Γνώμες

Eίμαι οργισμένος, όπως και πολλοί άλλοι. Επειδή δεν θέλουμε να δούμε μιαν «Ευρώπη πλην Ελλήνων.» Και επειδή ξέρουμε από τον Αριστοτέλη ότι ορθά μας δίνουν την εντύπωση ηλιθίου όσοι δεν εξοργίζονται όταν και όπως πρέπει, διότι αυτό δείχνει ότι δεν μπορούν να αποτι­μήσουν την αξία μιας κατάστασης και δεν έχουν τη διάθεση να αμυνθούν (Ηθ. Νικ. 1126a4-8). οργισμένοι δίχως ενοχές διότι ξέρουμε πως μας συγκινεί μόνο ό,τι έχει σημαντική αξία για μας (Ρητορική 1378b10-11). Δεν έχει να κάνει αυτή η οργή με βία, διχόνοια ή διχασμό. Είναι για να δυναμώσουν τα πνευμόνια μας ώστε να βγει μια δυνατή κραυγή για να χωνέψουν όσοι δεν θέλουν να καταλάβουν ότι αυτή η χώρα είναι και δική μας.

Εδώ και 41 ολόκληρα χρόνια, σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, είτε αυτή αφορούσε δημοτικές, είτε βουλευτικές, είτε ευρωεκλογές, θυμάμαι τις μακροσκελείς καταστάσεις με ονόματα ανθρώπων των «γραμμάτωνε και των τεχνώνε» που δήλωναν ευπειθώς την υποστήριξη τους στα σχήματα και τα ψηφοδέλτια της Αριστεράς.

Όταν διάβαζα τα πρακτικά της «δίκης των έξι» για τη Μικρασιατική καταστροφή -ήρθε κι αυτή μετά από δημοψήφισμα-  αντιμετώπιζα τους κατηγορούμενους, ως τραγικά πρόσωπα. Μάλιστα, παρ’ ότι ήξερα το αποτέλεσμα της δίκης, ήλπιζα στο τέλος να τους απαλλάξει το δικαστήριο.

Για πρώτη φορά μετά το 1974, η κυβέρνηση καλεί το λαό σε δημοψήφισμα. Θα φανταζόταν κάποιος ότι η πολιτική ηγεσία θέλει την άποψη του λαού για κάποιο πολύ σημαντικό ζήτημα. Καμία σχέση. Δεν ενδιαφέρεται για την άποψη του λαού, ακόμη κι αν στο τέλος θα αναγκαστεί να τη σεβαστεί. Αντιθέτως, την εκμεταλλεύεται και τη θέτει στην υπηρεσία της συγκρότησης ενός δήθεν ισχυρού διαπραγματευτικού χαρτιού. Αποτείνεται στον ελληνικό λαό για να εκμαιεύσει το ΟΧΙ και να ενδυναμώσει την αποτυχημένη της διαπραγμάτευση.

Η φράση του Αντώνη Σαμαρά την οποία απηύθυνε στη Ζωή Κωνσταντοπούλου, το βράδυ της κοινοβουλευτικής συζήτησης για το δημοψήφισμα, θα μείνει στην Ιστορία: «Κυρία Πρόεδρε, να το πάρετε χαμπάρι, το έχετε παρακάνει. Δεν είστε δικτάτορας! Πρόεδρος της Βουλής είστε». Ιστορική αλλά ελλιπής: λείπει η λέξη ακόμα πριν από το θαυμαστικό. Άρθρο ΕΙΔΙΚΟΥ ΣΥΝΕΡΓΑΤΗ.

Η χώρα χρεοκόπησε. Η κοινωνία βρίσκεται σε αναταραχή. Η παγκόσμια κοινή γνώμη παρακολουθεί σε απευθείας μετάδοση το τέλος της τρακαδόρικης Aριστεράς, αυτού του υβρίδιου της Μεταπολίτευσης, το οποίο ελέω τύψεων των νικητών του Εμφυλίου που φέρθηκαν με αμετροέπεια και σκληρότητα στους ηττημένους, παρασιτούσε στο σώμα της κοινωνίας επί σαράντα ολόκληρα χρόνια.

Πολύς κόσμος -χυδαία- κατηγόρησε όσους έτρεξαν στα ΑΤΜ από την περασμένη Παρασκευή το βράδυ για το -αναπόφευκτο- capital controls. Υπάρχουν όμως άλλοι υπεύθυνοι, και μια σειρά από γεγονότα...

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι νεκρός. Αυτό το γνωρίζει η ηγεσία του, τα στελέχη του και αρκετά από τα νουνεχή μέλη του. Δεν το γνωρίζει μόνο ο ερυθρομέλανος όχλος που γαλουχήθηκε στις πλατείες της «αγανάκτησης» και αποτέλεσε το εκτροφείο του μοναδικού μαζικού αντικοινοβουλευτικού κινήματος μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όπου συνυπήρξαν αρμονικά οι νικητές και οι ηττημένοι του τελευταίου εμφυλίου διχασμού, έχοντας ως κοινό εχθρό την Ανοιχτή Κοινωνία.

Αυτό είναι τo bitcoin της ζωής μας, τα πετροδόλλαρα του Mark Zuckerberg.

Υπάρχει ανάγκη επιτροπή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου να παρακολουθήσει το, ούτως ή άλλως, προβληματικό δημοψήφισμα της Κυριακής. Ένας πολύ έμπειρος Έλληνας και Ευρωπαίος δημοσιογράφος, o Ριχάρδος Σωμερίτης, ανησυχεί, φοβούμενος νόθευση του εκλογικού αποτελέσματος. [ΤΒJ]

Δύο μέρες μετά την προκήρυξη δημοψηφίσματος από τον πρωθυπουργό για μείζον ζήτημα εθνικής σημασίας, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αποφάσισε να δώσει η ίδια το κείμενο των προτάσεών της στη δημοσιότητα. Και έτσι, μπορούμε πλέον να καταλάβουμε τι πραγματικά έχει συμβεί.

Βρισκόμαστε μπροστά σε μια επιχειρούμενη αλλαγή του πολιτειακού καθεστώτος της χώρας. Μπροστά σε ένα πραξικόπημα σχεδιασμένο από καιρό, η υλοποίηση του οποίου περιλαμβάνει διάφορα στάδια εξαπάτησης. Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ φέρει την αποκλειστική ευθύνη για τον νέο διχασμό της κοινωνίας. Είναι μια αντιδημοκρατική, ολοκληρωτική κυβέρνηση, με κρυφή ατζέντα, που εκφράζει τους πιο μύχιους πόθους και φαντασιώσεις μιας αριστερής κομμουνιστικής νομενκλατούρας, βαλκανικής κοπής, για την οποία τα όρια της κόσμου της είναι τα όρια των σοβιέτ των Εξαρχείων.