Είμαι νέος και δεν ανέχομαι τη Χρυσή Αυγή

Μιας και κανείς δεν έχει εκφράσει, όχι ότι είναι και τόσο απλό, ένα συγκεκριμένο πλαίσιο για την πολιτική αντιμετώπιση της Χρυσής Αυγής, είναι πλέον σίγουρος πως πολλοί άνθρωποι έχουν διαφορετικά πράγματα στο μυαλό τους:

*Την επίλυση των προβλημάτων, και κυρίως αυτό της ανεργίας, ως απάντηση στην άνοδο της Χ.Α.
*Την ανάγκη να δοθεί έμφαση στη λεγόμενη συντηρητική πολιτική agenda με αιχμή του δόρατος τα ζητήματα ασφάλειας και κυρίως της μετανάστευσης.
*Την αλλαγή του πολιτικού συστήματος και στην ανανέωση του πολιτικού προσωπικού για να κερδηθεί η εμπιστοσύνη των πολιτών.
*Την ιδεολογική αντιπαράθεση με το ρατσισμό, την ξενοφοβία, το φασισμό και τον ολοκληρωτισμό κ.λπ.

Ίσως όλες αυτές οι προσεγγίσεις μαζί και μερικές ακόμα που έχουν καταγραφεί να είναι η συστάδα της πολιτικής αντιμετώπισης, ίσως όμως και πάλι όχι. Ίσως η Χ.Α., ως ιδεολογία και όχι ως πολιτικό μόρφωμα, να είχε και πριν ελκυστικότητα, αλλά για λόγους επίπλαστης ευμάρειας και επικράτησης μίας κάποιας πολιτικής ορθότητας να μην εκφραζόταν πολιτικά. Αυτό μπορεί  να το αποδείξει μόνο η επιστημονική έρευνα.

Όσο και αν προσπαθώ από την πλευρά μου να δώσω απαντήσεις στο φαινόμενο της ανόδου της Χ.Α., κάθε μέρα που περνά δεν είμαι σίγουρος πια ότι μπορώ να το κάνω. Αυτό που με σοκάρει περισσότερο είναι πως άνθρωποι της ηλικίας μου, μιας και ανήκω στη διευρυμένη ηλικιακή ομάδα 18-45 στην οποία η Χ.Α. καταγράφει τα υψηλότερα ποσοστά της, δεν ψηφίζουν απλώς, αλλά συμμετέχουν ενεργά και υπερασπίζονται με διαφόρους τρόπους αυτό το φασιστικό και εγκληματικό μόρφωμα. Όσο και αν θέλω να τους καταλάβω, δεν μπορώ, ίσως και να φταίνε τα συναισθήματα οργής και απελπισίας που μου προκαλεί αυτή η εκλογική συμπεριφορά των νέων ανθρώπων. Αυτό που μπορώ να κάνω είναι να σκεφτώ γιατί εγώ, επίσης νέος, δεν στηρίζω τη Χ.Α.

Δεν το κάνω όχι γιατί είμαι βολεμένος. Δεν το κάνω όχι γιατί είμαι ικανοποιημένος από το πολιτικό μας προσωπικό, το αντίθετο θα έλεγα. Δεν το κάνω όχι γιατί είμαι ιδεοληπτικός αριστερός, ανήκω συνειδητά στο φιλελεύθερο κέντρο και μου είναι εξίσου αποκρουστικοί οι ολοκληρωτισμοί και οι ιδεοληψίες από όπου και αν προέρχονται.

Το κάνω γιατί για μένα η εκλογική συμπεριφορά και η πολιτική ιδεολογία δεν είναι θέμα μόδας, δεν διαμορφώνεται στα γυμναστήρια ακούγοντας οργισμένους φουσκωτούς με μαύρα μπλουζάκια και ξυρισμένα κεφάλια να αναλύουν την υπεροχή του Χίτλερ, σηκώνοντας άνετα 50-50 τα κιλά στα βάρη.

Το κάνω γιατί μου άρεσε να ψάχνω την ιστορία, πέρα και από τα εκπαιδευτικά εγχειρίδια, και να ανακαλύπτω τις σκοτεινές, ολοκληρωτικές θεωρίες που έβαψαν στο αίμα την ανθρωπότητα και να μην αρέσκομαι σε εύκολες νεο- μυθοπλασίες για καλό φασισμό και κακό κομμουνισμό, για τις δήθεν αγαθές προθέσεις του Χίτλερ για την Ελλάδα που θαύμαζε κ.λπ.

Το κάνω γιατί η βία δεν βρίσκεται στη δική μου πολιτική κουλτούρα, και δεν θέλω ούτε να κρεμάσω ούτε να δείρω ούτε να προπηλακίσω όποιον «με οδήγησε» στο τέλμα. Ξέρω να αξιολογώ τις δικές μου επιλογές και να διαμορφώνω τη συμπεριφορά μου ανάλογα, πάντα εντός του δημοκρατικούς πλαισίου και των πολιτικών επιλογών.

Το κάνω γιατί αναγνωρίζω πως οι κυβερνήσεις μας, καλές ή κακές, επιτυχημένες ή όχι, προέκυψαν μέσα από εκλογικές διαδικασίες και δεν επιβλήθηκαν με δικτατορικούς τρόπους.

Το κάνω γιατί δεν πιστεύω πως οι άνθρωποι χωρίζονται σε ανώτερους και κατώτερους σύμφωνα με το φύλο, τη φυλή, τη σεξουαλική τους προτίμηση, τις πολιτικές τους πεποιθήσεις ή τη φυσική τους κατάσταση.

Το κάνω γιατί ξέρω πως ο Ιωάννης Μεταξάς και ο Γεώργιος Παπαδόπουλος ήταν στυγνοί δικτάτορες και όχι σωτήρες της χώρας μας.

Το κάνω γιατί δεν πιστεύω πως μας ψεκάζουν και δεν ερεθίζομαι στη σκέψη να ακούσω τις ερπύστριες στο κέντρο της Αθήνας.

Είμαι νέος και δεν στηρίζω τη Χρυσή Αυγή γιατί θέλω ένα πραγματικό και καλύτερο μέλλον για τη χώρα μου.