Παρεμβάσεις

Πριν από μερικές μέρες, άγνωστοι βεβήλωσαν με ναζιστικά συνθήματα και σύμβολα τάφους και τον περίβολο του εβραϊκού νεκροταφείου της Λάρισας. Είναι η πολλοστή φορά που κάτι τέτοιο συμβαίνει με εβραϊκούς στόχους στην Ελλάδα, και δεν προκαλεί πλέον το ενδιαφέρον των ΜΜΕ. Εν προκειμένω, πάντως, η Ισραηλιτική Κοινότητα Αθηνών εξέφρασε τον αποτροπιασμό της για το συμβάν, που δεν είναι το μόνο. Παρακάτω, αναδημοσιεύουμε πίνακα με καταγγελίες ανάλογων βεβηλώσεων στην Ελλάδα, που μολονότι ερευνήθηκαν από την αστυνομία ή και από τη δικαιοσύνη, ουδεμία απέφερε έστω μία καταδίκη (ο επισυναπτόμενος πίνακας ανήκει στον Βασίλη Τσαρνά,  κείμενο και πίνακας δημοσιεύθηκαν στο Books' Journal τχ. 49, Νοέμβριος 2014).

Το κείμενο που ακολουθεί είχε δημοσιευθεί στο τεύχος 6 του Books' Journal: είχε εξώφυλλο τον Κρίστοφερ Χίτσενς κι ήταν Απρίλιος του 2011, το επεισόδιο της χρεοκοπίας της Ελλάδας, δηλαδή, ήταν σε εξέλιξη και, ενώ σκεπτόμασταν ακόμα χωρίς τις δημιουργημένες ακραίες εντάσεις ποια θα μπορούσε να είναι η πιο επωφελής, η πιο δημιουργική θέση μας στα πράγματα. Της χώρας και της Αριστεράς. Το κείμενο είναι σαφές, ιδιαιτέρως αναλυτικό και, διαβάζοντάς το σήμερα, μπορεί κανείς να καταλάβει τι πήγε στραβά. Το αναδημοσιεύουμε σήμερα για να υπενθυμίσουμε, κυρίως στους επιλήσμονες φίλους, στελέχη και κοινοβουλευτικούς εκπροσώπους κυρίως της ΔΗΜΑΡ, της "άλλης Αριστεράς" που δεν μπόρεσε να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων, πώς και με ποιους στον στενό και ευρύτερο κύκλο της συζητούσε τότε για την κρίση. Και γιατί, στην πορεία, δεν κατάφερε να ανταποκριθεί ούτε και στοιχειωδώς  στην ανάλυση της πραγματικότητας που η ίδια είχε κάνει, οδηγούμενη στην ανυπαρξία - και στις προσωπικές επιλογές για την πάση θυσία επιβίωση του αρχηγού, ίσως και κάποιων στελεχών. Scripta manent, όμως.

 Οι εξελίξεις στην Αμφίπολη διατηρούν στην επικαιρότητα το κείμενο του συνεργάτη μας, καθηγητή Παναγή Παναγιωτόπουλου, για την ανασκαφή στον τύμβο Καστά - την, κατά τον ορισμό του, «προσωρινή κοινωνιολογία του για ένα ανησυχητικό μνημείο». Αναδημοσίευση από το Books' Journal 48, Οκτώβριος 2014.

Με αφορμή την πρόσφατη βάρβαρη δολοφονία του Ερβέ Γκουρντέλ από οργάνωση-παρακλάδι των ισλαμιστών του λεγόμενου «Ισλαμικού Κράτους», ο Γάλλος φιλόσοφος, πολιτολόγος και ιστορικός των ιδεών Πιέρ-Αντρέ Ταγκιέφ, σε άρθρο του στην γαλλική έκδοση της Le Huffington Post («Jihadistes: selonles ‘alter-experts’, l’ islamophobie explique tout!», 26/9/2014) εξηγεί γιατί η θυματοποιητική πρόσληψη των ισλαμιστών, εκ μέρους ορισμένων αναλυτών (επιστημόνων, δημοσιογράφων, αλλά και πολιτικών), στηριγμένη εν πολλοίς σε μία αριστερή δημαγωγική ισλαμοφιλία, συσκοτίζει επικίνδυνα το νέο τρομακτικό φαινόμενο. (αναδημοσίευση από το Books' Journal, τχ. 48, Οκτώβριος 2014) 

Και ενώ το Ισλαμικό Κράτος επιβάλλει τη σαρία στις περιοχές που καταλαμβάνει, η χώρα μας παραμένει το μοναδικό μάλλον ευρωπαϊκό κράτος που ανέχεται την εφαρμογή της σαρίας εντός της επικράτειάς του και συνακόλουθα την καταπίεση που αυτή συνεπάγεται ιδίως για τις γυναίκες μουσουλμανικού θρησκεύματος. Η ανοχή αυτή ισχύει αποκλειστικά και μόνον για την περιοχή της Δυτικής Θράκης. [αναδημοσίευση από τον Books' Journal 37, Σεπτέμβριος 2014).

