Γνώμες
Αναδημοσιεύουμε την αποκαλυπτική τεκμηριωμένη καταγγελία στον ιστότοπο XYZContagion (https://xyzcontagion.wordpress.com/2015/12/27/apostoliki-diakonia-eleftheri-ora/) και καλούμε την Αποστολική Διακονία να γνωστοποιήσει άμεσα αν συνεργάζεται με τη χυδαία, ρατσιστική και συνωμοσιολογική φυλλάδα «Ελεύθερη Ώρα». Επίσης καλούμε την ΕΣΗΕΑ να γνωστοποιήσει πώς απάντησε στην αναφερόμενη στη συνέχεια επιστολή διεθνών φορέων για την Ε.Ω.
H Ροτόντα της Θεσσαλονίκης είναι κτίσμα το οποίο προοριζόταν για μαυσωλείο του Καίσαρα Γαλερίου που, αργότερα, μετατράπηκε σε χριστιανικό ναό του Αγίου Γεωργίου και, αργότερα, τα χρόνια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, σε τζαμί. Μετά τον σεισμό του 1978 το μνημείο ζώστηκε με μεταλλικές σκαλωσιές. Το μνημείο, αποκατεστημένο, ξανάνοιξε τις προάλλες – και ήδη η Εκκλησία άρχισε να το διεκδικεί για λατρευτική χρήση. Με αυτή την ευκαιρία, η τραγουδίστρια Γεωργία Συλλαίου θυμάται την προσωπική της περιπέτεια, και του μουσικού της ζταζ Σάκη Παπαδημητρίου, όταν σε συναυλία στο χώρο του 1995 δέχτηκαν επίθεση φανατικών ζηλωτών της ορθοδοξίας, με τη συμφωνία ει μη και την υποκίνηση της Μητρόπολης Θεσσαλονίκης... [ΤΒJ]
Πριν από λίγες ημέρες, το Zonar’s, το ιστορικό καφέ στη συμβολή των οδών Πανεπιστημίου και Βουκουρεστίου, άνοιξε για τρίτη φορά. Το αντικείμενο, όμως, συζήτησης των τελευταίων ημερών δεν ήταν αυτό. Αλλά, η φημολογούμενη «πόρτα», ο έλεγχος και η επιλογή, δηλαδή, των επίδοξων πελατών από υπάλληλο του καταστήματος επί τη εισόδω.
Μια ενδεχόμενη αντικατάσταση του κυρίου Τσίπρα δεν θα λύσει τα προβλήματα της Ελλάδας. Σίγουρα η ανικανότητα και η ανηθικότητά του δεν θα μας λείψει, αλλά η προοπτική αντικατάστασής του με ένα αντι-Τσίπρα μας καθιστά αντίστοιχα ευάλωτους στον κάθε καιροσκόπο που θα διεκδικήσει την εξουσία για να ικανοποιήσει προσωπικές φιλοδοξίες και μικροσυμφέροντα που παρασιτούν σε βάρος της ευρύτερης κοινωνίας.
Το θέμα είναι αχανές και τα εκατέρωθεν επιχειρήματα πολύ ισχυρά. Θεωρώ ωστόσο πως το δίλημμα μπορεί –με την αναπόφευκτη σχηματοποίηση– να αναχθεί στο ερώτημα της κοινωνικότητας του θανάτου. Εάν δηλαδή θεωρείς το θάνατο ένα πρωτίστως συλλογικό γεγονός που αφορά την κοινότητα ως σύνολο, έστω με εσωτερικές διαφοροποιήσεις. Ή αν τον θεωρείς κυρίως ένα ατομικό βίωμα, μη μεταφράσιμο σε κωδικοποιημένες πρακτικές, τελετουργικά, σωματικά και λεκτικά ενεργήματα.
Η Μαρίν Λεπέν είναι εκείνη μέσα από την οποία η γαλλική κοινωνία αναγνωρίζει το βάθος της κρίσης της. Αναγνωρίζει την υποχώρηση του ρεπουμπλικανικού μοντέλου οργάνωσης της σχέσης κράτους-πολίτη και τη διάβρωσή του από μια λανθάνουσα εκδοχή πολυ-κοινοτισμού που εμφανίζεται ως πολυπολιτισμικότητα. Και παραγνωρίζει την πραγματικότητα, τα δεδομένα της παγκόσμιας οικονομίας – στην οποία η Ευρώπη και η Γαλλία δεν μπορούν να κατέχουν τη δεσπόζουσα θέση του παρελθόντος και να απολαμβάνουν τη μεγάλη ευημερία που την συνόδευε.
Σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα Ανθρώπινων Δικαιωμάτων. Με την ευκαιρία αυτή, το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι σε συνεργασία με την Ομοσπονδιακή Ένωση Ευρωπαϊκών Εθνοτήτων (FUEN - ευρωπαϊκή ΜΚΟ με συμμετοχικό καθεστώς στο Συμβούλιο της Ευρώπης και συμβουλευτικό καθεστώς στον ΟΗΕ https://www.fuen.org/about-us/facts/), οργάνωσαν συζήτηση στρογγυλής τράπεζας με θέμα «Οι τουρκικές μειονότητες στην Ελλάδα και οι συστάσεις των διεθνών οργανισμών», για τις 9 Δεκεμβρίου, στην ΕΣΗΕΑ.
Άραγε υπάρχει δυνατότητα διαφυγής από τον φαύλο και ανατροφοδοτούμενο κύκλο της οικονομικής καχεξίας, της πολιτικής αφυδάτωσης και των χαμηλών προσδοκιών; Πιστεύουμε πως υπάρχει. Η διέξοδος όμως δεν θα βρεθεί στην προσχηματική συνεννόηση των κομμάτων για τη διαχείριση του πολιτικού κόστους της προσαρμογής. Αντίθετα, πρέπει να αναζητηθεί στη διαμόρφωση εθνικής συναίνεσης στη βάση ενός νέου «κοινωνικού συμβολαίου» που θα δεσμεύσει το πολιτικό σύστημα σε ένα εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης, θα ενστερνιστεί τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, θα απελευθερώσει τις χειμαζόμενες παραγωγικές δυνάμεις του τόπου, θα κατανείμει δίκαια τα βάρη της προσαρμογής και θα στηρίξει αποτελεσματικά τον κοινωνικό ιστό της χώρας.