Το πώς συμβιβάζονται αυτά τα δύο είναι άλλη μια ελληνική ιστορία.
Το εύλογο –πλην αμείλικτο– ερώτημα, όμως, το οποίο δεν αγγίζει κανείς, ιδίως οι πολιτικοί, είναι το εξής: είναι κακό να έχει σχέδιο η ΕΕ να βγάλει από το επάγγελμα αγρότες οι οποίοι αφενός δεν είναι καθόλου ανταγωνιστικοί στην παγκόσμια οικονομία, αφετέρου απορροφούν υπέρογκα ποσά από τους προϋπολογισμούς της; Πώς θα αντεπεξέλθει και η ίδια μέσα σε ένα δυσκολότατο διεθνές οικονομικό περιβάλλον, το οποίο γίνεται μέρα με την ημέρα χειρότερο; Πώς θα συνεχίσει να έχει χρήματα για να συνεχίσει να βοηθά τα κράτη-μέλη της και τους πολίτες τους; Πώς θα συνεχίσει να προσφέρει ακόμα επιδοτήσεις στους αγροτοκτηνοτρόφους, μεταξύ αυτών και στους έλληνες αγροτοκτηνοτρόφους, που τις τελευταίες ημέρες βρίσκονται στους δρόμους έχοντας μπλοκάρει την οικονομική ζωή της χώρας και απειλώντας να ρίξουν μόνοι αυτοί με τα μπλόκα την κυβέρνηση την οποία οι έλληνες ψηφοφόροι ανέδειξαν όλοι μαζί στις κάλπες;
Τα χρήματα δεν υπάρχουν από μόνα τους, όπως πιστεύεται στην Ελλάδα, αλλά πρέπει να δημιουργηθούν. Αυτό ακριβώς δήλωσε και ο Κυριάκος Πιερρακάκης, μόλις χθες, στις Βρυξέλλες. Και οι αγρότες της ΕΕ έχουν κι αυτοί υποχρέωση, όπως όλοι οι εργαζόμενοι στην ΕΕ, να δημιουργούν χρήμα. Και όχι μόνο να δικαιούνται χρήμα, όπως επίσης πιστεύεται στην Ελλάδα.
Στο πλαίσιο αυτό και με δεδομένο ότι και η ΕΕ, όπως και κάθε άλλο κράτος, δεν θέλει να σκορπά τα χρήματα των πολιτών της σε καλάθια χωρίς πάτο (ώς πότε, άλλωστε;), όπως δυστυχώς είναι η ελληνική αγροτοκτηνοτροφία σήμερα, λογικό μου φαίνεται να θέλει να αλλάξει τους όρους του παιχνιδιού. Οι έλληνες αγροτοκτηνοτρόφοι τι κάνουν γι’ αυτό;
Προφανώς, τίποτα. Αυτοί επιμένουν ελληνικά, παραδοσιακά. Με τις κατσούνες τους στα χέρια και με τα τρακτέρ τους στα μπλόκα, περιμένουν τις ευρωπαϊκές και εγχώριες επιδοτήσεις στις τσέπες. Απολύτως κρατικοδίαιτοι, απολύτως λειτουργούντες με δημοσιοϋπαλληλικά κριτήρια. Ή μάλλον, με καλύτερα από τους δημοσίους υπαλλήλους κριτήρια: διότι πολλοί απ’ αυτούς –για επαγγελματίες αγροτοκτηνοτρόφους μιλάμε πάντα– παίρνουν χρήματα που δεν τα δικαιούνται (όπως οι δημόσιοι υπάλληλοι που δεν πατούν τα πόδια τους στην υπηρεσία), μάλιστα πολλοί απ’ αυτούς παίρνουν πολλά χρήματα, πάρα πολλά χρήματα. Καμιά σχέση με τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων. Εάν λοιπόν η μονιμότητα πρέπει να αρθεί μία για τους έλληνες δημόσιους υπαλλήλους, είναι αυτονότητο ότι για τους έλληνες αγροτοκτηνοτρόφους πρέπει να αρθεί δέκα.
