Γνώμες

Μια μικρή παρέμβαση για τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τη δημόσια συζήτηση και τα επιχειρήματα ο έλληνας πρωθυπουργός. [ΤΒJ]

Η υπεράσπιση του εαυτού του από τον Γιώργο Παπανδρέου, στην τηλεοπτική συνέντευξη που παραχώρησε στη Σία Κοσιώνη, επί της ουσίας επιβεβαίωσε ότι η κυβερνητική διαχείρισή του κατέληξε σε αποτυχία εκκωφαντική – ανεξαρτήτως προθέσεων. Μακάρι η Ιστορία να είναι πιο αντικειμενική με τον άνθρωπο Γιώργο Παπανδρέου,  που τράβηξε τότε το κουπί. Όμως, η αναγνώριση προθέσεων δεν μπορεί να είναι δικαίωση πολιτικής! 

Ο υποβιβασμός της επίσημης ιστοσελίδας του Αρείου Πάγου σε blogέκφρασης προσωπικών απόψεων για «ιδιωτικές-διαφορές» δεν μπορεί και δεν πρέπει να περάσει στα ψιλά. Το αίτημα του κ. Βενιζέλου για πειθαρχική δίωξη της Προέδρου επανέρχεται αμείλικτο.

Όλα τα σενάρια για το «τι θέλει πραγματικά ο Τσίπρας» πάσχουν, κατά τη γνώμη μου, στο βαθμό που βασίζονται σε δύο σιωπηρές παραδοχές: 1) ότι ο Τσίπρας θέλει κάτι συγκεκριμένο για το μέλλον και, 2) ότι ξέρει αυτό το οποίο θέλει.

Ο Πάπας δεν είναι  η Δύση, για τον απλό λόγο ότι η Ευρώπη αλλά και η Βόρεια Αμερική τις οποίες συνήθως εννοούμε  με τον όρο Δύση είναι πλέον κοινωνίες που έχουν υιοθετήσει έναν μεταχριστιανικό προσανατολισμό, ασχέτως εάν ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνικής τους ηθικής καθώς και των κοινών τόπων που δεσπόζουν στη δημόσια σφαίρα έχουν χριστιανική καταγωγή.

Η συνέντευξη που ακολουθεί, ασχολείται με ένα ιδιαίτερα επίκαιρο και γνωστό πλέον θέμα, και όχι μόνον για τη Γαλλία. Αφορά το ζήτημα της «μαντήλας» και τον δημόσιο χώρο, που σύμφωνα με την γαλλική ρεπουμπλικανή θεώρηση αυτός πρέπει να παραμένει ουδέτερος από θρησκευτικές και πολιτισμικές πίστεις και τα ορατά τους σύμβολα.

«Τρία μέτρα κάτω από τη γη». Θα μπορούσε να είναι στίχος από μάγκικο αργκό τραγούδι του προηγούμενου αιώνα με το οποίο ευθυμούμε πίνοντας κανά ποτηράκι στο Βοτανικό, στα ντε μπουζουκέν ντε καμπαρέν. Δυστυχώς όμως αυτά είναι τα λόγια του Υφυπουργού Υγείας, κυρίου Πολάκη, σε ομιλία του στο Μαρούσι.

Η Αίγυπτος ξεπούλησε την εθνική της κυριαρχία για να αποφύγει το ΔΝΤ. Όπως και – το μαντέψατε – η Ελλάδα.

Στις 16 Απριλίου θα γίνει στη Λέσβο μία επίσκεψη μεγάλης συμβολικής σημασίας. Ο Πάπας Φραγκίσκος θα επισκεφθεί το νησί έχοντας σκοπό να ευαισθητοποιήσει τη διεθνή κοινή γνώμη σχετικά με το δράμα των προσφύγων αλλά και την προσπάθεια μιας μικρής χώρας όπως η Ελλάδα να ανταποκριθεί σε ένα διεθνές πρόβλημα το οποίο την υπερβαίνει. Μαζί του έχει ανακοινωθεί πώς θα είναι ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος και ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας. Οι επιλεγμένοι πρόσφυγες που θα συναντηθούν με τους ανωτέρω στο πλαίσιο της επίσκεψης θα έχουν την ευκαιρία να δουν ζωντανά από κοντά πρόσωπα που υπό φυσιολογικές συνθήκες θα τους ήταν απρόσιτα - αν και με τον Πάπα Φραγκίσκο ποτέ δεν ξέρει κανείς. Τι σημαίνει πρακτικά αυτή η επίσκεψη;

Πρέπει να φοβόμαστε περισσότερο την τρομοκρατία ή τον φόβο που προκαλεί; Το ερώτημα ούτε ρητορικό είναι, ούτε μπορεί να μείνει αναπάντητο.

Ο εικαστικός Κώστας Τσόκλης κυκλοφόρησε ένα κείμενο που διεκδικεί ρόλο μανιφέστου και με το οποίο υποδεικνύει στους Έλληνες τι χρειάζεται να κάνουν στη σημερινή καμπή του ελληνικού προβλήματος. Μπράβο του, αλλά μας κούρασαν οι σοφολογιότατοι γέροντες. [ΤΒJ]

Ήταν λίγες μέρες πριν το ξέσπασμα της Γαλλικής Επανάστασης, όταν ο φιλόσοφος Μιραμπώ, ηγετική μορφή του αγώνα, χαρακτήριζε σε φυλλάδιο του την ελευθερία του Τύπου «παλλάδιο όλων των ελευθεριών». Πάνε αρκετοί αιώνες από τότε, ωστόσο η ΕΣΗΕΑ, διά του πειθαρχικού της οργάνου, αγνοεί επιδεικτικά τους κανόνες της ελευθερίας έκφρασης και τελικά τους ίδιους τους κανόνες της δημοκρατίας. Με υπεροψία και μέθη ποδοπάτησε την υπόληψη της ελληνικής πολιτείας ως πολιτείας που σέβεται το ελάχιστο, το πρώτο των δικαιωμάτων των πολιτών, το δικαίωμα να έχει κάποιος γνώμη και να την εκφράζει. Με εκδικητικό μένος φίμωσε την αντίθετη άποψη, τσακίζοντας το κύρος του δημοσιογραφικού επαγγέλματος. Με δουλοπρεπή προσήλωση στην συγκυριακή εξουσία, στοχοποίησε περαιτέρω τους ήδη στοχοποιημένους.