03/01/2026: Σαν σήμερα, στις 3 Ιανουαρίου 1925, ο Μπενίτο Μουσολίνι ανέβηκε στο βήμα της ιταλικής Βουλής και, με έναν λόγο ωμό, προκλητικό και επιδεικτικά θεατρικό, έβαλε οριστική ταφόπλακα στην κοινοβουλευτική δημοκρατία της Ιταλίας. Δεν επρόκειτο για μια ακόμη πολιτική τοποθέτηση, αλλά για την ανοιχτή αναγγελία της εγκαθίδρυσης απόλυτης εξουσίας.Με τη συγκεκριμένη ομιλία, ο Ιταλός πρωθυπουργός επιβεβαίωσε αυτό που πολλοί ήδη φοβούνταν: ο φασισμός είχε πάψει να είναι ένα ακραίο ρεύμα στο πολιτικό περιθώριο και μετατρεπόταν επισήμως σε ολοκληρωτικό καθεστώς, με το κράτος πλήρως υποταγμένο στη βούλησή του.
Χωρίς να πολυδώσω σημασία (πολύ κακώς, απ’ ό,τι αμέσως αποδείχτηκε), προχώρησα στην παρακάτω είδηση με τον τίτλο:
Τραμπ: Συλλάβαμε τον Μαδούρο και τη σύζυγό του κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων -Τους μεταφέραμε εκτός Βενεζουέλας!
Με το που το διάβασα, ο νους μου πήγε κατευθείαν στην πρωταπριλιά. Ο καιρός και ο ήλιος που μπαίνει από το παράθυρο βοηθάει άλλωστε σ’ αυτό. Δυστυχώς όμως δεν ήταν πρωταπριλιά. Ήταν η πραγματικότητα και μάλιστα αμείλικτη. Όπως περίπου ήταν και πριν από εκατό ακριβώς χρόνια στην Ιταλία και στην Ευρώπη με τον Μουσολίνι.
Να λοιπόν που όσα σκεφτόμασταν ή υπονοούσαμε εδώ και ένα χρόνο (ας αφήσουμε την πρώτη τετραετία του αφού δεν συγκρίνεται καν με τον ένα χρόνο της τωρινής), για τον πρόεδρο Τράμπ επιβεβαιώνονται: ο άνθρωπος είναι διεθνώς επικίνδυνος. Και τον κάνει ακόμα πιο επικίνδυνο το ότι ηγείται της ισχυρότερης χώρας στον κόσμο.
Ο άνθρωπος αποδεικνύεται πραγματικά θιασώτης των ολοκληρωτικών ηγετών του κόσμου: του Πούτιν, του ΣιΖιΠίγκ, του Ερντογάν κ.ά. Και όχι μόνον αυτό αλλά προσπαθεί ταχύτατα να τους μοιάσει.
Ο άνθρωπος αποδεικνύεται θιασώτης των ολοκληρωτικών καθεστώτων επί της γης. Και όχι μόνο αυτό, αλλά προσπαθεί ταχύρρυθμα να μετατρέψει τη χώρα του σε κάτι αντίστοιχο.
Ο άνθρωπος μέσα σε ένα μόλις χρόνο έχει καταστρέψει νομικό, πολιτικό και κοινωνικό πολιτισμό πέντε τουλάχιστον αιώνων.
Ο άνθρωπος αυτός έχει πλέον αποδειχθεί, μέσα σε ένα χρόνο, ο μεγαλύτερος παγκόσμιος κίνδυνος για τη δημοκρατία και την παγκόσμια τάξη πραγμάτων.
Ο πρόεδρος αυτός είναι ό,τι χειρότερο πολιτικά έχει να επιδείξει σήμερα η Δύση.
Διότι, αν ο Μαδούρο είναι δικτάτορας (που είναι) και το ποια θα είναι η τύχη του, αυτό είναι αποκλειστικά θέμα του λαού της Βενεζουέλας, και κανενός άλλου. Ο λαός της Βενεζουέλας είναι ο μόνος αρμόδιος να βρει τη λύση και το δρόμο που επιθυμεί.
