Κι όμως, απέναντι σε αυτά τα γεγονότα η εκκωφαντική σιωπή των αυτοαποκαλούμενων προοδευτικών δυνάμεων στην Ελλάδα καλά κρατεί. Ούτε τότε ούτε σήμερα. Ούτε μία σοβαρή καταγγελία, ούτε μια πολιτική κινητοποίηση, ούτε μια στοιχειώδης ηθική στάση. Όχι από άγνοια· από συνειδητή επιλογή.
Γιατί εδώ και χρόνια η «προοδευτικότητα» ενός συγκεκριμένου πολιτικού χώρου δεν ορίζεται από τα ανθρώπινα δικαιώματα, τη δημοκρατία ή την ελευθερία των πολιτών, αλλά από έναν ιδεολογικό άξονα: τον μόνιμο, εμμονικό, σχεδόν θρησκευτικό αντιδυτικισμό. Στην κορυφή αυτής της λογικής βρίσκεται το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, το οποίο δεν κρύβει ότι αντιμετωπίζει κάθε αυταρχικό καθεστώς ως «αντιιμπεριαλιστικό σύμμαχο», αρκεί να βρίσκεται απέναντι στη Δύση.
Η εξίσωση είναι απλή και επικίνδυνη: όποιος αντιμάχεται τη Δύση είναι αυτομάτως «προοδευτικός». Δεν έχει σημασία αν φυλακίζει, βασανίζει, εκτελεί, εξαθλιώνει τον λαό του. Έτσι εξηγείται η συστηματική ανοχή και η έμμεση στήριξη προς καθεστώτα όπως της Ρωσίας, του Ιράν ή της Βόρειας Κορέας. Έτσι εξηγείται και η πλήρης απουσία αντίδρασης όταν γυναίκες δολοφονούνται στους δρόμους της Τεχεράνης επειδή δεν συμμορφώθηκαν με τη θεοκρατική ηθική.
Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η πλήρης ηθική αντιστροφή στο Μεσανατολικό. Ο Παλαιστίνιος που απάγει και κατακρεουργεί ένα βρέφος δέκα μηνών βαφτίζεται «αγωνιστής». Ο Ισραηλινός πατέρας που ζητά να προστατεύσει το παιδί του βαφτίζεται «εισβολέας». Η βία παύει να είναι έγκλημα και μετατρέπεται σε «δικαιολογημένη αντίσταση», αρκεί να στρέφεται εναντίον της λάθος πλευράς. Δεν πρόκειται για πολιτική ανάλυση· πρόκειται για ηθική χρεοκοπία.
Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η σύμπτωση αυτού του λόγου με την άκρα Δεξιά. Παρά τις φαινομενικές αντιθέσεις, Αριστερά, άκρα Αριστερά και άκρα Δεξιά συναντώνται στο μίσος προς τον δυτικό πολιτισμό, στη δυσπιστία απέναντι στη φιλελεύθερη δημοκρατία, στην περιφρόνηση των θεσμών. Η δημοκρατία παρουσιάζεται ως υποκριτικό προσωπείο και οι ως μηχανισμός καταπίεσης. Το αποτέλεσμα είναι η εξίσωση της δημοκρατίας με τις δικτατορίες με την προϋπόθεση οι τελευταίες να είναι «αντιδυτικές».
Όταν ισλαμιστές τρομοκράτες χτυπούν δυτικές πρωτεύουσες, σε πόλεις που φιλοξενούν μουσουλμανικούς πληθυσμούς με πλήρη δικαιώματα, η απάντηση δεν είναι η ξεκάθαρη καταδίκη. Είναι η θεωρητικοποίηση της βίας. Φταίει η αποικιοκρατία, φταίει η Ιστορία, φταίει η Δύση.
Ποτέ ο δράστης. Ποτέ η ιδεολογία του μίσους. Ποτέ ο θρησκευτικός φανατισμός. Το «δικαίωμα στην καχυποψία» στρέφεται πάντα αποκλειστικά εναντίον της Δύσης. Έτσι, οι δικτάτορες, οι εξτρεμιστές και οι τρομοκράτες αποκτούν ένα έτοιμο ηθικό άλλοθι: μπορούν να σφάζουν, να μακελεύουν και να τυραννούν τους ίδιους τους λαούς τους, παρουσιαζόμενοι ως δήθεν αντιστεκόμενοι σε έναν φαντασιακό εχθρό.
Εδώ εμφανίζεται και η μεγαλύτερη ιστορική παραχάραξη, η μονοδιάστατη καταγγελία της δυτικής αποικιοκρατίας με ταυτόχρονη αποσιώπηση της αραβικής. Οι αραβικές αυτοκρατορίες υπήρξαν από τους πρώτους και σκληρότερους αποικιοκράτες που γνώρισε η Ιστορία. λεηλάτησαν την Αφρική, εξανδραπόδισαν πληθυσμούς, εξαφάνισαν χριστιανικές κοινότητες από τη Μέση Ανατολή. Και όμως, καμία από αυτές τις αποικίες δεν άφησε πίσω της θεσμούς, διοίκηση, εκπαίδευση, υποδομές. Μόνο τρόμο και στιγμιαία εκμετάλλευση.
