Το Ιράν, ο πόλεμος κι εμείς

Και η περίφημη Ευθύνη Προστασίας; Υπάρχει και αυτή στο διεθνές δίκαιο και στο πλαίσιο του ΟΗΕ. Όσο και έχουν επικριθεί οι ανθρωπιστικές επεμβάσεις, όσο και αν όντως η Δύση έχει αποτύχει στην οικοδόμηση κρατών μετά την αλλαγή καθεστώτων σε Αφγανιστάν, Ιράκ και Λιβύη, δεν μπορούμε να κλείσουμε τα μάτια στην καταστολή και στο σκοταδισμό καθεστώτων όπως το Ιράν.

Πρόκειται για ένα καθεστώς που αρνείται το δικαίωμα ύπαρξης του κράτους του Ισραήλ και έχει ως δομικό στοιχείο οργάνωσής του τον αντιαμερικανισμό. Ένα καθεστώς που πανηγύρισε την τρομοκρατική επίθεση της 7ης Οκτωβρίου 2023 εναντίον του Ισραήλ και, μέσω του Άξονα της Αντίστασης και των πληρεξουσίων του, συνιστά μόνιμη απειλή για την περιφερειακή αλλά και τη διεθνή ασφάλεια. Το Ιράν είναι κράτος υποστηρικτής της τρομοκρατίας από την πρώτη στιγμή εδραίωσης του ισλαμικού καθεστώτος το 1979, γι’ αυτό και χώρες όπως οι ΗΠΑ, ο Καναδάς και η Αυστραλία έχουν αναγνωρίσει τους Φρουρούς της Επανάστασης ως τρομοκρατική οργάνωση. Από το 2018 έως και πριν από λίγες εβδομάδες, το Ιράν και ομάδες που συνδέονται με αυτό έχουν εμπλοκή σε τρομοκρατικές επιθέσεις και συνωμοσίες δολοφονίας αντιφρονούντων και πολιτικών αντιπάλων στη Γαλλία, στη Δανία, στην Αυστραλία και σε άλλες χώρες.

Για τις ακροαριστερές όμως οργανώσεις, το Ιράν αποτελεί το σύμβολο της αντίστασης στον ιμπεριαλισμό και στον δυτικό μιλιταρισμό. Μόνο που το κάνει χρηματοδοτώντας, εκπαιδεύοντας και παρέχοντας όπλα σε τρομοκράτες και ένοπλους ισλαμιστές και προσλαμβάνοντας εγκληματικές ομάδες για υβριδικές επιθέσεις. Από την εποχή της 17 Νοέμβρη και του ΕΛΑ έως σήμερα, η ακροαριστερή τρομοκρατική και εξτρεμιστική σκηνή στην Ελλάδα υποστήριζε τη βία των ισλαμιστικών οργανώσεων της Μέσης Ανατολής.

Μπορεί όμως η Διεθνής Κοινότητα να παρέμβει; Δεν μπορεί. Ο ΟΗΕ έχει παραλύσει από τον ανταγωνισμό μεταξύ ΗΠΑ - Κίνας και Ρωσίας που μπλοκάρει τη δυνατότητα απόφασης στο Συμβούλιο Ασφαλείας. Τη συνθήκη αυτή την είδαμε και κατά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία και σε άλλες περιπτώσεις ένοπλων συγκρούσεων.

Πως στέκεται μια χώρα μέσα σε αυτή τη συνθήκη αστάθειας και ανασφάλειας, ιδιαίτερα από τη στιγμή που έχει και εξωτερική απειλή από μια χώρα όπως η Τουρκία;

Πρώτον, οικοδομεί συμμαχίες και επενδύει στην εξωτερική εξισορρόπηση της απειλής. Η στρατηγική συμμαχία της Ελλάδας με το Ισραήλ και τη Γαλλία είναι η πλέον απτή απόδειξη. Πρόκειται για συμμαχίες που στη δύσκολη στιγμή λειτουργούν.

Δεύτερον, ενισχύει την αποτρεπτική της δυνατότητα, με σημαντικό αμυντικό πρόγραμμα εξοπλισμών και μεταρρύθμισης των ενόπλων δυνάμεων. Το δίλημμα που κάποιοι έκαναν επιπόλαιο πολιτικό σύνθημα, συγκρίνοντας φρεγάτες και πολεμικά αεροσκάφη με προσθετικά αεροπλάνα και ΜΕΘ, είναι αναχρονιστικό και λαϊκιστικό. Τα σύγχρονα κράτη, σε μια συνθήκη πολυ-κρίσεων και απειλών, επενδύουν στην άμυνα, στην υγεία, στην παιδεία, στην πολιτική προστασία. Δεν οδηγούνται από ιδεοληπτικές επιλογές και δεν προκαλούν επεισόδια κατά τη διάρκεια επίσκεψης του υπουργού Υγείας σε δημόσιο νοσοκομείο επειδή διαφωνούν με τη συμμαχία Ελλάδας και Ισραήλ.

Τρίτον, λαμβάνει πρωτοβουλίες σε επίπεδο Ε.Ε. για την ενίσχυση της αμυντικής δυνατότητας της Ένωσης και της στρατηγικής της αυτονομίας. Οι πρωθυπουργοί της Ελλάδας και της Πολωνίας ήταν αυτοί που πρώτοι έθεσαν την ανάγκη δημιουργίας αντιαεροπορικού ευρωπαϊκού θόλου.

Η Ελλάδα με αυτές τις επιλογές κατάφερε να εξελιχθεί σε πάροχο ασφαλείας και σε καταλύτη κινητοποίησης των ευρωπαϊκών χωρών όταν στοχοποιήθηκε η Κύπρος από το Ιράν και την Χεζμπολάχ. Η Βουλγαρία, επίσης, ζήτησε την υποστήριξη της Ελλάδας, αναδεικνύοντας πως η επένδυση στην αμυντική ενίσχυση δεν ήταν μια ιδεολογική πολιτική αλλά μια υπαρξιακή αναγκαιότητα.

Η σωστή πλευρά της ιστορίας δεν χαρακτηρίζεται από αφηρημένες ευχές για παγκόσμια ειρήνη που θυμίζουν διαγωνισμούς ομορφιάς περασμένων εποχών. Είναι αποτέλεσμα συνέπειας, συνέχειας και ξεκάθαρης θέσης. Από την Ουκρανία και την υπεράσπιση του αμυνόμενου, μέχρι την υποστήριξη της Κύπρου, αλλά και του δικαιώματος του Ισραήλ στην άμυνα έναντι τρομοκρατικών οργανώσεων και αυταρχικών καθεστώτων.

Στο νέο περιφερειακό πεδίο ισχύος που διαμορφώνεται στη Μέση Ανατολή και στην Ανατολική Μεσόγειο, η Ελλάδα διεκδικεί τη θέση σοβαρού, αξιόπιστου και επιδραστικού δρώντος. Παράλληλα, πρωταγωνιστεί στην ευρωπαϊκή κινητικότητα για την ευρωπαϊκή άμυνα.

Η σταθερότητα είναι το δομικό πολιτικό και κοινωνικό στοιχείο που μπορεί να συμβάλει καθοριστικά σε μια ασφαλή πορεία μέσα στην «τέλεια καταιγίδα» της αστάθειας – και αυτό μπορούν να το εγγυηθούν οι μονοκομματικές κυβερνήσεις και η υπεύθυνη εξωτερική πολιτική.