Μπορεί αυτό που ο Τραμπ έκανε σε βάρος της Βενεζουέλας να μην είναι (ή τουλάχιστον όχι ακόμα) γεωγραφικός ακρωτηριασμός της χώρας, όπως συμβαίνει με την εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία. Σίγουρα όμως είναι εισβολή σε ξένη χώρα (όπως του Πούτιν), παράνομη διεθνώς εισβολή (όπως του Πούτιν), εισβολή διά των όπλων (όπως του Πούτιν), η οποία προσβάλλει και καταργεί την κυριαρχία μιας ανεξάρτητης και κυρίαρχης χώρας (όπως του Πούτιν στην Ουκρανία). Και δεν ξέρουμε καν τι θα ακολουθήσει. Με τον Τραμπ πλέον όλα είναι πιθανά. Έχει καταστεί ο πιο απρόβλεπτος ηγέτης παγκοσμίως, ξεπερνώντας πλέον και αυτόν τον Πούτιν.
Από την αρχή είχα και εξακολουθώ να έχω την ανησυχία, ότι ο άνθρωπος αυτός εξελέγη πρόεδρος των ΗΠΑ για να εκτελέσει μια μοναδική αποστολή:
Να διασπάσει τη Δύση, η οποία αντιπροσώπευε μέχρι σήμερα ό,τι πιο προοδευτικό έχει ισχύσει στον κόσμο μας, εδώ και δυόμισι χιλιάδες χρόνια, όσον αφορά την ελευθερία (ενέργειας και γνώμης), το δίκαιο, τον πολιτισμό, την τέχνη, τις ιδέες, την δημοκρατία, την ανεξιθρησκεία και άλλα ων ουκ έστιν αριθμός.
Να καταστρέψει την Ευρωπαϊκή Ένωση, την οποία πλέον θεωρεί ως τη μόνη υπολογίσιμη απειλή της νέας αναδυόμενης ολοκληρωτικής Αμερικής, ως μοναδικής εναπομένουσας αξιόλογης θιασώτη και εφαρμοστού του κράτους δικαίου παγκοσμίως, αφού οι άλλες δυο και ολοκληρωτικές παγκόσμιες δυνάμεις, Ρωσία και Κίνα, τρέπονται εκ των πραγμάτων σε συμμάχους της Αμερικής στη θέση της Ευρώπης.
Να αναβαθμίσει και να νομιμοποιήσει τους απανταχού ολοκληρωτικούς ηγέτες σε ισότιμους, έγκυρους και αξιόπιστους διεθνείς συνομιλητές.
Να παγιώσει την ισοπεδωτική άποψη, την πιο επικίνδυνη από όλες, ότι στον κόσμο τούτο όλοι, ηγέτες και πολιτεύματα, είναι ίδιοι και ίδια. Με άμεση επιδίωξη και απόρροια να στερήσει από τον κόσμο το δικαίωμα και τη δυνατότητα επιλογής. Και αυτό ακριβώς είναι ο ολοκληρωτισμός: η στέρηση των πολιτών από το δικαίωμα και τη δυνατότητα επιλογής. Και ο κομμουνισμός γι’ αυτό ακριβώς κατέρρευσε: διότι είχε στερήσει από τον πολίτη το δικαίωμα επιλογής. Εκεί μάλιστα κάθε επιλογής, και όχι μόνο πολιτικής.
Και φυσικά, να εμφυσήσει στον κόσμο την άποψη ότι δεν υπάρχει διεθνές δίκαιο, αλλά αποκλειστικός γνώμονας στις διεθνείς σχέσεις είναι το συμφέρον του κράτους, και μοναδικό μέσον για την επίτευξη του συμφέροντος αυτού είναι η δύναμη και η χρήση βίας (και πολεμικής).
