Η πρώτη σύζυγος του ήταν Τσεχοσλοβάκα και τα τρία μεγαλύτερα παιδιά του (Don Jr., Eric και Ivanka) είναι Τσεχο-αμερικανοί. Η τρίτη γυναίκα του είναι από τη Σλοβενία και ο μικρότερος γιος του (Barron) είναι Σλοβενο-αμερικανός. Η μητέρα του είναι Σκωτσέζα, μετανάστρια στις ΗΠΑ. Η οικογένειά του είναι, κυριολεκτικά, οικογένεια ευρωπαίων μεταναστών.
Τι ακριβώς συμβαίνει;
Ο κύριος λόγος για τα αισθήματα του Τραμπ έναντι της Ευρώπης είναι το βιοτικό επίπεδο των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το ευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος και το «κακό παράδειγμα» που αποτελεί για τους Αμερικανούς. Επειδή αυτός είναι ο λόγος και όχι κάτι άλλο, σχεδόν όλοι οι αξιωματούχοι της κυβέρνησης Τραμπ αισθάνονται, και εκφράζουν, παρόμοια αισθήματα μίσους και περιφρόνησης προς την Ευρώπη. Εξηγώ.
Μέχρι τη χρηματοοικονομική κατάρρευση του 2008, το αφήγημα που κυριαρχούσε, χωρίς αντίλογο, στην Αμερική σχετικά με την Ευρώπη ήταν ότι οι ΗΠΑ έχουν «την καλύτερη οικονομία, τα καλύτερα πανεπιστήμια, την καλύτερη τεχνολογία, την καλύτερη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, κ.λπ., κ.λπ., κ.λπ.». Τη δεκαετία του 1990, μετά την κατάρρευση του κομμουνιστικού μπλοκ, αμερικανοί αξιωματούχοι έδιναν διαλέξεις στον υπόλοιπο κόσμο για το πώς πρέπει να οργανώσει τα του οίκου του και θεωρούσαν ότι το «αμερικανικό μοντέλο» θα κυριαρχούσε γιατί ήταν ανώτερο από οποιαδήποτε άλλη μορφή κοινωνικής και οικονομικής οργάνωσης. Κατά τη δεκαετία του 2000, οι νεοσυντηρητικοί της κυβέρνησης Μπους προσπάθησαν, με τα γνωστά αποτελέσματα, να διαδώσουν τη «δημοκρατία» στη Μέση Ανατολή μέσω της εισβολής στο Ιράκ. Το αίσθημα ανωτερότητας και η έπαρση που αισθάνονταν όλοι, τόσο στην Ουάσιγκτον όσο και στα στούντιο των τηλεοπτικών ειδήσεων στη Νέα Υόρκη, ήταν αδιαμφισβήτητο.
Όμως, μετά το φιάσκο της χρηματιστηριακής κατάρρευσης του 2008-09 και της χρεοκοπίας των τραπεζικών και ασφαλιστικών γιγάντων της Wall Street, άρχισαν να ακούγονται φωνές στα μεγαλύτερα ΜΜΕ των ΗΠΑ (τα λεγόμενα mainstream media: εφημερίδες, περιοδικά, τηλεοπτικά κανάλια) που αμφισβητούσαν και αποδομούσαν αυτό το αφήγημα. Οι φωνές αυτές, με την πάροδο των ετών, πολλαπλασιάστηκαν και ενισχύθηκαν από ανεξάρτητους παραγωγούς βίντεο στο Instagram και στο Tik Tok, από αμερικανούς ταξιδιώτες στην Ευρώπη, από φοιτητές σε ευρωπαϊκά πανεπιστήμια ή από εργαζόμενους στην Ευρώπη, που μοιράστηκαν με εκατομμύρια αμερικανούς χρήστες τις εμπειρίες τους από τη ζωή στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Έτσι οι Αμερικανοί έμαθαν ότι η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη στην Ευρώπη είναι υψηλότατης ποιότητας και δωρεάν, όλοι έχουν πλήρη ιατροφαρμακευτική και ασφαλιστική κάλυψη ό,τι δουλειά κι αν κάνουν, οι πόλεις έχουν κορυφαίας ποιότητας δημόσιες συγκοινωνίες και δεν είναι απαραίτητη η χρήση ΙΧ για τις μετακινήσεις, και οι εργαζόμενοι απολαμβάνουν περίπου 5 εβδομάδες διακοπές το χρόνο, τις οποίες χρησιμοποιούν, σε αντίθεση με τους αμερικανούς εργαζόμενους.
Ο Πολ Κρούγκμαν, τακτικά, σε άρθρα στους New York Times, για 20 χρόνια. επιχειρηματολόγησε, με στοιχεία, ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχει σημαντική διαφορά μεταξύ των εισοδημάτων στις ΗΠΑ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση εάν συνυπολογισθεί ο χρόνος διακοπών που απολαμβάνουν κάθε χρόνο οι ευρωπαίοι εργαζόμενοι και το ιδιωτικό κόστος ασφάλισης υγείας.
