Με υπέρτιτλο «Η Μέρκελ και το "τέλος του multikulti"», ο Μιχάλης Μητσός είχε δημοσιεύσει ένα σημαντικό κείμενο στο δεύτερο τεύχος του Books' Journal (Δεκέμβριος 2010), στο οποίο έθετε τον προβληματισμό που και τότε, και σήμερα, επικρατεί στην Ευρώπη γύρω από την έννοια της πολυπολιτισμικότητας. Αναημοσιεύουμε σήμερα το κείμενο εκείνο, επειδή η επικαιρότητα κινείται, με πιο επείγοντα και πιο δραματικό τόνο, γύρω από τα ίδια θέματα - και η προσέγγιση του συνεργάτη μας θέτει, από πολύ νωρίς, τους δημοκρατικούς όρους μιας σχετικής δημόσιας συζήτησης. [ΤΒJ] 

Ο Φίλιππος Λοΐζος είναι ο "Πάτερ Παστίτσιος", το πρόσωπο που πέρασε (και συνεχίζει να περνά) μια οδυνηρή αστυνομοδικαστική περιπέτεια επειδή δημιούργησε μια χιουμοριστική σελίδα στο facebook. Στο κείμενό του, που αναδημοσιεύεται από το τεύχος 58 του Books' Journal, Σεπτέμβριος 2015, περιγράφει αυτή τη ζοφερή περιπέτεια.

Από γεννήσεως του κοινοβουλευτισμού, πάντα κάποια κόμματα διαμαρτύρονται για την δυσανάλογη (χαμηλή βέβαια!) εκπροσώπηση τους στην Βουλή. Στην σημερινή Ελλάδα το πρόβλημα είναι ιδιαίτερα οξύ: αν είσαι πρώτο κόμμα μπορεί να πάρεις 36% της λαϊκής ψήφου, αλλά 50% των κοινοβουλευτικών εδρών. Το δεύτερο κόμμα μπορεί να έχει 35% της λαϊκής ψήφου αλλά μόνο το 30% των εδρών. Διαφορά μιας μονάδας στον πληθυσμο μεταφραζεται σε 20 στην στην Βουλη, και σε απόλυτη διαφορά σε επίπεδο άσκησης εξουσίας. Για πολλούς αυτό σημαίνει μια ελλιπή δημοκρατία: δεν μετράει κάθε ψήφος των πολιτών το ίδιο.

Μια σύντομη δημηγορία υπέρ των μεταρρυθμίσεων εν όψει εκλογών. Αναδημοσίευση από το Books' Journal 58, Σεπτέμβριος 2015, που κυκλοφορεί.

Λακτίζουμε ανυπόδητοι προς κέντρα όταν τα βάζουμε με την ετερότητα. Ας την παραδεχθούμε, ας την εναγκαλιστούμε και ας την προαγάγουμε. Ως κοινωνία έχουμε υποχρέωση να απαλύνουμε τον πόνο του αδικημένου από τη φύση ή τις κοινωνικές συγκυρίες. Έχουμε όμως ίση υποχρέωση να προωθήσουμε τον προικισμένο σε όποια σφαίρα τον ωθεί το ταλέντο του – την επιστήμη, τη διανόηση, την τέχνη, την επιχειρηματικότητα. Πρέπει, κατά συνέπεια, να συνταχθούμε πίσω από ένα πολίτευμα που τάσσεται υπέρ αυτών των σκοπών. Αναδημοσίευση από το Books' Journal #58, Σεπτέμβριος 2015, που κυκλοφορεί.

Ο ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει με το εικονοστάσι με τα τάματα που υπάρχει στις εκκλησίες. Όπως οι πιστοί αφήνουν εκεί τις ελπίδες τους διά πάσαν νόσον, έτσι και οι πολίτες εναπέθεταν τα αιτήματα και τις προσδοκίες τους στον Τσίπρα και στο κόμμα του: άλλος να ξαναπάρει το μισθό ή τη σύνταξη που έπαιρνε, άλλος να του χαριστεί το δάνειο, άλλος να τιμωρήσει τους παλιούς πολιτικούς, άλλος να αντισταθεί στη Γερμανία, άλλος να ανατρέψει τον καπιταλισμό. Έτσι και οι διανοούμενοι, πιθανότατα, εναπέθεσαν στον ΣΥΡΙΖΑ τη δικαίωση της ιδεολογικής κατασκευής που είχαν στο κεφάλι τους. Αναδημοσίευση από το Books' Journal #58, Σεπτέμβριος 2015, που κυκλοφορεί. 

Εάν με το τέλος της τριετίας του μνημονίου (και με την προϋπόθεση ότι στο ενδιάμεσο δεν θα συμβεί κάποιο δραματικό ατύχημα) η Ελλάδα δεν θα έχει καταφέρει να επανέλθει στις αγορές ως λίγο-πολύ αξιόπιστη  χώρα, τότε η έξοδος από το ευρώ, το Grexit, θα γίνει πραγματικότητα καθ’ όλα αναπόφευκτη. Αναδημοσίεση από το Books' Journal 58, Σεπτέμβριος 2015, που κυκλοφορεί.

