Σύνδεση συνδρομητών

Τα πήλινα πόδια της Κίνας

Πέμπτη, 04 Δεκεμβρίου 2025 23:22
3 Σεπτεμβρίου 2025, λεωφόρος Τσανγκάν, Πεκίνο. Στρατιωτική παρέλαση για τον εορτασμό της 80ής επετείου από τη νίκη στον Δεύτερο Σινοϊαπωνικό Πόλεμο και τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Κρεμλίνο
3 Σεπτεμβρίου 2025, λεωφόρος Τσανγκάν, Πεκίνο. Στρατιωτική παρέλαση για τον εορτασμό της 80ής επετείου από τη νίκη στον Δεύτερο Σινοϊαπωνικό Πόλεμο και τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Στις 3 Σεπτεμβρίου έλαβε χώρα στο Πεκίνο μεγάλη στρατιωτική παρέλαση, την οποία παρακολούθησαν πολλοί ξένοι ηγέτες, κυρίως από τον πάλαι ποτέ λεγόμενο Τρίτο Κόσμο και τώρα αποκαλούμενο Παγκόσμιο Νότο. Οι παρ’ ημίν αντιδυτικιστές θαύμασαν εκστασιασμένοι την υποτιθέμενη στρατιωτική ισχύ που επέδειξε η ηγεσία της πολυπληθέστερης τυραννίας του πλανήτη. Η πραγματικότητα όμως είναι πολύ διαφορετική απ’ την εικόνα που θέλει να παρουσιάζει η κινεζική δικτατορία. Ένας απ’ τους σημαντικότερους πολεμολόγους της εποχής μας, ο Έντουαρντ Λούτβακ, σκιαγραφεί με μάλλον μελανά χρώματα την πολεμική ικανότητα των κινεζικών στρατιωτικών δυνάμεων, αλλά και γενικά τη βούληση της κινεζικής κοινωνίας να πολεμήσει:

Στις δύο χιλιετίες που μας πέρασαν, τα κολοσσιαία επιτεύγματα της χώρας σε κάθε πεδίο του ανθρώπινου πολιτισμού συνοδεύτηκαν από μια αδιάκοπη σειρά από ήττες που προκάλεσαν εισβολείς αριθμητικά πολύ υποδεέστεροι, ήδη απ’ την εποχή των Σιονγκ-νου τον 2ο π.Χ. αιώνα. Τα πράγματα συνεχίστηκαν έτσι μέχρι το 1945, όταν ούτε οι εθνικιστικές ούτε οι κομμουνιστικές δυνάμεις μπόρεσαν να εκδιώξουν τις κατά πολύ υποδεέστερες αριθμητικά ιαπωνικές δυνάμεις που κατείχαν μεγάλο μέρος της χώρας, παρότι ο ανεφοδιασμός που λάμβαναν απ’ τη βομβαρδιζόμενη Ιαπωνία ήταν όλο και λιγότερος. Ούτε επίσης κατόρθωσαν οι Κινέζοι να επιβληθούν επί του Βιετνάμ το 1979, όταν προσπάθησαν και απέτυχαν να προστατεύσουν τους συμμάχους τους Ερυθρούς Χμερ στην Καμπότζη από τις προελαύνουσες βιετναμέζικες δυνάμεις. Μετά την αποτυχία του να προελάσει, και την απώλεια περίπου 26.000 ανδρών, ο Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός υποχώρησε, εγκαταλείποντας τους Ερυθρούς Χμερ στη μοίρα τους.

Παρότι η Κίνα έγινε στο μεταξύ πολύ πλουσιότερη και απέκτησε πολύ πιο σύγχρονα όπλα κάθε είδους, εξακολουθεί να είναι άγνωστο αν οι κινεζικές μονάδες είναι πράγματι ετοιμοπόλεμες, ειδικά αν ληφθεί υπόψη «η κληρονομιά της πολιτικής τού ενός παιδιού –η οποία τώρα πια έχει καταργηθεί, αλλά οι συνέπειές της θα παραμείνουν για τις επόμενες δύο δεκαετίες–, που σημαίνει πως κάθε στρατιώτης είναι το μόνο παιδί δύο ολόκληρων οικογενειών: και οι δύο οικογένειες θ’ αφανιστούν με το θάνατό του. […] Κανένας στρατός όμως αποτελούμενος από μοναχογιούς δεν πολέμησε ποτέ στην ιστορία, και ο θάνατος τεσσάρων κινέζων στρατιωτών στον [ποταμό] Γκαλβάν [το 2020] παρέμεινε κρυφός για οκτώ μήνες, ενώ το ΚΚ Κίνας έκανε πολύ προσεκτικές προετοιμασίες για να αμβλύνει τον αντίκτυπο όταν έγινε τελικά η ανακοίνωση»[1].

Αντίθετα απ’ τις φαντασιώσεις των αντιδυτικιστών, η Κίνα δεν είναι κάποιος πανίσχυρος στρατιωτικός γίγαντας, αλλά παραμένει μάλλον μια χάρτινη τίγρη που οποιαδήποτε πολεμική περιπέτεια μπορεί να την οδηγήσει και πάλι σε καταστροφική ήττα.

[1] Edward Luttwak, «How the West can beat the Rest», Unherd, 10/7/2025 (https://unherd.com/2025/07/how-the-west-can-beat-the-rest/).

Προσθήκη σχολίου

Όλα τα πεδία είναι υποχρεωτικά. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.