Παρεμβάσεις
Η τραγική «ανθοπώλης Λούση» που διαθέτει καρδιά όχι μόνον «ιπέροχον», αλλά και με γάμμα στην ορθογραφία της («καρδγιά»), κοσμίως φέρουσα το πάθος και ουκ αγενώς, συναντά πολλά έτη μετά, και αφού έχει εκπέσει πλήρως οικονομικώς και κοινωνικώς, (επιτηδευομένη πλέον, για τα προς το ζην, την πλανοδία ανθοπώλιδα), τον μοιραίο εραστή της. Αλλά κυρίως συναντά μια τέχνη τα χαρακτηριστικά της οποίας δεν είχαν αρθρωθεί τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες:τα κόμικς[1] Αναδημοσίευση από το Books' Journal 44, Iούνιος 2014.
Στις 15 Ιουλίου 1974 ανατρέπεται ο Μακάριος στην Κύπρο. Καταφέρνει να επιζήσει και να διαφύγει. Ακολουθεί η τουρκική εισβολή στην Κύπρο και η γενική επιστράτευση που αποδεικνύεται φιάσκο. Τα μπακάλικα αδειάζουν από προμήθειες. Όλοι καταλαβαίνουμε ότι πολύ σύντομα κάτι θα συμβεί και στην Ελλάδα. Και πέντε μέρες μετά, ήρθε η Δημοκρατία. Μεταπολίτευση... [Αναδημοσίευση από το Books' Journal #46, Αύγουστος 2014]
Συμπληρώνεται ένας χρόνος από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, έπειτα από συμπλοκή με στελέχη της Χρυσής Αυγής - ένα περιστατικό που συντάραξε την κοινή γνώμη και άλλαξε την αντιμετώπιση της νεοναζιστικής οργάνωσης από το κράτος, οδηγώντας στη δικαστική διερεύνηση της φονικής, κατά τα φαινόμενα, πρακτικής της κατά μεταναστών και προσώπων που διεκδικούν τη διαφορετικότητα - συλλογική και ατομική. Ο Παύλος Φύσσας ήταν, από την άποψη αυτή, διαφορετικός, αφού (με το ψευδώνυμο Killah-P) ήταν μουσικός του χιπ χοπ. Ενός μουσικού ρεύματος ιδιότυπου και ξεχωριστού. Εις μνήμην του Παύλου Φύσσα, αναδημοσιεύουμε (από το τεύχος 36 του Books' Journal, Οκτώβριος 2013) το κείμενο που ακολουθεί:
Οι τοποθετήσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ για την ανάγκη εξόδου της χώρας από το ΝΑΤΟ ή και για την ανάγκη αυτοδιάλυσης της Βορειοατλαντικής συμμαχίας επαναφέρει στο προσκήνιο τις θέσεις του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης για την εξωτερική πολιτική και για την άμυνα. Ας δούμε τι λέει το κόμμα που διεκδικεί, σύντομα μάλιστα, την ανάληψη κρατικής ευθύνης. [αναδημοσίευση από το Books' Journal, τχ 28, Φεβρουάριος 2013]
Στις 21 Αυγούστου 1968, τα τανκς της τότε ΕΣΣΔ εισέβαλαν στην Πράγα βάζοντας βίαια τέλος στο εγχείρημα μετατροπής του αυταρχικού καθεστώτος σοβιετικού τύπου σε σοσιαλισμό με ελευθερία και δημοκρατία. Στο κείμενο του Φίλιπ Ροθ, που ακολουθεί, ο συγγραφέας περιγράφει με σαρκασμό τα ανελεύθερα χαρακτηριστικά του καθεστώτος που πήρε τη σκυτάλη μετά τη σοβιετική εισβολή και την πραξικοπηματική εκδίωξη του προέδρου Αλεξάντερ Ντούμπτσεκ. Αναδημοσίευση από το Books' Journal 32, Ιούνιος 2013.
Πέθανε το Σάββατο, 16 Αυγούστου 2014, ο ιστορικός Μιχαήλ Β. Σακελλαρίου, μέλος και πρώην πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών, σε ηλικία 102 ετών. Υπήρξε ακούραστος ερευνητής της αρχαίας ελληνικής ιστορίας αλλά, κυρίως, του νέου ελληνισμού, με σημαντική συμβολή στη βιβλιογραφία της εθνοαπελευθερωτικής επανάστασης.
Τον Ιούλιο 1995, στη Σρεμπρένιτσα, μια κωμόπολη της Νότιας Βοσνίας, εισήλθε ο εμπόλεμος σερβοβοσνιακός στρατός υπό τον στρατηγό Ράτκο Μλάντιτς. Μαζί με τους Σέρβους μάχονταν, σύμφωνα με τις μαρτυρίες, περίπου 12 έλληνες εθελοντές, και αρκετοί άλλοι ενταγμένοι σε παραστρατιωτικές ομάδες. Τις ημέρες εκείνες, οι εισβολείς σκότωσαν εν ψυχρώ περί τους 8.000 βόσνιους μουσουλμάνους - ήταν η τελευταία γενοκτονία του 20ού αιώνα. Ενώ επί πολύ καιρό, στην Ελλάδα, δεν γινόταν καμία αναφορά στα συμβάντα, το 2005, έπειτα από ευάριθμες διαμαρτυρίες πολιτών, ο τότε υπουργός Δικαιοσύνης Αν. Παπαληγούρας μίλησε για το «ενδεχόμενο να υπάρχουν πράγματι ευθύνες ελλήνων πολιτών για τις σφαγές αμάχων στη Σρεμπρένιτσα» και διέταξε δικαστική έρευνα. Έπειτα, και ενώ δημοσιεύματα φέρουν στους εθελοντές να συμμετείχαν και διακεκριμένα μέλη της Χρυσής Αυγής, σιωπή. Ώς πότε;
Ο βραζιλιάνος αρχιτέκτονας Όσκαρ Νιμάγιερ πέθανε στις 5 Δεκεμβρίου 2012 σε ηλικία σχεδόν 105 χρόνων. Σε μια εποχή που η καλή αρχιτεκτονική είναι προνόμιο των οικονομικά ευκατάστατων, αυτό που ενδιέφερε τον θεμελιωτή του βραζιλιανικού αρχιτεκτονικού μοντερνισμού ήταν η διάχυση της αισθητικής ικανοποίησης που προκύπτει από την αρχιτεκτονική του σε όσο περισσότερο κόσμο είναι δυνατόν. Τα δημόσια κτίριά του, με τις καμπύλες τους να κυριαρχούν στο χώρο, είναι φορείς αυτής της διαδικασίας εκδημοκρατισμού και μάρτυρες της βαθιά ουμανιστικής κουλτούρας του. (αναδημοσίευση από το Books' Journal, 27, Ιανουάριος 2013)