Πράγμα που μαθηματικά οδηγεί σε έναν κόσμο πλέον τριπολικό, τον οποίο θα μοιράζονται και θα εκμεταλλεύονται οι τρεις μεγάλες ολοκληρωτικές δυνάμεις: η Ρωσία, η Κίνα και οι ΗΠΑ. Οι οποίες ΗΠΑ προσπαθούν να καταφέρουν αυτό που συγκαλυμμένα πάντα επεδίωκαν: από Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής να γίνουν η Αμερική. Και το τελευταίο κατόρθωμα του Τραμπ με την εισβολή στη Βενεζουέλα και τη σύλληψη του Μαδούρο, σ’ αυτό ακριβώς συντείνει. Εκεί όπου συντείνουν και τα προηγούμενα κόλπα του Τραμπ με τον Καναδά, το Μεξικό, τον Παναμά, τη Γροιλανδία κ.λπ.
Αυτό όμως προκαλεί εκ των πραγμάτων και κάτι άλλο: το ότι οι μέχρι σήμερα εκούσιοι επικριτές του δικτάτορα Μαδούρο μπορεί, εν ριπή οφθαλμού και ελέω Τράμπ, να τραπούν σε ακούσιους υποστηρικτές του. Αλλά και αντίθετα, οι μέχρι σήμερα υποστηρικτές των ΗΠΑ να στραφούν εναντίον τους, και όχι άδικα. Και, ω της τραγωδίας!, πάνω που στην Ευρώπη είχαμε αρχίσει να τείνουμε (και λόγω Πούτιν) ευήκοον ους στην Αμερική, η Αμερική του Τραμπ… έκοψε τα τηλέφωνα.
Τι να περιμένουμε άραγε από δω και πέρα ως κίνηση διεθνούς γεωστρατηγικής; Την εισβολή της Κίνας του ΣιΖιΠιγκ στην Ταϊβάν; Μόνο αυτό έμεινε για να πούμε ότι το πράγμα έχει ήδη συμφωνηθεί μεταξύ των ηγετών των τριών παγκόσμιων δυνάμεων Ρωσίας, Κίνας και ΗΠΑ.
Σε κάθε περίπτωση όμως, μετά τρόμου παρακολουθώ τον Τραμπ να μετατρέπεται ο ίδιος στον χειρότερο ολοκληρωτικό ηγέτη παγκοσμίως και να προσπαθεί λυσσαλέα να μετατρέψει και τις ΗΠΑ σαν τα μούτρα του. Οι άλλοι, Πούτιν, ΣιΖιΠίγκ κ.λπ., ακόμα και ο Κιμ Γιόγκ Ουν, προσπαθούν να κρατούν τουλάχιστον κάποια προσχήματα αφενός και να λειτουργούν με βάση κάποια, έστω και κακή ή απαράδεκτη λογική αφετέρου. Ετούτος με βάση ποια λογική ενεργεί, όπως ενεργεί; Και η απουσία οποιασδήποτε λογικής εκ μέρους των ΗΠΑ είναι το χειρότερο σενάριο, διότι δεν μπορεί να αντιτάξει και να υποστηρίξει οποιαδήποτε αποτελεσματική διεθνή αντίδραση απέναντι στους άλλους δυο, Πούτιν και ΣιΖιΠίγκ.
Το μόνο λοιπόν προς στιγμήν παρήγορο που βλέπω, αν και κατά κάποιο τρόπο ανήθικο, είναι ότι όσο ο άνθρωπος αυτός ασχολείται με τους άλλους, αφήνει ήσυχους εμάς. Μέχρι πότε όμως;
Διότι πολύ φοβάμαι ότι σε λίγο ο Κιμ Γιογκ Ουν με τα κατάμαυρα όρθια μαλλιά θα μας φαίνεται κολεγιόπαιδο μπροστά στον κάποιον άλλον με τα πορτοκαλί πετούμενα μαλλιά.
