Γνώμες

Η γυναικεία στρατιωτική θητεία ακούγεται σαν μια ακόμα μπαρούφα της κυβέρνησης, από τις πολλές που λέγονται τον τελευταίο καιρό. Ίσως γι΄ αυτό τη διαχειριζόμαστε ελαφρά, αστειευόμενοι για τις ανταύγειες και τις αποτριχώσεις που μια γυναίκα θα στερηθεί στο στρατό. Σε μια άλλη χώρα, με μια άλλη κυβέρνηση, αυτή η πρόταση θα άνοιγε τη συζήτηση για την αναμόρφωση της υποχρεωτικής θητείας στο σύνολό της και τη δημιουργία ενός ριζικά διαφορετικού στρατεύματος. Εδώ όμως, δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια εθνικιστική κορώνα και ένα πρόσχημα ισότητας από τον ίδιο άνθρωπο που πριν λίγες μέρες συνέκρινε τους ομοφυλόφιλους με τους κτηνοβάτες.

Η πολιτική ατιμία και η πολιτική δειλία έχουν πλέον όνομα: Αριστείδης Μπαλτάς.

Το θέμα των μεταπτυχιακών σπουδών είναι πιο περίπλοκο απ’ όσο παρουσιάζεται στον Τύπο. Θα προσπαθήσω να δείξω κάποιες διαστάσεις του και, στη συνέχεια, θα έλθω στο μείζον ζήτημα που είναι αυτό της χρηματοδότησης των ΑΕΙ.

Αναδημοσιεύουμε την αποκαλυπτική τεκμηριωμένη καταγγελία στον ιστότοπο XYZContagion (https://xyzcontagion.wordpress.com/2015/12/27/apostoliki-diakonia-eleftheri-ora/) και καλούμε την Αποστολική Διακονία να γνωστοποιήσει άμεσα αν συνεργάζεται με τη χυδαία, ρατσιστική και συνωμοσιολογική φυλλάδα «Ελεύθερη Ώρα». Επίσης καλούμε την ΕΣΗΕΑ να γνωστοποιήσει πώς απάντησε στην αναφερόμενη στη συνέχεια επιστολή διεθνών φορέων για την Ε.Ω.

H Ροτόντα της Θεσσαλονίκης είναι κτίσμα το οποίο προοριζόταν για μαυσωλείο του Καίσαρα Γαλερίου που, αργότερα, μετατράπηκε σε χριστιανικό ναό του Αγίου Γεωργίου και, αργότερα, τα χρόνια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, σε τζαμί. Μετά τον σεισμό του 1978 το μνημείο ζώστηκε με μεταλλικές σκαλωσιές. Το μνημείο, αποκατεστημένο, ξανάνοιξε τις προάλλες – και ήδη η Εκκλησία άρχισε να το διεκδικεί για λατρευτική χρήση. Με αυτή την ευκαιρία, η τραγουδίστρια Γεωργία Συλλαίου θυμάται την προσωπική της περιπέτεια, και του μουσικού της ζταζ Σάκη Παπαδημητρίου, όταν σε συναυλία στο χώρο του 1995 δέχτηκαν επίθεση φανατικών ζηλωτών της ορθοδοξίας, με τη συμφωνία ει μη και την υποκίνηση της Μητρόπολης Θεσσαλονίκης... [ΤΒJ]

Πώς μεθοδεύεται η σπίλωση του Γιώργου Λούκου, προέδρου και καλλιτεχνικού διευθυντή του Φεστιβάλ Αθηνών, ποιος είναι ο ρόλος του Φονέα των Γιγάντων αριστερού υπουργού Αριστείδη Μπαλτά. Το Κόκκινο και το Μαύρο της ελληνικής Αριστεράς του πολιτισμού και της προόδου.

Πριν από λίγες ημέρες, το Zonar’s, το ιστορικό καφέ στη συμβολή των οδών Πανεπιστημίου και Βουκουρεστίου, άνοιξε για τρίτη φορά. Το αντικείμενο, όμως, συζήτησης των τελευταίων ημερών δεν ήταν αυτό. Αλλά, η φημολογούμενη «πόρτα», ο έλεγχος και η επιλογή, δηλαδή, των επίδοξων πελατών από υπάλληλο του καταστήματος επί τη εισόδω.

Μια ενδεχόμενη αντικατάσταση του κυρίου Τσίπρα δεν θα λύσει τα προβλήματα της Ελλάδας. Σίγουρα η ανικανότητα και η ανηθικότητά του δεν θα μας λείψει, αλλά η προοπτική αντικατάστασής του με ένα αντι-Τσίπρα μας καθιστά αντίστοιχα ευάλωτους στον κάθε καιροσκόπο που θα διεκδικήσει την εξουσία για να ικανοποιήσει προσωπικές φιλοδοξίες και μικροσυμφέροντα που παρασιτούν σε βάρος της ευρύτερης κοινωνίας.

Το θέμα είναι αχανές και τα εκατέρωθεν επιχειρήματα πολύ ισχυρά. Θεωρώ ωστόσο πως το δίλημμα μπορεί –με την αναπόφευκτη σχηματοποίηση– να αναχθεί στο ερώτημα της κοινωνικότητας του θανάτου. Εάν δηλαδή θεωρείς το θάνατο ένα πρωτίστως συλλογικό γεγονός που αφορά την κοινότητα ως σύνολο, έστω με εσωτερικές διαφοροποιήσεις. Ή αν τον θεωρείς κυρίως ένα ατομικό βίωμα, μη μεταφράσιμο σε κωδικοποιημένες πρακτικές, τελετουργικά, σωματικά και λεκτικά ενεργήματα.

Μετά τις τελευταίες αιματηρές τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι μπήκε για μία ακόμη φορά στο επίκεντρο της συζήτησης το ζήτημα της ριζοσπαστικοποίησης ευρωπαίων πολιτών που πιστεύουν ή ασπάζονται το Ισλάμ.

Η Μαρίν Λεπέν είναι εκείνη μέσα από την οποία η γαλλική κοινωνία αναγνωρίζει το βάθος της κρίσης της. Αναγνωρίζει την υποχώρηση του ρεπουμπλικανικού μοντέλου οργάνωσης της σχέσης κράτους-πολίτη και τη διάβρωσή του από μια λανθάνουσα εκδοχή πολυ-κοινοτισμού που εμφανίζεται ως πολυπολιτισμικότητα. Και παραγνωρίζει την πραγματικότητα, τα δεδομένα της παγκόσμιας οικονομίας – στην οποία η Ευρώπη και η Γαλλία δεν μπορούν να κατέχουν τη δεσπόζουσα θέση του παρελθόντος και να απολαμβάνουν τη μεγάλη ευημερία που την συνόδευε.

Η δίκη Ρίχτερ είναι σύμπτωμα της δηλητηρίασης του δημόσιου λόγου από τους πραματευτάδες του ισοπεδωτικού αντιμνημονιασμού. Αυτό όμως πολύ δύσκολα θα μπορούσε να το παραδεχθεί ο κ. Λιάκος, που αποτέλεσε κι ο ίδιος ενεργό μέρος αυτού του μηχανισμού και αυτού του περιβάλλοντος.