Γνώμες

Στο περιθώριο της χώρας που χειμάζεται, το να μιλάς για κλασική μουσική θεωρείται πολυτέλεια. Είναι, όμως, όντως πολυτέλεια; Ή, απλώς, επειδή όσοι μιλούν για κλασική μουσική δεν κάνουν φασαρία, η διοίκηση της ΕΡΤ βρήκε ευκαιρία να στραγγαλίσει το Τρίτο Πρόγραμμα, μετατρέποντάς το σιγά σιγά σε ανάχωμα του στρατευμένου συριζαϊσμού;

Έχουμε ηττηθεί ως κοινωνία; Νομίζω πως δεν έχουμε ξεκάθαρη και συλλογική απάντηση σε αυτό το ερώτημα. Άλλωστε, η ίδια η έννοια της ήττας έχει έντονα υποκειμενικά στοιχεία. Πέρα όμως από το σκίσιμο των μνημονίων και τη νίκη ή την ήττα στις διαπραγματεύσεις –σχήμα έντονα οξύμωρο– υπάρχουν και άλλες ενδείξεις ότι μία κοινωνία έχει ηττηθεί, ακόμη και αν δεν θέλει να το δει και να το παραδεχτεί.

Η επιλογή της Σουηδικής Ακαδημίας να δώσει το φετινό Νομπέλ Λογοτεχνίας στην 67 χρόνων Σβετλάνα Αλεξίεβιτς από τη Λευκορωσία (όπου ζει ως αντικαθεστωτική) τροφοδότησε μια νέα συζήτηση: μπορεί η μαρτυρία ή, ακόμα περισσότερο, το δημοσιογραφικό ρεπορτάζ να διεκδικήσει τιμές που, έως πρόσφατα, αποδίδονται στη μυθοπλασία ή την ποίηση;

Πώς μια διαφήμιση θα μπορούσε να γίνει αφορμή ενός ωραίου διπλωματικού επεισοδίου. Όταν η αγορά περιφρονεί τον ελληνικό εθνικισμό και τις υστερίες του... [TBJ]

Τι ζητά ο Πούτιν στη Συρία; Ποια είναι τα γεωπολιτικά συμφέροντα των Ρώσων στην περιοχή και πόσες πιθανότητες έχουν να τα πετύχουν; Κατάφερε ο Πούτιν, βομβαρδίζοντας στόχους του Ισλαμικού Κράτους, να επανεντάξει τη χώρα του στη διεθνή κοινότητα; Τι διακυβεύεται στην πιο ταραγμένη σήμερα περιοχή του πλανήτη;

Ο αυταρχισμός του Ερντογάν, τα γεωπολιτικά παιχνίδια της Τουρκίας, η Συρία, οι Κούρδοι και το Ισλαμικό Κράτος. Αυτά τα συστατικά καθορίζουν το σκηνικό στη σύγχρονη Τουρκία, που μοιάζει να έχει εγκαταλείψει οριστικά την ευρωπαϊκή προοπτική. Στη θλιβερή αυτή εξέλιξη, οι Ευρωπαίοι έχουν συμπεριφερθεί σαν κομπάρσοι. Ενώ η εξωτερική πολιτική της Ελλάδας διαπρέπει στο παιχνίδι της ανυπαρξίας.

Από τον υπουργό Εθνικής Αμύνης Πάνο Καμμένο στον πρόεδρο της δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο και στον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο που σείει απειλητικά τα λάβαρα του Χριστόδουλου εναντίον της Φραγκιάς, ο εθνικός αναδελφισμός αναβιώνει στο ιδεολογικό φόντο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ Νο2. Ή στο ιδεολογικό κενό του.

Ο Πρωθυπουργός κατακεραυνώθηκε από μεγάλο πλήθος του τύπου -εγχώριου και μη- και σχολιαστών -διανοούμενων και μη- για την παρουσία του στο συνέδριο του Clinton Global Initiative, κατά κύριο λόγο σε τρία επίπεδα: (α) στο επίπεδο της δυστοκίας στην έκφρασή του,  (β) στο επίπεδο της προετοιμασίας για το συγκεκριμένο ακροατήριο, και (γ) στο επίπεδο της γνώσης του σε καυτά εθνικά ζητήματα που αφορούν κατά κύριο λόγο στην προσέλκυση επενδύσεων. Θα σταθώ στο πρώτο για να το φωτίσω από μια διαφορετική πλευρά.

Όταν ο Πάνος Καμμένος δίνει ιδεολογικό και αισθητικό περιεχόμενο στη διακυβέρνηση της εποχής του Τρίτου Μνημονίου (ή της Δεύτερης Φοράς Αριστερα).

O κίνδυνος να μείνουν μετέωρες οι μεταρρυθμίσεις είναι απολύτως υπαρκτός, καθώς το πολιτικό μας σύστημα δεν διαθέτει μια πολιτική ηγεσία ικανή να τις προωθήσει, μια διοικητική μηχανή κατάλληλη να τις εφαρμόσει και ένα κοινωνικό σώμα πρόθυμο να τις υποστηρίξει. Μία άλλη πολιτική ισορροπία είναι απαραίτητη.

Ακόμα και στην περίφημη συνάντησή του με τον αμερικανό πρόεδρο Κλίντον, ο έλληνας πρωθυπουργός έκανε λόγο για τη δρομολόγηση μείωσης του ελληνικού χρέους. Υπάρχει, όντως, πιθανότητα ελάφρυνσης του χρέους; Υπό ποίες προϋποθέσεις; Πότε θα μπορούσε να γίνει μια τέτοια ελάφρυνση; Και γιατί το θέμα του χρέους δεν σηκώνει α λα καρτ ερμηνείες και διακηρύξεις σε προεκλογικούς τόνους; Άλλωστε, οι εκλογές τελείωσαν.

Ξεπεζέψτε. Η συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν είναι κάτι αδιανόητο, δεν είναι μια ευκαιριακή σύμπραξη, που διαταράσσεται όταν προσωπικότητες τύπου Δημήτρης Καμμένος εμφανίζονται ως παραφωνία. Είναι βαθύτερη και σύμφωνη με τις παραδόσεις των άκρων - των μονοκομματικών αυταρχικών κρατών του 20ού αιώνα που στηρίχθηκαν στον αυταρχισμό και στο αίμα και των κομμάτων δορυφόρων τους, καθώς και των επιγόνων τους [ΤΒJ]