Γνώμες
Δεν είναι μόνον επικίνδυνοι, ερασιτέχνες και αδαείς. Δεν είναι μόνον αδιάβαστοι και ανόητοι. Είναι και κυβερνήτες ενός λαού που, πλάκα πλάκα, τοιούτος έπρεπεν ημίν αρχιερεύς. Και κοίτα, μη βγάζεις την ουρά σου απ’ έξω… Μη μου κρύβεσαι σου είπα. Όλο και κάπου θα την έκανες κι εσύ την κουτσουκέλα.
Είναι προφανές πως υπάρχει ένα πολύ συγκεκριμένο σχέδιο των κυβερνώντων για το κέντρο της Αθήνας. Όλες τους οι εξαγγελίες και ενέργειες στοχεύουν στην εκδίωξη των μόνιμων κατοίκων του και, κυριολεκτικά, στην ερημοποίησή του.
Την Κυριακή 11 Οκτωβρίου, το απόγευμα, στη συμβολή των οδών Μακρυγιάννη και Διονυσίου Αρεοπαγίτου μπροστά από το άγαλμα του Μακρυγιάννη έγινε μία συγκέντρωση Ορθοδόξων Ελλήνων κυρίως, αλλά όχι μόνο του Παλαιού Ημερολογίου, οι οποίοι ήθελαν να διατρανώσουν την αντίθεση τους στην επικείμενη εισαγωγή της Κάρτας του Πολίτη. Με αυτή την αφορμή καταγγέλθηκαν πλείστες πρακτικές, πρόσωπα και τρόποι ζωής που σχετίζονται με τη νεωτερικότητα και ήρθαν στην επιφάνεια ιδέες και τάσεις που συγκροτούν τον σκληρό πυρήνα της ελληνικής εκδοχής του θρησκευτικού συντηρητισμού.
Στο περιθώριο της χώρας που χειμάζεται, το να μιλάς για κλασική μουσική θεωρείται πολυτέλεια. Είναι, όμως, όντως πολυτέλεια; Ή, απλώς, επειδή όσοι μιλούν για κλασική μουσική δεν κάνουν φασαρία, η διοίκηση της ΕΡΤ βρήκε ευκαιρία να στραγγαλίσει το Τρίτο Πρόγραμμα, μετατρέποντάς το σιγά σιγά σε ανάχωμα του στρατευμένου συριζαϊσμού;
Έχουμε ηττηθεί ως κοινωνία; Νομίζω πως δεν έχουμε ξεκάθαρη και συλλογική απάντηση σε αυτό το ερώτημα. Άλλωστε, η ίδια η έννοια της ήττας έχει έντονα υποκειμενικά στοιχεία. Πέρα όμως από το σκίσιμο των μνημονίων και τη νίκη ή την ήττα στις διαπραγματεύσεις –σχήμα έντονα οξύμωρο– υπάρχουν και άλλες ενδείξεις ότι μία κοινωνία έχει ηττηθεί, ακόμη και αν δεν θέλει να το δει και να το παραδεχτεί.
Η επιλογή της Σουηδικής Ακαδημίας να δώσει το φετινό Νομπέλ Λογοτεχνίας στην 67 χρόνων Σβετλάνα Αλεξίεβιτς από τη Λευκορωσία (όπου ζει ως αντικαθεστωτική) τροφοδότησε μια νέα συζήτηση: μπορεί η μαρτυρία ή, ακόμα περισσότερο, το δημοσιογραφικό ρεπορτάζ να διεκδικήσει τιμές που, έως πρόσφατα, αποδίδονται στη μυθοπλασία ή την ποίηση;
Πώς μια διαφήμιση θα μπορούσε να γίνει αφορμή ενός ωραίου διπλωματικού επεισοδίου. Όταν η αγορά περιφρονεί τον ελληνικό εθνικισμό και τις υστερίες του... [TBJ]
Τι ζητά ο Πούτιν στη Συρία; Ποια είναι τα γεωπολιτικά συμφέροντα των Ρώσων στην περιοχή και πόσες πιθανότητες έχουν να τα πετύχουν; Κατάφερε ο Πούτιν, βομβαρδίζοντας στόχους του Ισλαμικού Κράτους, να επανεντάξει τη χώρα του στη διεθνή κοινότητα; Τι διακυβεύεται στην πιο ταραγμένη σήμερα περιοχή του πλανήτη;
Ο αυταρχισμός του Ερντογάν, τα γεωπολιτικά παιχνίδια της Τουρκίας, η Συρία, οι Κούρδοι και το Ισλαμικό Κράτος. Αυτά τα συστατικά καθορίζουν το σκηνικό στη σύγχρονη Τουρκία, που μοιάζει να έχει εγκαταλείψει οριστικά την ευρωπαϊκή προοπτική. Στη θλιβερή αυτή εξέλιξη, οι Ευρωπαίοι έχουν συμπεριφερθεί σαν κομπάρσοι. Ενώ η εξωτερική πολιτική της Ελλάδας διαπρέπει στο παιχνίδι της ανυπαρξίας.
Από τον υπουργό Εθνικής Αμύνης Πάνο Καμμένο στον πρόεδρο της δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο και στον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο που σείει απειλητικά τα λάβαρα του Χριστόδουλου εναντίον της Φραγκιάς, ο εθνικός αναδελφισμός αναβιώνει στο ιδεολογικό φόντο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ Νο2. Ή στο ιδεολογικό κενό του.
Ο Πρωθυπουργός κατακεραυνώθηκε από μεγάλο πλήθος του τύπου -εγχώριου και μη- και σχολιαστών -διανοούμενων και μη- για την παρουσία του στο συνέδριο του Clinton Global Initiative, κατά κύριο λόγο σε τρία επίπεδα: (α) στο επίπεδο της δυστοκίας στην έκφρασή του, (β) στο επίπεδο της προετοιμασίας για το συγκεκριμένο ακροατήριο, και (γ) στο επίπεδο της γνώσης του σε καυτά εθνικά ζητήματα που αφορούν κατά κύριο λόγο στην προσέλκυση επενδύσεων. Θα σταθώ στο πρώτο για να το φωτίσω από μια διαφορετική πλευρά.
Όταν ο Πάνος Καμμένος δίνει ιδεολογικό και αισθητικό περιεχόμενο στη διακυβέρνηση της εποχής του Τρίτου Μνημονίου (ή της Δεύτερης Φοράς Αριστερα).