Πόσο σημαντικό είναι αυτό; Σε άρθρο γνώμης που δημοσίευσαν την περασμένη εβδομάδα οι New York Times (Tracie McMillan, «We Asked 300 People About Health Care Costs. The Numbers Are Shocking», The New York Times, 22 Ιανουαρίου 2026, https://www.nytimes.com/2026/01/22/opinion/health-insurance-obamacare-subsidies-america.html ) παρουσιάζονται οι απαντήσεις 300 Αμερικανών, από όλη τη χώρα, και σε όλο το εύρος ηλικιών, που ρωτήθηκαν για το κόστος της ιατροφαρμακευτικής ασφάλισής τους. Ο μέσος όρος είναι πάνω από 30% του ετήσιου διαθέσιμου εισοδήματος τους. Το μέγεθος αυτό, δικαίως, οι New York Times το χαρακτηρίζουν σοκαριστικό.
Από τα μέσα του 2025, Δημοκρατικοί πολιτικοί όπως ο Μπέρνι Σάντερς, η Αλεξάντρα Οκάζιο Κορτέζ κ.ά,, περιοδεύουν σε μεσοδυτικές πολιτείες στις οποίες πλειοψηφούν οι Ρεπουμπλικανοί και μιλούν σε κατάμεστα κλειστά γήπεδα και αίθουσες συναυλιών σχετικά με τα παραπάνω. Το παράδειγμα που δίνουν για το πώς θα μπορούσαν να είναι τα πράγματα στην Αμερική είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση.
Από την 1η Ιανουαρίου 2026 τελείωσαν οι επιδοτήσεις που παρείχε ο νόμος Obamacare για την αγορά ασφάλισης υγείας και τα ασφαλιστήρια που καλούνται να πληρώσουν εκατομμύρια Αμερικανοί αυξήθηκαν κατά 100% και παραπάνω. Όλες οι δημοσκοπήσεις του τελευταίου μήνα προβλέπουν ότι στις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου οι Ρεπουμπλικανοί θα χάσουν τον έλεγχο της Βουλής των Αντιπροσώπων και, κατά πάσα πιθανότητα, και της Γερουσίας, λόγω αυτών των οικονομικών πιέσεων που αισθάνεται ο μέσος ψηφοφόρος.
Το επιχειρηματικό και ιδεολογικό κατεστημένο του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος ανησυχεί και αντιδρά. Οι απαξιωτικοί χαρακτηρισμοί της ευρωπαϊκής οικονομίας ως «σοσιαλιστικής» δεν έχουν πλέον απήχηση παρά μόνο στη βάση του κινήματος MAGA. Έχει αρχίσει να δημιουργείται ένα ρεύμα ανάμεσα στους Αμερικανούς ψηφοφόρους για υιοθέτηση κοινωνικών πολιτικών που μοιάζουν με της Ευρώπης έτσι ώστε να γίνει η ζωή τους περισσότερο προβλέψιμη και λιγότερο κρεμάμενη από μια κλωστή: δεκάδες εκατομμύρια Αμερικανοί είναι «θαμμένοι» κάτω από χρέη που ανέλαβαν για να πληρώσουν πανεπιστημιακές σπουδές και εκατομμύρια προσφεύγουν σε δικαστική προστασία από πιστωτές (δηλαδή χρεοκοπούν) κάθε χρόνο λόγω ιατρικών δαπανών.
Και όλο και περισσότεροι αναρωτιούνται: πώς γίνεται οι Ευρωπαίοι να έχουν δωρεάν «σοσιαλιστική» υγεία που στοιχίζει το 10% του ΑΕΠ τους και το προσδόκιμο ζωής στην Ευρώπη να είναι 82 έτη ενώ το δικό μας σύστημα, της «ελεύθερης αγοράς», μας κοστίζει το 30% του διαθέσιμου εισοδήματός μας και το 18% του ΑΕΠ, ενώ το προσδόκιμο ζωής μας είναι μόλις 78,5 χρόνια;
Αυτές είναι ερωτήσεις που έχουν, και θα έχουν πολύ περισσότερο στο μέλλον, αποτελέσματα στις κάλπες και στη διαμόρφωση του ομοσπονδιακού προϋπολογισμού, δηλαδή των δαπανών για κοινωνικές υπηρεσίες, και της φορολογίας των υψηλών εισοδημάτων.
Εξ ου και το μίσος του Τραμπ, και των περί αυτόν, για την Ευρώπη και η προσπάθεια απαξίωσης, υποβάθμισης και χειραγώγησής της. Είναι πολύ απλό: cui buono?