Ας θυμηθούμε λίγο τον Κορνήλιο Καστοριάδη από το βιβλίο του H άνοδος της ασημαντότητας:
Η αραβική κουλτούρα βασίστηκε στις κατακτήσεις, την εξόντωση και τη λίγο έως πολύ βίαια επιβολή της ισλαμικής θρησκείας στους κατακτημένους πληθυσμούς. Στην Αίγυπτο το 550 μ.X. δεν υπήρχαν Άραβες, όπως δεν υπήρχαν Άραβες τότε στη Λιβύη, στην Αλγερία, στο Μαρόκο, στο Ιράκ. [...]«H τουρκική κυριαρχία στην Εγγύς και τη Μέση Ανατολή αρχίζει τον 15ο αιώνα και τελειώνει το 1918. Αλλά οι Άραβες και οι Τούρκοι κατακτητές τους, που ήταν ομόθρησκοί μουσουλμάνοι, δεν μιλούν ποτέ για την κυριαρχία αυτή. [...] Κατά τον ίδιο τρόπο μιλάμε, βεβαίως, για το δουλεμπόριο των Μαύρων από τους Ευρωπαίους (16ος αιώνας και εντεύθεν), αλλά δεν μιλάμε ποτέ για το γεγονός ότι το δουλεμπόριο και η συστηματική υποδούλωση των Μαύρων στην Αφρική εξκαινιάστηκαν από Άραβες εμπόρους (11ος-12ος αιώνας και εντεύθεν) [...] Επίσης, δεν μιλάμε για το γεγονός ότι η δουλεία δεν καταργήθηκε αυθόρμητα σε καμία ισλαμική χώρα και ότι σε κάποιες από αυτές η δουλεία ισχύει ακόμη και σήμερα.
Αντίθετα, οι δυτικές αποικιοκρατίες– με όλα τα εγκλήματά τους– άφησαν κράτη, σιδηροδρόμους, διοικητικές δομές, εκπαιδευτικά συστήματα, κοινή γλώσσα. Γι’ αυτό ο Ινδός πηγαίνει στο Λονδίνο να σπουδάσει και όχι ο Ευρωπαίος στη Σαουδική Αραβία. Αυτή είναι μια ιστορική πραγματικότητα που δεν χωρά στο ιδεολογικό τους σχήμα.
Η στάση απέναντι στη Ρωσία και τη Βενεζουέλα αποκαλύπτει το μέγεθος της υποκρισίας. Η εισβολή του Βλαντίμιρ Πούτιν θεωρείται «δικαιολογημένη» επειδή έγινε «στην αυλή της Ρωσίας». Η Βενεζουέλα, όμως, που στενάζει υπό τον Νικολάς Μαδούρο, δεν αντιμετωπίζεται ως «αυλή της Αμερικής». Εκεί εμφανίζονται ξαφνικά η Ρωσία, το Ιράν και η Κίνα ως προστάτες του διεθνούς δικαίου. Οι δικτάτορες ως θεματοφύλακες της νομιμότητας.
Ας τεθεί ένα απλό ιστορικό ερώτημα: αν οι ΗΠΑ είχαν ανατρέψει τη χούντα Παπαδόπουλου-Ιωαννίδη, θα επικαλούνταν οι ίδιοι σήμερα το διεθνές δίκαιο ή θα πανηγύριζαν για την «αποκατάσταση της δημοκρατίας»; Η απάντηση είναι αυτονόητη. Όπως ακριβώς δεν ήταν με την εισβολή της Ρωσίας στην Πράγα.
Το διεθνές δίκαιο έχει νόημα μόνο όταν εφαρμόζεται καθολικά. Όταν καταγγέλλεις τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, τις σφαγές αμάχων στο Ισραήλ, τον αντισημιτισμό, την ιρανική θεοκρατία, την κόλαση της Βόρειας Κορέας, τον αφανισμό των χριστιανικών πληθυσμών της Μέσης Ανατολής.
Όχι, δεν θα κλάψουμε για τον Μαδούρο. Δεν θα συνταχθούμε με τη Ρωσία, το Ιράν, την Κίνα και το προδοτικό ΚΚΕ στο όνομα ενός ψευδεπίγραφου διεθνούς δικαίου. Θα καταγγείλουμε τον εγκληματία που καταπάτησε τα ανθρώπινα δικαιώματα του λαού του, που τον βύθισε στη φτώχεια και την καταπίεση – και αυτό συνιστά στοιχειώδη πολιτική και ηθική καθαρότητα.
