Γνώμες

Είναι  Χριστούγεννα, πρωί. Ανοίγω το κινητό μου και βλέπω την ανάρτηση του Ηλία Μόσιαλου. Πρώτη μου σκέψη: μα είναι χοντράδα! Πώς του ξέφυγε; Σήμερα; Του  Μόσιαλου, που  δεν διαγκωνίζεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ψαρεύοντας likes.   Που είναι επιστήμονας της  Υγείας αλλά και έμπειρος πολιτικός, πρώην βουλευτής, με θητεία υπουργού Επικρατείας και Κυβερνητικού Εκπροσώπου και, σήμερα, εκπρόσωπος της κυβέρνησης σε διεθνείς οργανισμούς για την αντιμετώπιση της πανδημίας, που είναι η ήρεμη φωνή της λογικής και συχνότατα στα δελτία ειδήσεων με απλά επιχειρήματα  υπερασπίζεται ως επιστήμονας την αντιμετώπιση του κορωνοϊού και την ανάγκη εμβολιασμού των πάντων;

Όταν ήθελε ο Καστοριάδης να περιγράψει την ακατανίκητη δύναμη των συλλογικών μύθων, συχνά έλεγε ένα ευφυολόγημα: «Αν ισχυριστώ σοβαρά ότι είμαι προϊόν άμωμης σύλληψης, δηλαδή της επαφής με κρίνο, θα οδηγηθώ αμέσως στον ψυχίατρο. Όταν όμως ένας άλλος είπε ακριβώς το ίδιο, επειδή τον πίστεψαν πολλοί, έγινε αρχηγός θρησκείας!»

Μπορούμε να κατανοήσουμε τους τρομοκράτες; Γύρω από αυτό το ερώτημα έχει δομηθεί μια μεγάλη επιστημονική και πολιτική αντιπαράθεση που στην καρδιά της έχει το δίλημμα «δρα ή όχι ο τρομοκράτης ορθολογικά;». Υπάρχει μια διακριτή θεωρητική σχολή μελέτης της τρομοκρατίας που υποστηρίζει ότι οι τρομοκράτες είναι ορθολογικοί δρώντες και όχι απλώς θανατολάγνοι φανατικοί.

Ανάμεσα στις εκπλήξεις που μας επεφύλασσε το δύσκολο 2021 ήταν και η υποψηφιότητα του μυθιστορήματος, Ο Δύτης, του Μίνου Ευσταθιάδη (Ίκαρος, 2018) για το βραβείο Prix du Livre Européen, το οποίο τελικώς απονεμήθηκε στον Χρήστο Χωμενίδη για τη Νίκη (Πατάκη, 2014). Δυο έλληνες συγγραφείς υποψήφιοι για το ίδιο ευρωπαϊκό βραβείο - μεγάλη τιμή για τα ελληνικά γράμματα!

Ως γνωστόν, πριν απαχθεί από τη νέα θρησκεία, ο όρος εκκλησία οριζόταν ως συνάθροιση σώματος πολιτών για δημόσιο πράγμα.

Αυτό το μπουκάλι κρασί συγκομιδής του 2019 και εμφιάλωσης του 2021 το οποίο φέρει την ονομασία Macedon (που κατά τα αγγλικά λεξικά σημαίνει «Αncient Macedonia» ή «Τhe ancient kingdom of Philip II and Alexander the Great»), το βρήκα στο τοπικό γκουρμέ σουπερμάρκετ της πόλης μας, εδώ, στο Οχάιο.  Όπως λέει η πίσω του ταμπέλα, το κρασί αυτό «ονομάστηκε προς τιμήν του Μεγάλου Αλεξάνδρου» και προέρχεται από τη γενέτειρα του κρασιού (sic) στα «βουνά της Μακεδονίας, βόρεια από την αρχαία Ελλάδα».  Ο αναγνώστης της ταμπέλας καταλαβαίνει ότι πρόκειται για μια χώρα Μακεδονία, έξω και βόρεια από τα όρια της Αρχαίας Ελλάδας, τα οινοποιεία της οποίας τιμούν τον Μέγα Αλέξανδρο προφανώς ως διακεκριμένο πρόγονό τους.  Επίσης διαβάζοντας ότι το προϊόν είναι «Made in the Republic of North Macedonia» κάνει τον εύκολο συσχετισμό ότι αυτή είναι η απόγονος χώρα της αρχαίας Μακεδονίας.  Όλα αυτά γίνονται δυο χρόνια μετά τη Συμφωνία των Πρεσπών μεταξύ Ελλάδας και τότε ΠΓΔΜ, η οποία έγινε, όπως δήλωσε στις 21/1/2019 η τότε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στη Βουλή των Ελλήνων, για «να σταματήσουν να αναπτύσσονται στην ΠΓΔΜ εθνικιστικές δυνάμεις, οι οποίες μονοπωλούσαν, όχι μόνο το όνομα Μακεδονία, αλλά και τη χρονικότητα αυτού του όρου – από την αρχαία εποχή [Macedon] μέχρι σήμερα». 