Ποια πολιτική είναι «προοδευτική» στη σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση

Aπό τον Π.Κ. Ιωακειμίδη

Η σύγχρονη, έλλογη, δημοκρατική Αριστερά δεν μπορεί παρά να είναι ευρωπαϊκή. Ευρωπαϊκή με τη διττή έννοια: Αφ’ ενός της αταλάντευτης αποδοχής και της προώθησης των «ευρωπαϊκών αξιών», της δημοκρατίας, των ατομικών δικαιωμάτων, του κράτους δικαίου, της ανοχής, της πολυπολιτισμικότητας. Αφ’ ετέρου της ενεργού προσήλωσης στο στόχο της ευρωπαϊκής ενοποίησης, με την οικοδόμηση της Πολιτικής Ένωσης, ως καταληκτικής κατάστασης της διαδικασίας.

Δεν χρειάζονταν μαντικές ικανότητες για να καταλάβει κάποιος ότι το εγχείρημα της δημιουργίας της ΝΕΡΙΤ ήταν από την αρχή εξαιρετικά δύσκολο και υπονομευμένο. Αναδημοσίευση από το Books' Journal, 48, που κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία και στα περίπτερα.

Εύκολα υποκύπτει κανείς στον πειρασμό να στριμώξει αυτό τον όρο κάπου στα κείμενά του. Αποτέλεσμα: η «κοινοτοπία του κακού» κατάντησε κλισέ. Αλλά να τη χρησιμοποιεί ως κλισέ και ο καθηγητής Νίκος Μαραντζίδης; (αναδημοσίευση από το Books' Journal, τχ. 47)

Ο λόγος περί του βραβείου απόδοσης έργου της αρχαίας ελληνικής γραμματείας στα νέα ελληνικά. Αν ό,τι διαβάσετε παρακάτω κριθεί βάσιμο (και δεν μπορεί να μην είναι βάσιμο) κάποια όχι ήσσονος σημασίας ερωτήματα απαιτούν επειγόντως απαντήσεις από τον αρμόδιο υπουργό, από την επιτροπή και από την Ακαδημία Αθηνών. [ΤΒJ. Αναδημοσίευση από το τεύχος 47 του Books' Journal, που κυκλοφορεί]

Η τραγική «ανθοπώλης Λούση» που διαθέτει καρδιά όχι μόνον «ιπέροχον», αλλά και με γάμμα στην ορθογραφία της («καρδγιά»), κοσμίως φέρουσα το πάθος και ουκ αγενώς, συναντά πολλά έτη μετά, και αφού έχει εκπέσει πλήρως οικονομικώς και κοινωνικώς, (επιτηδευομένη πλέον, για τα προς το ζην, την  πλανοδία ανθοπώλιδα), τον μοιραίο εραστή της. Αλλά κυρίως συναντά μια τέχνη τα χαρακτηριστικά της οποίας δεν είχαν αρθρωθεί τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες:τα κόμικς[1] Αναδημοσίευση από το Books' Journal 44, Iούνιος 2014.

Στις 15 Ιουλίου 1974 ανατρέπεται ο Μακάριος στην Κύπρο. Καταφέρνει να επιζήσει και να διαφύγει. Ακολουθεί η τουρκική εισβολή στην Κύπρο και η γενική επιστράτευση που αποδεικνύεται φιάσκο. Τα μπακάλικα αδειάζουν από προμήθειες. Όλοι καταλαβαίνουμε ότι πολύ σύντομα κάτι θα συμβεί και στην Ελλάδα. Και πέντε μέρες μετά, ήρθε η Δημοκρατία. Μεταπολίτευση... [Αναδημοσίευση από το Books' Journal #46, Αύγουστος 2014]

Συμπληρώνεται ένας χρόνος από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, έπειτα από συμπλοκή με στελέχη της Χρυσής Αυγής - ένα περιστατικό που συντάραξε την κοινή γνώμη και άλλαξε την αντιμετώπιση της νεοναζιστικής οργάνωσης από το κράτος, οδηγώντας στη δικαστική διερεύνηση της φονικής, κατά τα φαινόμενα, πρακτικής της κατά μεταναστών και προσώπων που διεκδικούν τη διαφορετικότητα - συλλογική και ατομική. Ο Παύλος Φύσσας ήταν, από την άποψη αυτή, διαφορετικός, αφού (με το ψευδώνυμο Killah-P) ήταν μουσικός του χιπ χοπ. Ενός μουσικού ρεύματος ιδιότυπου και ξεχωριστού. Εις μνήμην του Παύλου Φύσσα, αναδημοσιεύουμε (από το τεύχος 36 του Books' Journal, Οκτώβριος 2013) το κείμενο που ακολουθεί: