Σύνδεση συνδρομητών

Ύμνος στην Ακρόπολη πριν από 150 χρόνια

Παρασκευή, 19 Ιανουαρίου 2024 21:07
Frédéric Boissonnas, Ερέχθειο, περ. 1907-1908.
Frédéric Boissonnas
Frédéric Boissonnas, Ερέχθειο, περ. 1907-1908.

Ξεφυλλίζοντας το ταπεινό τομίδιο του Καζαμία 1871, έπεσα στο ποίημα ενός δεκαοχτάχρονου για το μέγιστο μνημείο των Αθηνών. Το στιχούργημα συνδέεται με τη σημερινή επικαιρότητα αλλά δεν επιβιώνει καλλιτεχνικά. Η γλώσσα, οι επαναλήψεις και η διαδοχή των στίχων το υποβαθμίζουν, διατηρεί όμως κάτι από την αύρα της μακρινής εκείνης εποχής. Το όνομα του φερέλπιδος ποιητή έχει ιδιαίτερη σημασία. Ο Σπυρίδων Π. Λάμπρος (1851-1919) αντιπροσωπεύει, κατά έναν τρόπο, την πνευματική και πολιτική ζωή της Ελλάδας τα πρώτα εκατό χρόνια του ελεύθερου βίου της.

Ο πατέρας του ήταν ο νομισματολόγος Παύλος Λάμπρος. Ο Σπυρίδων σπούδασε στο ελληνικό Πανεπιστήμιο και στα καλύτερα της Ευρώπης. Χαλκέντερος συγγραφέας, θεωρείται ένας από τους κορυφαίους ιστορικούς του 19ου αιώνα, ενώ ασχολήθηκε και με την πολιτική (διετέλεσε  πρωθυπουργός το 1916-17). Η κόρη του Λίνα Τσαλδάρη (1887-1981) έγινε, το 1956, η πρώτη ελληνίδα υπουργός.

Το 1935 εκδόθηκε, για τη ζωή και το έργο του, τόμος 600 σελίδων Εις μνήμην Σπυρίδωνος Λάμπρου.

Σπυρίδων Π. Λάμπρος

ΕΙΣ ΤΟ ΛΕΥΚΩΜΑ

                                        Της Ολλανδής Κας W. van der Chyss, χήρας Storm

Ανήλθες την Ακρόπολιν κ’ εθαύμασας μεγάλως

ποίαν ζωήν εσμίλευσαν και χάριτα και κάλλος

οι Έλληνες οι παλαιοί εις λίθους, μάρμαρα ψυχρά.

Πολλοί Ελγίνοι έζησαν, φέρει φθοράν ο χρόνος,

και όμως έστης έκπληκτος εμπρός του Παρθενώνος

και της Απτέρου ο ναός, ενόμισας, έχει πτερά.

Ποίον σεπτόν ανάγλυφον δεν φέρει συγκινήσεις,

τις κίων δεν αναπολεί γλυκείας αναμνήσεις

και ποία πέτρα έμεινεν αργή, δεν έγινεν ναός;

Το παν είνε ανάμεσον ζωής και μεγαλείου,

παντού αναγνωρίζεται το πνεύμα του Φειδίου∙

ο λίθος γίνεται ανδριάς, το μάρμαρον σεμνός θεός.

Αύριον όταν η Ηώς ροδόχρους ανατείλη

η αύρα του Σαρωνικού θα πνέη εις τα χείλη

και θα σε φέρη ο ατμός μακράν, μακράν των Αθηνών.

Θα ίδης κράτη ένδοξα, πόλεις μεγάλας, γύναι,

αλλά μη λησμονής ποτέ ότι και αι Αθήναι

έχουσι την Ακρόπολιν και άνω μάγον ουρανόν.

                                             (Οκτώβριος 1869)

                                          Από τον Καζαμία του Κορομηλά, έτος 1871

Προσθήκη σχολίου

Όλα τα πεδία είναι υποχρεωτικά. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.