Οι αρχαιρεσίες στο ΠΑΣΟΚ  είναι πολλαπλάσια σπουδαιότερες από την κοινοβουλευτική ή τη δημοσκοπική δύναμη του κόμματος. Και αυτό επειδή σε επίπεδο θεσμών και δημοκρατικής τάξης η χώρα παρουσιάζεται ακόμη και σήμερα με ένα κόμμα, «το ένα Κόμμα», που  ομνύει καταστατικά ευθέως στη δικτατορία του προλεταριάτου, και από τον ΣΥΡΙΖΑ που είναι γνωστό πως στις τάξεις του υπάρχουν δεκάδες βουλευτές οι οποίοι –για να το θέσω κομψά– δεν θα συνυπέγραφαν υπέρ της δημοκρατίας ως το καλύτερο διαθέσιμο πολίτευμα.

Πριν από μερικές ημέρες, η εφημερίδα Εστία επετέθη στον έλληνα δικαστή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, Γιάννη Κτιστάκι, παραποιώντας θέσεις του που ακούστηκαν στην εκδήλωση με θέμα «Η Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου στον 21ο Αιώνα», που διοργάνωσε το Ίδρυμα Θεμιστοκλή και Δημήτρη Τσάτσου. Ήταν μια επίθεση με ψεύδη και μισές αλήθειες κατά του θεμελιώδους δικαιώματος ενός πολίτη και διακεκριμένου επιστήμονα στην ελευθερία της επιστημονικής έκφρασης, επίθεση που ο ίδιος τη θεωρεί συκοφαντική. Το Books' Journal δημοσιεύει την παρουσίαση της στοχευμένης πλην άδικης και με ψεύδη ή μισές αλήθειες επίθεσης κατά του δικαστή, όπως τη συνοψίζει ο πρόεδρος του Ιδρύματος Τσάτσου, καθηγητής Ξενοφών Κοντιάδης, καθώς και την εξώδικη διαμαρτυρία του Γιάννη Κτιστάκι προς την εφημερίδα. Επειδή κύκλοι κινούνται σοβαρά έτοιμοι να ενοχοποιήσουν το φρόνημα και τις απόψεις των πολιτών.  [TBJ]

Ένα πολύ συνηθισμένο πρόβλημα κατά την άσκηση της ψυχανάλυσης είναι το γεγονός πως ο θεραπευτής, σε αντίθεση με οποιαδήποτε άλλη ιατρική θεραπεία η οποία προσπαθεί να απαλλάξει τον ασθενή από το πρόβλημά του, έχει να απαλλάξει τον άνθρωπο όχι από το πρόβλημα αλλά από τη λύση που αυτός επινόησε γι’ αυτό. Η φαινομενολογική ασθένεια όπως αυτή εκδηλώνεται, φερ’ ειπείν με ένα διωκτικό παραλήρημα, όπως για παράδειγμα το επίκαιρο διωκτικό παραλήρημα εναντίον του εμβολιασμού για τον κορονοϊό, όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, είναι η λύση του πραγματικού προβλήματος το οποίο είναι κάποια άλλη, οδυνηρή για τη συνείδηση παρόρμηση του ασυνειδήτου. Γι’ αυτό και κανείς όχι μόνον δεν θέλει να απαλλαγεί απ’ ό,τι καλύτερο βρήκε ως λύση, αλλά κάθε προσπάθεια παροχής αγάπης διά της θεραπείας έχει μεγάλες πιθανότητες να ενταχθεί στο διωκτικό σύστημα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση της πανδημίας του κορονοϊού, οι γιατροί, πολιτειακοί και άλλοι θεσμικοί φορείς, ακόμα και ιερείς που προτείνουν τον εμβολιασμό, καθίστανται «πληρωμένοι», έως και «εντεταλμένοι δολοφόνοι του συστήματος».

Αυτό που ενδεχομένως να έχει ανάγκη ο τόπος να είναι ένας νέος «βενιζελισμός» -αναγκαστικά, δυστυχώς, χωρίς Ελευθέριο Βενιζέλο-, δηλαδή μια νέα παράταξη που, στο οικονομικό πεδίο, θα είναι πραγματικά φιλελεύθερη, ενώ, στο κοινωνικό πεδίο, θα ’ναι αποτελεσματική υποστηρίκτρια της ποιοτικής εμβάθυνσης της δημοκρατίας, του κοινωνικού κράτους και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών.