθέματος, όλη η Αριστερά ρίχνεται στον Καιάδα. Προσωπικά, θεωρώ τη συγκεκριμένη παράλειψη εσκεμμένη και άδικη, επειδή κάθε γενίκευση έχει ως υποπροϊόντα στερεοτυπικές και ρατσιστικές απόψεις. Κανένας αριστερός δημοκράτης δεν ανέχεται να τσουβαλιάζεται με την ακρο-αριστερά του ΚΚΕ που περιλαμβάνει και το μεγαλύτερο κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ (όσον αφορά το ΜέΡΑ 25, το πρόθεμα δεν είναι αρκετό – στην περίπτωσή τους είναι αναγκαίοι πιο σύνθετοι επιθετικοί προσδιορισμοί, όπως «η Αριστερά της χαρωπής αυταρέσκειας»).

Επιπρόσθετα, είναι κάπως υποκριτικό να υιοθετείται το ισοπεδωτικά σκέτο «Αριστερά» από ανθρώπους που στον προσωπικό τους πολιτικό αυτοπροσδιορισμό αποφεύγουν να καλούν εαυτόν και συναλλήλους «δεξιούς» – εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων. Για τον εαυτό τους δηλώνουν «φιλελεύθεροι», όρος ο οποίος πουθενά στον κόσμο δεν χρησιμοποείται από ανθρώπους που εκκλησιάζονται τακτικά.

Σελίδα 1 από 2