Σε ποιον ανήκει ο δημόσιος χώρος;

Από την αναγραφή χρονολογίας της τοποθέτησης ενός κάδου απορριμμάτων, τις πινακίδες με αφορμή τη χωροθέτηση ενός καλλωπιστικού παρτεριού, τη δημιουργία ενός πεζοδρομίου ή την ονοματοδοσία ενός δρόμου, μιας πλατείας ή ενός μνημείου προκειμένου να θυμόμαστε κάποιον σπουδαίο θανόντα, ο άνθρωπος που έχει βάλει την υπογραφή για να γίνει το έργο νιώθει την ανάγκη να μας υπενθυμίσει με μια πινακίδα πως: ω του θαύματος, έκανε τη δουλειά του. Τη δουλειά για την οποία εξελέγη και για την οποία αποζημιώνεται από το δημόσιο ταμείο.

Εν προκειμένω, ο περιφερειάρχης Αττικής, Γιώργος Πατούλης, για τον οποίο γράφω αυτές τις γραμμές, ένιωσε την ανάγκη να γεμίσει ένα ολόκληρο τμήμα της Βασιλίσσης Σοφίας στο κέντρο της Αθήνας με τεράστιες τσίγκινες πινακίδες για να υπενθυμίζει πως, επί της δικής του θητείας στην περιφέρεια, τοποθετήθηκαν δυο λουλούδια ή μπήκαν λάμπες στα φώτα επί της λεωφόρου.

Σήμερα, προσέχτηκε μια ακόμα φωτογραφία του από την τελετή ονοματοδοσίας (προσοχή: ονοματοδοσίας! Δεν εγκαινιάστηκε, δεν ανακαινίστηκε, δεν επαναλειτούργησε) του θεάτρου του Αττικού Άλσους σε θέατρο «Κατίνας Παξινού». Καλά μέχρι εδώ. Η αναμνηστική πλακέτα όμως, αναφέρει: «Το θέατρο ονομάστηκε “ΚΑΤΙΝΑ ΠΑΞΙΝΟΥ” στη μνήμη της μεγάλης ηθοποιού, επί θητείας περιφερειάρχη Αττικής ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΑΤΟΥΛΗ». 

Επαρχιωτισμός; Φυσικά. Σύνδρομο «Προέδρου 15μελούς Συμβουλίου Λυκείου»; Βεβαίως. Δεν ενοχλούν όμως αυτά. Αυτά είναι αστεία - και  χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του συγκεκριμένου πολιτικού.

Ενοχλεί όμως αφόρητα η ταπεινή ματαιοδοξία του Πατούλη που τον οδηγεί σε μια de facto ιδιοποίηση του δημοσίου χώρου.