Η «σοσιαλδημοκρατικοποίηση», τ.έ. η μετατόπιση προς το κέντρο, του ΣΥΡΙΖΑ είναι μονόδρομος. Ακόμη και μετά την αποχώρηση των ακραίων στοιχείων του, ωστόσο, πρέπει να περάσει μια περίοδο αυτοεκπαίδευσης και μετασχηματισμού στην οποία θα πατάει σε δύο βαρκούλες. Το ερώτημα είναι πόσο χρονοβόρα θα αποδειχθεί αυτή η διεργασία, και μάλιστα αν τελικώς θα ολοκληρωθεί, διότι η πιθανότητα κατάρρευσής του τους επόμενους μήνες δεν είναι αμελητέα. Ο αντιευρωπαϊσμός και ο κρατισμός, λόγου χάριν, έχουν διαποτίσει τόσο τα μέλη και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, ώστε μια ουσιαστική μεταστροφή δεν μπορεί να γίνει από τη μια μέρα στην άλλη. Ελάχιστοι τάσσονται αναφανδόν υπέρ της ευρωπαϊκής ιδέας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ακόμη λιγότεροι εναντίον του κρατισμού. Η αδράνεια των ιδεών αποδεικνύεται συχνά μεγαλύτερη από ό,τι φανταζόμαστε. Αναδημοσίευση από το Books' Journal #58, Σεπτέμβριος 2015, που κυκλοφορεί.

Το τέλος των αντιμνημονιακών ψευδαισθήσεων, της ασυλίας των δήθεν αριστερών και κατά βάθος εθνικολαϊκιστικών αντιλήψεων, διευκολύνει τώρα τη σύναψη μιας μεγάλης εθνικής συμφωνίας ανασυγκρότησης. Εδώ κρίνεται το μέλλον της χώρας. Ο ελληνικός λαός καλείται να αποφασίσει αν θα επιτρέψει την αναπαραγωγή του αδιεξόδου και την αναζωπύρωση του Grexit ή αν θα επιβάλει την σταθερή και ασφαλή πορεία προς την έξοδο από την κρίση.  Εδώ κρίνεται ποιος εκφράζει πραγματικά το νέο και ποιος το επικίνδυνα, ανιστόρητα  και άρα αθεράπευτα παλιό. Αναδημοσίευση του πολυσυζητημένου άρθρου του Ευάγγελου Βενιζέλου, που γράφτηκε για το Books' Journal και δημοσιεύθηκε στο τχ. 58, Σεπτέμβριος 2015, που ακόμα κυκλοφορεί σε βιβλιοπωλεία και περίπτερα. 

Για όσους έχουν ασχοληθεί με τον ιδεολογικό λόγο της Αριστεράς, δεν προκαλεί έκπληξη η σημερινή προεκλογική ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ. Πρόκειται για μια καρικατούρα της μεθόδου του διαλεκτικού υλισμού, για μια απομίμηση της «άρνησης της άρνησης»ή με άλλα λόγια για μια προσπάθεια να δικαιολογήσει κάποιος το ότι λέει ασυναρτησίες, όντας «και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ», θυμίζοντας τον καβαφικό στίχο «Είπεν ο Μυρτίας, Σύρος σπουδαστής στην Αλεξάνδρεια, [...] εν μέρει εθνικός κι εν μέρει χριστιανίζων». Αναδημοσίευση από το Books' Journal, 58, Σεπτέμβριος 2015, που κυκλοφορεί.

Το παρακάτω κείμενο είχε γραφτεί πριν από τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος που οδήγησε στο περήφανο Όχι και στη μετατροπή του σε ηχηρό Ναι, έπειτα από τη διαπραγμάτευση του Αλέξη Τσίπρα με τους εταίρους. Αναδημοσιεύεται προεκλογικά από το τεύχος 57 του Books' Journal, Ιούλιος-Αύγουστος 2015, και δυστυχώς έχει επιβεβαιωθεί στο έπακρον.

Η παρούσα εργασία θα εστιάσει στη δεύτερη κίνηση, την επιστροφή στο παρελθόν, σε ένα συγκεκριμένο γεγονός του παρελθόντος, τη δολοφονία της ηθοποιού Ελένης Παπαδάκη, για να εξετάσει πώς την προσλαμβάνουν και την επεξεργάζονται συγγραφείς μέσα σε διαφορετικά πολιτικά και πολιτισμικά συμφραζόμενα. Ένα τόσο περιορισμένο παράδειγμα δεν μπορεί βεβαίως να δώσει συνολικές απαντήσεις για τη διαχείριση της μνήμης του εμφυλίου πολέμου. Μπορεί, όμως, να μας δείξει πώς χρησιμοποιείται από τους συγγραφείς η περίπτωση του θανάτου μιας μείζονος καλλιτέχνιδος και, μέσω της αναγωγής, πώς αντιμετωπίζεται η τέχνη σε συνθήκες πόλωσης. Αναδημοσίευση από το Books' Journal, τχ. 56, Ιούνιος 2015.