Γνώμες

Δεν μπορεί να αρνηθεί κανείς την πραγματικότητα. Η Ελλάδα έχει εγκλωβιστεί στο ζήτημα της διαχείρισης των εξωτερικών συνόρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στην αντιμετώπιση των μεικτών ροών προσφύγων και οικονομικών μεταναστών. Ουσιαστικά, ο εγκλωβισμός οφείλεται σε δύο παραμέτρους: α) την ελλειμματική, κατακερματισμένη και  περιοριστική μεταναστευτική της πολιτική τα τελευταία χρόνια και β) στην ραγδαία αλλαγή του τρόπου που αντιλαμβάνεται το πρόβλημα, καθώς και την ασφάλεια των εξωτερικών συνόρων η Ε.Ε.

Με αφορμή μια συγκέντρωση στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου στην Αθήνα του 2016

Ενώ η καταστροφή της χώρας παίρνει ολοένα και βαθύτερες διαστάσεις, και ενώ θα μπορούσαν οι πολίτες, κάποιες κρίσιμες ομάδες έστω, να έχουν συνειδητοποιήσει τις εσωτερικές αιτίες εξαιτίας των οποίων η χώρα χρεοκόπησε, έρχεται η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων να μας πει πάλι ότι «δεν είμαστε πειραματόζωα των μνημονίων»!

Όποιος είναι αναλογιστής στην Ελλάδα ζει ένα δράμα. Είναι από αυτούς που σίγουρα το πτυχίο του θα είναι κορνιζαρισμένο και αχρείαστο για πολλά χρόνια. Μάλλον θα ονειρεύεται ένα κράτος βαρετό, με γνωστό νόμισμα, σαφή πολιτική χάραξη, προβλέψιμους δείκτες ανάπτυξης. Και σίγουρα θα γνωρίζει ότι οι πρωθυπουργοί προτιμούν να συμβουλεύονται καφετζούδες, όπως είχε παραδεχθεί ο Τσουδερός, ενώ τα μεγάλα μυαλά της χώρας επιδιώκουν να γίνονται δημόσιοι υπάλληλοι.

Ενώπιον δύσκολου διλήμματος θέτει η Kριστίν Λαγκάρντ την Ευρωζώνη και την Ελλάδα, όσον αφορά τη μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος. Σε απάντηση δημοσιογραφικού ερωτήματος την Πέμπτη, δήλωσε ότι η μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος συνδέεται άρρηκτα με τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους. "Αν η μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος δεν είναι σημαντική, ουσιαστική και βαθειά, τότε αυτό θα σημαίνει ότι απαιτείται περισσότερη ελάφρυνση χρέους".

Υπάρχει ένα κλισέ που κατά καιρούς επανέρχεται, αν έχει φύγει και ποτέ, στον δημόσιο διάλογο. Αφορά την επίκληση των διανοουμένων, διεκδικεί τη δημόσια παρέμβαση εκ μέρους τους. Από το Κατηγορώ του Ζολά έχουμε φτάσει στο κατηγορώ τον Ζολά.

15 άτομα, από μπλοκ "αντιεξουσιαστών", κατευθύνθηκαν προς ένα πρόσωπο που θεώρησαν πως είναι δημοσιογράφος, τον ρώτησαν και επιβεβαίωσαν πως είναι δημοσιογράφος και μετά τον χτύπησαν επανειλημμένα με καδρόνια στο κεφάλι, στο πρόσωπο, στην πλάτη και στο θώρακα, για να καταλήξει αιμόφυρτος στο νοσοκομείο. Όταν το άμεσο θύμα παρόμοιας φασιστικής «πολιτικής» βίας είναι δημοσιογράφος, στόχος των εγκληματιών προφανώς είναι και η ελευθερία του Τύπου που είναι και έμμεσο θύμα της επίθεσης.

Το έργο και των δύο είναι πολύ διαφορετικό μορφικά. Το ίδιο και οι ζωές τους. Ωστόσο, η θεματική τους συχνά περιστρέφεται γύρω από την υπαρξιακή μοναξιά. Τι πιστεύουν, όμως, για τη μοναξιά; Η θεατρική συγγραφέας Λούλα Αναγνωστάκη "συνομιλεί" με τον ποιητή Νίκο-Αλέξη Ασλάνογλου.

H φωτογραφία του διάσημου κινέζου εικαστικού Άι Γουέι Γουέι αναπαριστά τον θάνατο από πνιγμό του νεαρού Αϊλάν από τη Συρία, η εικόνα του οποίου, στο Μποντρούμ, όπου ξεβράστηκε το πτώμα του, εισέβαλε στην καθημερινότητα ανθρώπων σε όλο τον κόσμο, μέσω μιας φωτογραφίας που στηριζόταν στο αισθητικό σοκ. Αν η αναπαραγωγή καθαυτού του γεγονότος σχολιάστηκε ποικιλοτρόπως, η αναπαράστασή του δεν χρειάζεται πολλά σχόλια. Δημοσιεύουμε ένα, οργισμένο. [ΤΒJ]

Το παράδοξο στη χώρα μας είναι ότι πολιτικοί και κοινωνικοί αρμόδιοι της ασφαλιστικής αρχιτεκτονικής που αυτοπροσδιορίζονται με κοινωνικό πρόσημο, υιοθετούν και προωθούν λύσεις του ατομικιστικού μοντέλου. Μια προσέγγιση του ασφαλιστικού από τον Χαράλαμπο Φύτρο CFA, FHAS.[1]

Η κυβέρνηση επενδύει πολιτικά και επικοινωνιακά στο προσφυγικό πρόβλημα, απευθυνόμενη όπως πάντα στο δικό της εσωτερικό ακροατήριο, τον κύριο και συνήθως μοναδικό ορίζοντα των ενεργειών της. Στο μεταξύ, τι γίνεται με το θόρυβο περί ανθρωπιστικής κρίσης που εφεραν τα μνημόνια; Σταμάτησαν απεγνωσμένοι να αυτοκτονούν, παιδιά να λιποθυμούν από την πείνα; Τι έγινε το κοινό που αγανακτούσε με αυτού του τύπου τις ερωτήσεις; Πού βρίσκεται σήμερα ο δείκτης της συγκίνησης και πού ο δείκτης της μνησικακίας; [ΤΒJ]

Θα μπορούσαν άραγε οι βασανιστές της χούντας να παρουσιάζουν τα σωψυχά τους κάθε βράδυ στο κρατικό κανάλι; Θα έπρεπε το Εθνικό Τυπογραφείο να τυπώσει τα απομνημονεύματα του Κοεμτζή γιατί αυτός έχει δικαίωμα να γράψει; Μπορεί να υπάρχει ελευθερία λόγου, αλλά αυτό δεν σημαίνει ούτε ότι εμείς είμαστε υποχρεωμένοι να ακούσουμε τι έχουν να πουν ούτε να τους πληρώσουμε την ντουντούκα τους για να μας ενοχλούν καλύτερα. Δεν είναι τόσο δύσκολες αυτές οι διακρίσεις. Το ότι ο Τερλέγκας δεν εξασκεί τις φωνητικές του χορδές στην Εθνική Λυρική Σκηνή δεν χαρακτηρίστηκε, ώς σήμερα τουλάχιστον, λογοκρισία. Ένα κείμενο με αφορμή τη ματαίωση της παράστασης με το έργο που στηρίχθηκε και σε κείμενα του Σάββα Ξηρού.