Αποχαιρετώντας τα Τέμπη με θυμό κι απογοήτευση

Παρασκευή, 11 Απριλίου 2025 19:56

Σταύρος Αβδούλος

Μια θυμωμένη λαϊκίστρια.

Και έτσι ξαφνικά με το που μπήκε η Άνοιξη, η δικαιοσύνη έπαψε να είναι το σημαντικότερο πρόβλημα στην Ελλάδα, όπως λένε αυτοί που ξέρουν, δηλαδή οι δημοσκόποι. Αποκαταστάθηκε η εμπιστοσύνη στην δικαιοσύνη, εξατμίστηκε το ξυλόλιο, έσβησε η πυρόσφαιρα, το ΝΑΤΟ τελικά δεν συμμετείχε στα Τέμπη ούτε σε άλλη συναυλία, αλλά η Ρωσία πρώην Σοβιετική Ένωση ήταν η γνωστή άγνωστη που διέσπειρε ψευδείς ειδήσεις και τις αναμετέδιδαν όλα τα ΜΜΕ – έτσι απλά, προς δόξα και τιμή της ελληνικής δημοσιογραφίας.

Κι έτσι ξαφνικά εξαφανίστηκαν κι εκείνες οι δυναμικές φωνές της διανόησης των πανεπιστημιακών σοφών και άλλων των γραμμάτων και τεχνών που είχαν διατυπώσει τον αποτροπιασμό τους για το πένθος, το έγκλημα, τον δολοφόνο Μητσοτάκη. Συνεχίζουν χαρούμενοι/–ες/–α τις καλές τους και προσοδοφόρες εργασίες και έχουν στραφεί σε άλλα θέματα δημόσιου ενδιαφέροντος, ανανεώνοντας το ρεπερτόριο τους στη δημόσια σκηνή μη και μας λείψουν. Προς το παρόν ξεκουράζουν τις ευαισθησίες τους από την κόπωση του πένθους.

Στη θέση της δικαιοσύνης που κατέπεσε δημοσκοπικά ως ενδιαφέρον θέμα μαζί με το ΠΑΣΟΚ, οι πολίτες τώρα προτάσσουν το θυμό, την απογοήτευση και τη Ζωή Κωνσταντόπουλου. Κλασικές προτιμήσεις, νεοελληνικές. Οι Έλληνες από την Επανάσταση και δώθε ξυπνούν θυμωμένοι και απογοητευμένοι. Ο θυμός και η απογοήτευση αποτελούν τον βασικό πυρήνα του νεοελληνικού πολιτισμού. Κυρίως θυμώνουν και απογοητεύονται όταν διαψεύδεται το αντικείμενο του θυμού τους και η αιτία της απογοήτευσής τους.

Νιώθουν θυμό κι απογοήτευση γιατί οι δύο τόνοι ξυλόλιο δεν υπήρξαν ποτέ κι αυτό τους εξερέθισε το ευαίσθητο θυμικό τους. Όπως ένιωσαν θυμό γιατί κανένας από τους εκατοντάδες χιλιάδες που ζητούσαν δικαιοσύνη για το έγκλημα δεν σκέφτηκε ότι δύο τόνοι ξυλόλιο κοστίζουν μόλις 3.000 ευρώ. Δηλαδή πίστευαν ότι προσωπικά ο Μητσοτάκης καλύπτει κάποιον γνωστό επιχειρηματία που δεν είχε ένα δικό του φορτηγό να μεταφέρει το ξυλόλιο και το φόρτωσε στην εμπορική αμαξοστοιχία... Πολύ λίγα λεφτά αλλά αρκετά για να πυροδοτήσουν την πυρόσφαιρα της αχαλίνωτης φαντασίας τους. Πώς να μην είναι θυμωμένος και απογοητευμένος ένας τέτοιος λαός;

Εκτός από τον Λακαφώση, είχαμε και τον Θανάση Παφίλη, τον αγωνιστή του Κάπα Κάπα Έψιλον και της εργατικής τάξης. Αυτή τη φορά δεν έβαλε να παίξει τη φθαρμένη από τη χρήση κασέτα νούμερο 5 αλλά αυτοσχεδίασε – έκανε την επανάστασή του. Το τρένο πιθανόν να μετέφερε παράνομο υλικό του ΝΑΤΟ. Ναι, γιατί το ΝΑΤΟ τώρα με τις περικοπές δεν έχει δικά του μεταφορικά μέσα και είπε να τα φορτώσει στην εμπορική αμαξοστοιχία! Έκανε μια προωθημένη σκέψη έπειτα από μια σκληρή αυτοκριτική που του επέβαλε η σοσιαλιστική του συνείδηση γιατί αποφάσισε να εμπιστευτεί την εκτός υπαγορεύσεως ατάκα.

Πώς να μην αισθάνεσαι θυμό κι απογοήτευση. Διακόσια χρόνια ελευθερίας για να θεωρείς τη Ζωή Κωνσταντόπουλου αντισυστημική!

Ξενοφών Α. Μπρουντζάκης

Συγγραφέας. Βιβλία του: Μια κοινή περιπέτεια του σώματος (1989), Γυναικωνίτης (1995), Η μέρα άρχισε με το αλεύρι (2001), Οι καλύτερες μέρες (2007), Από στήθους (2009), Αθήνα (2015), Ο παράξενος ταξιδιώτης της Μπολιβάριας (2020), Το λευκό κουστούμι (2022), Το καλοκαίρι του μεγάλου καύσωνα (2024). Σε λίγο κυκλοφορεί το νέο του μυθιστόρημα, Η βιβλιοθήκη των ανήσυχων κόσμων.