Σύνδεση συνδρομητών

Η ατομική ευθύνη ως συστημική συμπεριφορά!

Κυριακή, 11 Απριλίου 2021 00:03
2 Μαρτίου 2021, Αθήνα. Διαδηλωτές υπέρ του Δημήτρη Κουφοντίνα, μια κινητοποίηση που επαναλήφθηκε πολλές φορές, ώσπου να διακόψει την απεργία πείνας ο δολοφόνος τρομοκράτης της 17 Νοέμβρη. Στο μεταξύ, τα κρούσματα Covid-19 αυξάνονταν συνεχώς.
Φωτογραφία Αρχείου
2 Μαρτίου 2021, Αθήνα. Διαδηλωτές υπέρ του Δημήτρη Κουφοντίνα, μια κινητοποίηση που επαναλήφθηκε πολλές φορές, ώσπου να διακόψει την απεργία πείνας ο δολοφόνος τρομοκράτης της 17 Νοέμβρη. Στο μεταξύ, τα κρούσματα Covid-19 αυξάνονταν συνεχώς.

Πριν από μερικές μέρες, περί τους χίλιους νέους συγκεντρώθηκαν σε χώρο του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ) σε ένα μεγάλο πάρτι που κράτησε ώρες. Το υπαγόρευε η νεότητα, αλλά και η επανάσταση στον νόμο Κεραμέως.

Τις τελευταίες ημέρες, παρά τον υψηλό αριθμό κρουσμάτων του Covid-19, στις πλατείες συνωστίζονται εκατοντάδες νέοι (και λιγότερο νέοι) για ένα ποτό – ή και περισσότερα. Είναι όπως στα υπαίθρια μπαρ το καλοκαίρι. Οι «κουρασμένοι» από τα μέτρα για την πανδημία, όπως δηλώνουν, θέλουν πίσω την κοινωνική ζωή τους.

Μερικές χιλιάδες δικαιωματιστές, αυτόκλητοι ευαίσθητοι, νεολαίοι της Αριστεράς, η ΚΝΕ και το ΠΑΜΕ, φοιτητικοί σύλλογοι, συνδικαλιστές, κουφοντινιστές, αντιφά κ.λπ. ασκούνται κάθε τόσο σε διαδηλώσεις «στο δρόμο στο δρόμο, να σπάσουνε τον τρόμο».

Τις προάλλες, στην κηδεία ενός αρχιμανδρίτη στην Κηφισιά, συνέρρευσαν εκατοντάδες, χωρίς αποστάσεις και χωρίς μάσκες, να αποχαιρετίσουν τον νεκρό. Δεν γινόταν να κάνουν αλλιώς.

Καθημερινά, στα μαγαζιά σπρώχνονται πολλοί. Μεγάλο είναι το ποσοστό όσων δεν φορούν μάσκες, ή δεν τις φορούν σωστά, όσων δεν κρατούν αποστάσεις, όσων δεν νοιάζονται αν υπάρχει πανδημία.

Κάποιοι γιατροί και μέρος του νοσηλευτικού προσωπικού εξασκούν το δύσκολο επάγγελμά τους ενώ έχουν αρνηθεί να κάνουν εμβόλια – και η κυβέρνηση αρκείται σε παραινέσεις. Δυστυχώς, η επιλογή αυτή έχει συνέπειες – κυρίως σε βάρος ασθενών τους.

Ολες οι παραπάνω συμπεριφορές έχουν το ίδιο αποτέλεσμα: την αύξηση των μολύνσεων από τον κορωνοϊό, την έξαρση της πανδημίας, την πίεση στο Εθνικό Σύστημα Υγείας και τις γεμάτες ΜΕΘ με διασωληνωμένους ασθενούντες, κάποιοι από τους οποίους δεν θα τα καταφέρουν. Κάποιοι από αυτούς που δεν θα τα καταφέρουν είναι γονείς μας, συγγενείς και φίλοι, άνθρωποι που μας μοιάζουν – όχι όλοι ηλικιωμένοι, όχι όλοι με συνοδά νοσήματα.

Τι ενώνει όλες τις συμπεριφορές που περιέγραψα; Η άρνηση της ευθύνης των ατόμων απέναντι στο κοινωνικό σύνολο. Η κοινωνική ασυνειδησία. Η αδιαφορία για τους άλλους – για τους δικούς τους και, ασφαλώς, για το κοινωνικό σύνολο. Ο κατακερματισμός της κοινωνίας σε ζώνες και η αδιαφορία για ό,τι βρίσκεται εκτός της στενής ζώνης που αφορά τα άτομα και τις μικρές ομάδες δικών τους ανθρώπων – συγγενικά, φιλικά ή επαγγελματικά.

Η ελληνική κοινωνία δεν συγκροτείται από επιμέρους υπευθυνότητες. Σε μεγάλη κλίμακα, πολλοί προσπαθούν να πετάξουν από πάνω τους την υποχρέωση να σκεφτούν το σύνολο. Ετσι έμαθαν στην οικογένεια, στο σχολείο, στο κόμμα. Είναι μια διαρκής χρεοκοπία και την πληρώνουμε. Για ορισμένους, όμως, αυτή η στάση είναι επαναστατική.

Σε εφημερίδα που πρόσκειται στην Αριστερά, δημοσιεύτηκε πέρυσι λίγο μετά το ξέσπασμα της πανδημίας ένα δοκίμιο, υποδειγματικό για την επαναστατική άρνηση του συγγραφέα του (δεν γίνεται αναφορά στο όνομά του, επειδή θα μπορούσαν να το έχουν υπογράψει πολλοί) να συμβάλει σε αυτό που ονομάζεται κοινωνική ευθύνη. Η λογική του υπαγορεύει τη δράση όσων μεθοδεύουν την πολιτική των δρόμων, που ισοδυναμεί με υγειονομικό σαμποτάζ. Γράφει:

Η ατομική ευθύνη δεν περιγράφει μια στάση που οφείλει κάποιος να έχει. Περιγράφει τη στάση που δεν έχει ο ένοχος. Και ο εκάστοτε ένοχος θα επιλεχθεί από την κυβέρνηση ανεξάρτητα από την ατομική του συμπεριφορά. Θα είναι οι νέοι, θα είναι οι πρόσφυγες, θα είναι οποιαδήποτε ομάδα κρίνεται ένοχη ανάλογα με τη συγκυρία και ανάλογα με το ακροατήριο που επιθυμεί να τέρψει η κυβέρνηση. Δεν θα είναι οι πιστοί των εκκλησιών, δεν θα είναι οι αρνητές της μάσκας, δεν θα είναι οποιαδήποτε ομάδα της οποίας τα συμφέροντα μεταφράζονται σε συγκεκριμένες ψήφους. Η ατομική ευθύνη ορίζεται κάθε φορά από την ταυτότητα του ατόμου που ευθύνεται.

Η λογική αυτή είναι βλακώδης, επειδή προφανώς οι πιστοί π.χ. που έσπευσαν στην κηδεία του αρχιμανδρίτη έχουν ανάλογη ευθύνη με τους υπερασπιστές του Κουφοντίνα που διαδήλωναν επί μέρες. Μοναδική διαφορά, ότι οι διαδηλωτές για τον Κουφοντίνα συγκεντρώνονταν καθημερινά για μέρες, ενώ στο κατευόδιο του αρχιμανδρίτη οι πιστοί πήγαν μόνο μια φορά.

Η στρεψόδικη λογική του συγγραφέα που κατακεραυνώνει την ατομική ευθύνη παύει να είναι πρωτότυπη όταν φτάνει στις ευθύνες του κράτους, του μεγάλου πατερούλη της Αριστεράς που συγγενεύει με τον κομμουνισμό, τον σταλινισμό και κάθε είδους αυταρχισμό και ολοκληρωτισμό. Να μη ζητάει τα ρέστα το κράτος, λέει, επειδή δεν έχει κάνει τίποτα: δεν έχει κάνει ΜΕΘ, νοσοκομεία, προσλήψεις, επιτάξεις, δεν έχει πολλά λεωφορεία (αυτά που έμειναν απ’ όσα έσπασαν οι «Δεν πληρώνω» στο προηγούμενο επεισόδιο), δεν έχει δωρεάν τεστ κ.λπ. Οπότε; Οπότε, ας αποδεχτούμε ότι ο θάνατος θα κάνει τη δουλειά του.

Ο συγγραφέας είναι χιλιαστικά ωμός στο τέλος του σημειώματός του. Και αποκαλύπτει την επιθυμία του: το τέλος του χρόνου, το τέλος της αντοχής του συστήματος, τη χρεοκοπία της τάξης, την έκρηξη που θα φέρει η πίεση λόγω της υγειονομικής κατάρρευσης. Γράφει:

Ομως ο χρόνος τελειώνει και το τίμημα που θα πληρώσουμε δεν θα χωρά σε επικοινωνιακές ακροβασίες και λαϊκίστικες στοχοποιήσεις. Οταν ο πήχης του θανάτου ανέβει, η ατομική ευθύνη θα ταυτιστεί με τη συλλογική οργή.

Όσοι εν γνώσει τους περιφρονούν την ατομική ευθύνη τους έναντι της κοινωνίας είναι ανάγωγοι με αντικοινωνική συμπεριφορά. Όσοι όμως μιλούν κατά της κοινωνικής ευθύνης, προκειμένου να ζοριστεί η κατάσταση για να ωριμάσει η εξέγερση της γης των κολασμένων, τι είναι;

The Books' Journal

Το Books' Journal είναι μια απολύτως ανεξάρτητη επιθεώρηση με κείμενα παρεμβάσεων, αναλύσεις, κριτικές και ιστορίες, γραμμένα από τους κατά τεκμήριον ειδικούς. Πανεπιστημιακούς, δημοσιογράφους, συγγραφείς και επιστήμονες με αρμοδιότητα το θέμα με το οποίο καταπιάνονται.

Προσθήκη σχολίου

Όλα τα πεδία είναι υποχρεωτικά. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.