Διότι χωρίς την άρση αυτής της ιδιότυπης «μονιμότητας» στην επίσης ιδιότυπη «δημοσιοϋπαλληλική» τους λειτουργία, οι έλληνες αγροτοκτηνοτρόφοι δεν θα γίνουν ποτέ ευρωπαίοι αγρότες. Πολύ περισσότερο δεν θα γίνουν ολλανδοί αγρότες με αξία γεωργικής εκμετάλλευσης 1.700 ευρώ/στρέμμα, ούτε ισραηλινοί αγρότες με αξία γεωργικής εκμετάλλευσης 1.290 ευρώ/στρέμμα. Θα παραμείνουν εσαεί έλληνες αγρότες με αξία γεωργικής εκμετάλλευσης 190 ευρώ/στρέμμα.
Και να είναι σίγουροι ότι οι τσιπρικής κοπής και προελεύσεως απειλές τους προς το κοινό, ότι αν δεν δουλέψουν αυτοί θα πεινάσει ο κόσμος, έχουν την αξία των τσιπρικών απειλών προς τους δανειστές το πρώτο εξάμηνο του 2015: δηλαδή μηδαμινή.
Με μια τόσο παγκοσμιοποιημένη οικονομία καθένας που ζει στην Ελλάδα (αλλά φυσικά και οπουδήποτε αλλού), και έχει πέντε φράγκα στην τσέπη του, μπορεί οποιαδήποτε στιγμή και οποιαδήποτε εποχή του χρόνου να προμηθευτεί οποιοδήποτε αγαθό από οποιοδήποτε μέρος του κόσμου. Και μάλιστα της ίδιας –συχνά και καλύτερης– ποιότητας, και τις περισσότερες φορές σε πολύ καλύτερη τιμή. Τα ελληνικά προϊόντα σε τεράστιο ποσοστό, για να μην πούμε εκατό τοις εκατό, είναι πιο ακριβά από τα ξένα. Αν πρόκειται να πεινάσει κάποιος, λοιπόν, αν συνεχίσουν τις διαδηλώσεις και τους αποκλεισμούς, θα είναι οι ίδιοι, οι οικογένειές τους και τα παιδιά τους. Συνεπώς, οι απειλές αλλού.
Όπως αλλού πρέπει να απευθύνονται και οι απειλές ότι θα ρίξουν την κυβέρνηση. Δεν είναι ούτε η δουλειά τους ούτε το χόμπι τους. Εάν η κυβέρνηση πρέπει να πέφτει τη μια επειδή το ζητούν 18 συνταγματολόγοι λόγω υποκλοπών, την άλλη λόγω πυρκαγιών, την παράλλη επειδή το ζητεί η κυρία Καρυστιανού και ο Σύλλογος των Τεμπών, την επομένη επειδή το ζητούν οι αγρότες στα μπλόκα και… δεν συμμαζεύεται, μπορεί να μου κανείς γιατί πρέπει οι ψηφοφόροι να σηκώνονται από τους καναπέδες για να πάνε να ψηφίσουν; Μήπως πρέπει κάποτε να σοβαρευτούμε;
Εάν και εφόσον όμως οι αγρότες έχουν δίκιο, και σίγουρα σε κάποια, λίγα ή πολλά, κάποιοι, λίγοι ή πολλοί, έχουν δίκιο, ας τα διεκδικήσουν με άλλον τρόπο. Πολιτισμένο και όχι με τις κατσούνες και τις πέτρες κατά των αστυνομικών. Οι οποίοι αστυνομικοί προφανώς και είναι δικά τους αδέλφια και παιδιά. Δεν είναι αδέλφια και παιδιά των βιομηχάνων ούτε των εφοπλιστών.
