Η τρομοκρατία, εχθρός της καθημερινότητάς μας

 Τα πρώτα λεπτά μετά από κάθε τρομοκρατική επίθεση που έχει γίνει στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια φουντώνουν οι συζητήσεις στα socialmedia και  οι αρχικά ευρηματικές αναρτήσεις συμπαράστασης και υποστήριξης (JeSuis…, σημαίες αγκαλιασμένες κ.λπ.) έχουν πλέον στερέψει και επαναλαμβάνονται έπειτα από κάθε επίθεση. Οι συζητήσεις και οι αντιπαραθέσεις διαρκούν για δύο με τρεις ημέρες το πολύ και μετά σιωπή – ή μάλλον αναμονή, ναι, αναμονή για την επόμενη επίθεση που θα μας δώσει ξανά τροφή για λίγες ημέρες μέχρι να ξεχαστούμε και να καταπιαστούμε με κάτι άλλο.

Η τρομοκρατία έχει γίνει μέρος της καθημερινότητάς μας, έχει καταφέρει να ακινητοποιήσει τα αντανακλαστικά μας και να μετατρέψει την αντίδρασή μας σε εξ αποστάσεως παρατήρηση και σχολιασμό που μοιάζει μοιρολατρικός. Οι απανωτές τρομοκρατικές επιθέσεις έχουν δημιουργήσει μία συλλογική καθημερινή μνήμη που καθοδηγεί τις αντιδράσεις μας μετά από κάθε χτύπημα και επαναλαμβάνεται ως πένθιμο μοτίβο. Με αυτό τον τρόπο έχει πετύχει το στόχο της, έχει γίνει ο τρόμος συστατικό μέρος της καθημερινότητάς μας.

Η ισλαμιστική τρομοκρατία επενδύει στις επιθέσεις στους λεγόμενους «μαλακούς» στόχους, στην καθημερινότητα, στη διασκέδασή μας, στη μετακίνηση μας, στον τόπο που συγκεντρωνόμαστε, στις μαζικές μας δραστηριότητες, σε όλα αυτά που χαρακτηρίζουν την κανονικότητά μας, το μικρόκοσμό μας. Επιτίθεται στον δυτικό τρόπο ζωής που τόσο πολύ μισεί και θέλει να εξαφανίσει. Στοχεύει την ελευθερία των κοινωνιών μας και την  ιδιαιτερότητα του πολιτισμού μας. Θέλει αίμα και τρόμο μαζικό και αυτό το καταφέρνει αποτελεσματικότερα και με ελάχιστο κόστος, περιορίζοντας παράλληλα τις δυνατότητες πρόληψης και έγκαιρου εντοπισμού, χρησιμοποιώντας «ανορθόδοξα» πολεμικά μέσα (βανάκια, μαχαίρια, γιλέκα αυτοκτονίας κ.λπ.). Είναι μία κουλτούρα μιλιταριστικού μηδενισμού στο όνομα ενός κάποιου θεού που θέλει να διαλύσει τον ιστό των ευρωπαϊκών κοινωνιών, την καθημερινότητά μας, το δικαίωμά μας στην ευτυχισμένη μιζέρια της κανονικής ζωής μας.

Το χειρότερο όλων είναι πως έχει αντιστρέψει την κανονικότητά μας, έχει δημιουργήσει μια άλλη «κανονικότητα» ρευστού φόβου και τρόμου, ο οποίος δεν μπορεί εύκολα να προσωποποιηθεί. Είμαστε όλοι στόχοι, όλοι όσοι αποτελούμε μέλη των ευρωπαϊκών κοινωνιών. Δεν πρέπει, όμως, να δεχτούμε αυτή την επίπλαστη και αντανακλαστική κανονικότητα των εξτρεμιστικών ειδώλων, πρέπει να αντιμετωπίσουμε το φόβο. Η ανθρώπινη ασφάλεια, έχει στην καρδιά της τον άνθρωπο και τον θεωρεί ασφαλή μόνο όταν είναι ελεύθερος από το φόβο.

Αυτό. Πρέπει να βρούμε τον τρόπο να ελευθερωθούμε από τον φόβο, όχι κάνοντας τα παλικάρια ή τους πασιφιστικά αδιάφορους, αλλά αντιμετωπίζοντας συλλογικά τις ρίζες τους τρόμου, εντός και εκτός Ευρώπης. Στην ευρωπαϊκή κανονικότητα δεν έχει θέση ο φόβος. Ας δράσουμε λοιπόν πριν από τις επόμενες τρομοκρατικές επιθέσεις, αρκετά δακρύσαμε μετά από αυτές.