Σήμερα υπάρχουν τα απαξιωμένα ηθικά αλλά λαίμαργα παρακολουθούμενα ΜΜΕ που κυνηγούν κάθε μορφής γαργαλιστική «είδηση» για να γεμίσουν τα πρωινάδικα· οι εφημερίδες «τοίχου»· ο ατέρμων τοίχος του Facebook· και το παντοδύναμο X. Εκεί δηλαδή όπου ο καθένας «λέγει το μακρύ του και το κοντό του» και όπου κάθε σπίθα γίνεται πυρκαγιά.
Η επίκληση της «διαβούλευσης» ακούγεται ευγενής –σαν το «δεῦτε καὶ ἴδετε» της Αγίας Γραφής– αλλά συχνά λειτουργεί ως πρόσχημα. Διότι δεν καλεί σε διάλογο επί ενός πραγματικού κενού, αλλά ανοίγει ρήγμα σε έναν τοίχο που είχε ήδη χτιστεί. Όταν κάτι έχει λυθεί οριστικά από την κοινωνία, το να το «ξανασυζητάς» –ακόμη και en passant– δεν είναι ουδέτερη πράξη· είναι πολιτική παρέμβαση με συνέπειες. Σαν να ρωτάς αν πρέπει να ξανατεθεί σε ψηφοφορία η βαρύτητα: μπορείς, αλλά τι περιμένεις; Να αρχίσουν να πετάνε τα κεφάλια χωρίς εγκέφαλο;
Η τραγωδία των Τεμπών γεννά δικαίως οργή και αίτημα απονομής δικαιοσύνης. Όμως ένας τέτοιος τόσο δα σπόρος, σπαρμένος από μια τραγικά συμβολική φιγούρα, βρίσκει πρόσφορο έδαφος να φυτρώσει. Η κοινωνία, κουρασμένη και θυμωμένη για μια σειρά ζητημάτων, βρίσκει νέο πεδίο αντιπαράθεσης — πιο εύκολο, πιο ηθικολογικό, πιο «καθαρό» από τον γκρίζο, επίπονο δρόμο της θεσμικής λογοδοσίας.
Δεν είναι αμαρτία να έχει κανείς άποψη. Αμαρτία είναι να παρουσιάζει την αναμόχλευση ενός λυμένου ζητήματος ως πράξη αγαθής πρόθεσης. Η Καινή Διαθήκη μάς θυμίζει ότι «ἀπὸ τοῦ περισσεύματος τῆς καρδίας λαλεί τὸ στόμα». Όταν, ωστόσο, η καρδιά του δημόσιου λόγου είναι γεμάτη από θόρυβο και αυτοπροβολή, το στόμα θα λαλήσει σύγχυση.
Η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλη μια ψευδο-ηθική σταυροφορία. Το 666 θυμίζει από καιρό πλέον τηλέφωνο κλειδαρά. Η Ελλάδα χρειάζεται δικαιοσύνη για τα Τέμπη, θεσμική σοβαρότητα και έναν δημόσιο διάλογο που να μην ανάβει φωτιές εκ του μη όντος. Γιατί, στο τέλος, εκείνοι που καίγονται πρώτοι δεν είναι οι πολιτικοί, αλλά οι πολίτες. Και τότε, θα αναρωτηθούμε ποιος έριξε το πρώτο σπίρτο ή θα αρχίσουμε πάλι να λαλούμε στα social media εκ του ελλείμματος της καρδίας μας;
