Σε μια σύσκεψη του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ στον Λευκό Οίκο, τα πνεύματα είχαν οξυνθεί όταν η Ολμπράιτ στράφηκε προς τον Πάουελ και του πέταξε point blanc: «Ποιο είναι το νόημα να έχουμε αυτόν τον υπέροχο στρατό για τον οποίο μιλάς συνέχεια, αν δεν μπορούμε να τον χρησιμοποιήσουμε;»
Ο στρατηγός έμεινε παγωτό –θα λέγαμε αν περιγράφαμε το τότε με αναφορά στο σημερινό γλωσσικό αίσθημα– αλλά εμβρόντητος για την εποχή εκείνη. Πώς μπορεί να της διαφεύγει ότι ο ρόλος των ενόπλων δυνάμεων, ιδιαίτερα την πυρηνική εποχή μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, είναι σχεδόν αποκλειστικά αποτρεπτικός, γατί αλλιώτικα σπέρνεις ανέμους και θερίζεις θύελλες — ή και Αρμαγεδώνα; Μάλιστα όπως έγραψε αργότερα στην αυτοβιογραφία του, My American Journey: «Νόμισα ότι θα πάθω ανεύρυσμα. Οι αμερικανοί στρατιώτες δεν είναι παιδικά [μολυβένια] στρατιωτάκια για να τα μετακινείς σε κάποιο είδος παγκόσμιου επιτραπέζιου παιχνιδιού».
Αργότερα, η Ολμπράιτ, μετά την θητεία της ως ΥΠΕΞ, είδε κάπως το φως της, κατανοώντας καλύτερα γιατί ακόμη και η περιορισμένη χρήση του στρατού μοιάζει με την Λερναία Ύδρα: λύνεις ένα πρόβλημα και φυτρώνουν δύο. Επέκρινε τον πρόεδρο Τζορτζ Μπους τον νεότερο για τη χρήση «του πλήγματος της βίας» στο Ιράκ αντί για συμμαχίες για την προώθηση της διπλωματίας. Τον κατηγόρησε ότι απομάκρυνε τους μετριοπαθείς άραβες ηγέτες δημιουργώντας το ενδεχόμενο επικίνδυνης ρήξης με τους ευρωπαίους συμμάχους. Ήταν, άλλωστε, η εποχή όπου οι ευρωπαίοι σύμμαχοι μέτραγαν, γιατί η φρίκη του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου ήταν ακόμη νωπή και το ΝΑΤΟ ήταν θεσμός ιερός.
***
Και οι δύο τους πλέον βρίσκονται εις τας αιωνίους μονάς. Το υπουργείο Άμυνας των Ηνωμένων Πολιτειών έχει πρόσφατα βαφτιστεί υπουργείο Πολέμου. Ο Κόλιν Πάουελ θα στριφογυρίζει στον λάκκο του βλέποντας τους σημερινούς ηγέτες να σπέρνουν ανέμους και να παίζουν πόλεμο με τα στρατιωτάκια παραταγμένα ανά την υδρόγειο. Μόνο που τα στρατιωτάκια είναι σάρκινα: όταν έρθουν οι θύελλες θα τρυπηθούν ευκολότερα από τα βόλια, θα πολτοποιηθούν ευθύς από τις εκρήξεις και θα λιώσουν πολύ ευκολότερα από ό,τι το μολύβι στο κύμα μίας πυρηνικής έκρηξης — ή, ακριβέστερα, θα εξαερωθούν ακαριαία. Θα είναι κι αυτός ένας θάνατος για την πατρίδα.