Αν θέλουν λοιπόν να προσφέρουν υπηρεσίες στις οικογένειές τους, στα παιδιά τους, στη χώρα τους και –γιατί όχι;– στην Ευρωπαϊκή Ένωση που τους έχει διαθέσει από το 2000 έως το 2023 αν δεν κάνω λάθος 147,5 δισ. ευρώ –ποσό τρομακτικά τεράστιο για τα ελληνικά δεδομένα και μεγέθη– να εγκαταλείψουν τον πολιτισμό της κατσούνας της δεκαετίας του 1980 και να προσχωρήσουν στον πολιτισμό της ευρωπαϊκής αγροτοκτηνοτροφίας του δεύτερου τετάρτου του 21ου αιώνα όπου μπαίνουμε μεθαύριο: εκτός από τις ευρωπαϊκές και τις εγχώριες επιδοτήσεις και τη δουλειά, χρειάζεται και ανοιχτό μυαλό, και πρόγραμμα. Αλλά περισσότερο απ’ όλα, χρειάζεται η ιδιωτική πρωτοβουλία. Όχι όλα από το κράτος και την ΕΕ. Η ιδιωτική πρωτοβουλία είναι που λείπει από τον έλληνα αγροτοκτηνοτρόφο και μένει καθηλωμένος στην δεκαετία του 1980. Από απόψεως καιρικών τουλάχιστον συνθηκών –το άλφα και το ωμέγα της αγροτοκτηνοτροφίας– βρισκόμαστε στη Γη της Επαγγελίας. Τα προϊόντα που μας χαρίζει η ελληνική γη είναι συνήθως άριστης ποιότητας. Γιατί να είμαστε (και εδώ) ουραγοί;
Δεν νομίζω π.χ. ότι για τα χάλια των αγροτοκτηνοτροφικών συνεταιρισμών –όσοι δεν έχουν ακόμα κλείσει βουτηγμένοι κυριολεκτικά στην κλοπή και τη διαφθορά– φταίει η Ευρωπαϊκή Ένωση ή το ελληνικό κράτος. Η ευθύνη βαρύνει συντριπτικά τους ίδιους. Δεν νομίζω ότι για το χάλι και τη διασπάθιση των ευρωπαϊκών και των εγχώριων επιδοτήσεων φταίει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Σε ένα βαθμό, βεβαίως, φταίει το ελληνικό κράτος. Φταίνε όμως σε εξίσου μεγάλο βαθμό, αν όχι μεγαλύτερο, και οι ίδιοι. Αυτοί έχουν κάθε λόγο να ελέγχουν το κράτος και να απαιτούν αξιολόγηση και αξιοκρατία στην καταβολή των επιδοτήσεων. Και να μην αρκούνται, όπως πάντα, στο αιώνιο βόλεμα. Είναι δεδομένο ότι όλοι γνώριζαν και όλοι γνωρίζουν. Κι όχι μόνον οι «καπουτσίνοι» και οι «μανάβηδες», όπως θέλουν να μας πείσουν. Απλά «όλοι μαζί τα φάγαμε», σύμφωνα με την πιο επιτυχημένη ρήση της μεταπολίτευσης. Όχι το ίδιο, αλλά ο καθένας όπως και όσο μπορούσε. Αν αποδεχτούμε όλοι τις παραπάνω αλήθειες, αν αποδεχτούν κι αυτοί την ευθύνη που τους αναλογεί, ίσως υπάρχει μια ελπίδα σωτηρίας. Διαφορετικά θα μείνουν με την κατσούνα στο χέρι και με τα 190 ευρώ/στρέμμα στο πορτοφόλι. Και τούτο με επιδοτήσεις τεράστιες. Αν δεν υπήρχαν αυτές οι τεράστιες επιδοτήσεις, πόσα ευρώ το στρέμμα θα άξιζε η ελληνική αγροτική εκμετάλλευση;
Η απάντηση αφήνεται στην κρίση του καθενός.
ΥΓ. Αν έλειπαν οι επιδοτήσεις, η ελληνική αγροτική εκμετάλλευση θα άξιζε 1.700 ευρώ/στρέμμα ή και περισσότερο;
