Στα Τέμπη εξερράγη η πυόσφαιρα της Μεταπολίτευσης!

Στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης (η τάση είναι παγκόσμια εδώ που τα λέμε, πλην όμως εκφράζεται μέσα από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των λαών), με τη συνδικαλιστικοποίηση της παιδείας, η γνώση έγινε κεκτημένο δικαίωμα του λαού. Φαντάσου τώρα αυτόν τον λαό ο οποίος έχει στη διάθεσή του το Google, που του προσφέρει τη δυνατότητα πρόσβασης σε έναν ωκεανό ανεπεξέργαστων πληροφοριών... Το εφιαλτικό αποτέλεσμα το ζήσαμε σε παγκόσμια κλίμακα με την πανδημία, όπου μια εκ των πλέον σκληρών επιστημών ήρθε αντιμέτωπη με έναν αδήλωτο παγκόσμιο σκοταδισμό που θέτει πλέον σοβαρά ερωτήματα για τα, υποτίθεται διακριτά και αυτονόητα, όρια μεταξύ τσαρλατανισμού και επιστήμης. 

Το δίχως άλλο, η ανθρωπότητα έχει ήδη μπει σε αχαρτογράφητα νερά. Είναι φανερό ότι έχει πλέον διαμορφωθεί μια νέα κατάσταση πραγμάτων που προφανώς δεν δημιουργήθηκε από τη μια στιγμή στην άλλη αλλά εδώ και δεκαετίες διάβρωνε και αλλοίωνε τις θεμελιώδεις αρχές του πολιτισμού. Στη χώρα μας παρουσιάστηκε ως σύμπτωμα από τις πρώτες ώρες της Μεταπολίτευσης και διέθετε τα έντονα όσο και χαρακτηριστικά συμπτώματα της δικής μας αξιακής παράδοσης. Στη διάρκεια της Μεταπολίτευσης όλα έγιναν υπό το καθεστώς ενός πιεστικού κοινωνικού μετασχηματισμού, όπου η δημοκρατία κατανοήθηκε ως χρωστούμενα  και κεκτημένα. Δυστυχώς, η ιστορία δεν διαμορφώνεται με ιδεολογήματα αλλά με την πραγματικότητα. Και η πραγματικότητα είναι, ως συνήθως, απλή και δεν δελεάζεται με δωρεάν παροχές κι επιδοτήσεις. Σε όλη τη διάρκεια την Μεταπολίτευσης διαμορφωθήκαμε μέσα από μια σειρά μικρών και ασήμαντων περιστατικών και αμφιλεγόμενων καταστάσεων που μεθοδικά διάβρωναν την καθημερινότητά μας. Περιγραφικά θα λέγαμε ότι, πλέον, στη λειτουργία της ιδιωτικής και της δημόσιας ζωής μας, το προφανές απουσιάζει, το αυτονόητο δεν υφίσταται – συμβάσεις αιώνιες που βοηθούσαν την κοινωνία να ισορροπεί  και να διαλέγεται μέσα σε ένα πλαίσιο. Πλέον, αυτό το πλαίσιο δεν υπάρχει. Έτσι βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια σειρά νέων κανονισμών που ήδη συντάσσονται με ταχείς ρυθμούς.  Ό,τι ήταν προφανές και αυτονόητο μέχρι σήμερα στον κόσμο μας και υπαγορευόταν από τον πολιτισμικό μας αξιακό κώδικα διαγράφεται. Στη θέση του συντάσσεται μια νέα σύμβαση.  

Δεν είναι λοιπόν παράξενο ότι η κάθε κουταμάρα όχι μόνο μπορεί να  εισαχθεί στον δημόσιο διάλογο, όπως το κάθε τούβλο μαθητής στο πανεπιστήμιο, αλλά και να δημιουργεί μείζον θέμα εκθέτοντας σε άμεσο κίνδυνο την πολιτικοκοινωνική ισορροπία. Όταν ένας εντοπίσιμος από τις εσχατιές του σύμπαντος απατεώνας έχει τη δυνατότητα να μετατρέπει ένα δυστύχημα (που τα άμεσα  αίτιά του είναι οφθαλμοφανή από τα πρώτα λεπτά) σε υπερπαραγωγή συνωμοσιολογικών αφελειών και σε κρεσέντο τερατολογίας, τινάζοντας στο αέρα την πολιτική και κοινωνική ζωή του τόπου, εξευτελίζοντας  και απαξιώνοντας κάθε σοβαρή προσπάθεια ανασυγκρότησης της χώρας για πλάκα, είναι περισσότερο από προφανές ότι κάτι δεν πάει καλά με τη δημοκρατία μας. Και είναι επίσης αυτονόητο ότι οι σοβαροί πολίτες αυτής της χώρας κάποτε θα βαρεθούν να αποδεικνύουν καθημερινά ότι δεν είναι ελέφαντες στη Ζωή Κωνσταντοπούλου, στον Κουτσούμπα, στην οδυνηρά αμφιλεγόμενη  Καρυστιανού και σε όλο το πυοφόρο κοινωνικό απόστημα που τους ακολουθεί.